در چنان صورت مطبوع عجب می مانم
بیم آن است که بوسی ز لبش بستانم
مست برخیزم و در باغ ارم بر لب جوی
چون گل و سرو روان پیش خودش بنشانم
از رخ و زلف و قد و خد و خطش جمع شود
سوسن و سنبل و سرو و سمن و ریحانم
حور عینش شمرم، باغ بهشتش گویم
صنع رویش نگرم، آیت لطفش خوانم
پیش پایش به زمین افتم و دستش بوسم
ترک سر گویم و جان در قدمش افشانم
لابه آغازم و دستان زنم و باده خورم
تا کمروار در آید به میان دستانم
در برش گیرم و کام از لب لعلش یابم
در برش میرم و بر باد روم ایمانم
گر کسی طعنه زند بر من و حال دل من
گو مزن طعنه که من قصه غلط می خوانم
منکر من چه شوی، سرزنش من چه کنی؟
برو ای خواجه! که من حیدر بی سامانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در برابر زیبایی معشوق به شگفت میآید و آرزوهای خود را برمیشمارد: نشاندن او در باغ، تشبیه اعضایش به گلها و بهشت، به خاک افتادن پیش او، و سرانجام در آغوش گرفتنش تا جایی که دین و ایمانش بر باد رود. در پایان روی به طعنهزنان میکند و این همه را خیالبافی میخواند و با یاد کردن از خود به نام حیدرِ بیسامان، سرزنش خواجه را بیاثر میداند."}
هوش مصنوعی: از آن چهرهٔ دلپسند و زیبا در شگفت ماندهام، و بیم آن دارم (یا نزدیک است) که بیاختیار بوسهای از لبش بگیرم.
هوش مصنوعی: مست از جا برمیخیزم و او را در باغی چون باغ ارم، کنار جوی آب، همچون گل و سروی خرامان پیش خود مینشانم.
هوش مصنوعی: از چهره، زلف، قامت، گونه و خط عارض او، سوسن و سنبل و سرو و سمن و ریحان برایم فراهم میشود؛ یعنی هر عضو او برای من گلی از باغ است.
هوش مصنوعی: او را حورِ بهشتی میشمارم و باغ بهشت مینامم؛ در چهرهاش آفرینش خدا را تماشا میکنم و آن را نشانهٔ لطف الهی میخوانم.
هوش مصنوعی: پیش پایش بر خاک میافتم و دستش را میبوسم؛ از سر خود میگذرم و جانم را نثار قدمهایش میکنم.
هوش مصنوعی: زاری و التماس آغاز میکنم و افسون و نیرنگ به کار میبرم و باده مینوشم تا او مانند کمربند در میان دستانم قرار گیرد و در آغوشم آید.
هوش مصنوعی: او را در آغوش میگیرم و از لب سرخش کام میگیرم؛ در آغوشش جان میدهم و ایمان و دینم بر باد میرود.
هوش مصنوعی: اگر کسی بر من و حال دلم طعنه بزند، به او بگو طعنه مزن، زیرا من این قصه را نادرست میخوانم؛ یعنی اینها خیال و آرزوی من است و نباید آن را واقعی گرفت.
هوش مصنوعی: ای خواجه، چرا مرا انکار میکنی و سرزنشم میکنی؟ برو، که من حیدرِ پریشان و بیسر و سامانم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بس سفالین لب و خاکین رخ و سنگین جانم
آتشین آب و گلین رطل کند درمانم
دست بوسم که گلین رطل دهد یار مرا
گر دهد جام زرم دست بر او افشانم
منم از گل به گلین رطل خورم گلگون می
[...]
آن نه روی است که من وصف جمالش دانم
این حدیث از دگری پرس که من حیرانم
همه بینند نه این صنع که من میبینم
همه خوانند نه این نقش که من میخوانم
آن عجب نیست که سرگشته بود طالب دوست
[...]
جان برای تو که هم دردی و هم درمانم
سر فدای تو که هم جانی و هم جانانم
با تو چون قامت تو از دگران آزادم
بی تو چون وصل تو از بی نظران پنهانم
لوح سودای تو چون باد ز سر می گیرم
[...]
ناتوانم به غم عشق تو و نتوانم
که کنم ترک غم عشق تو تا بتوانم
تا به کی ز آتش عشق تو جهانی سوزد
کز غم هجر تو جانا به لب آمد جانم
تو طبیب دل پردرد من خسته دلی
[...]
فقر میگفت که: من خسرو جاویدانم
شاه میگفت که: من سایهٔ آن سلطانم
فقر می گفت: بهر حال منم شمس منیر
شاه میگفت: من اینجا قمری پنهانم
فقر میگفت که: بسیار تکبر مپسند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.