پویا ر-ز در ۷ سال و ۳ ماه قبل، سهشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۲۰ دربارهٔ شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۰۲:
در بیت سوم
"گویی که بخر جنت شادی به غم عشق" صحیح است و با مصرع بعدی همخوان است
غلامحسین آتشی در ۷ سال و ۳ ماه قبل، سهشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۱۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۶:
به نظر حقیر در جمله صبر حریف صبا , صبا به معنی باد هوی و هوس که به آرامی منتج به معصیت و گناه میشود .هست. و صبر در برابر معصیت (گناه نکردن)نبالاترین صبر است..
محمد امیر لطفی پور فرد در ۷ سال و ۳ ماه قبل، سهشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۳۰ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱:
حاج محمود کریمی هم این شعر رو خیلی زیبا خوندن
پیوند به وبگاه بیرونی
محمد امیر لطفی پور فرد در ۷ سال و ۳ ماه قبل، سهشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۳۰ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱:
حاج محمود کریمی هم این شعر رو خیلی زیبا خوندن
بنده در ۷ سال و ۳ ماه قبل، سهشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۵۷ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب هشتم در شکر بر عافیت » بخش ۱۰ - حکایت:
با سلام
شرح این حکایت توسط دکتر ابراهیمی دینانی در برنامه معرفت:
پیوند به وبگاه بیرونی
بنده در ۷ سال و ۳ ماه قبل، سهشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۲۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱:
با سلام
متن و ترجمه اشعار عربی خیام:
پیوند به وبگاه بیرونی
نامه سنایی به خیام:
پیوند به وبگاه بیرونی
متن رساله القول علی اجناس الذی بالاربعه خیام:
پیوند به وبگاه بیرونی
متن رساله فی الاحتیال لمعرفة مقداری الذهب و الفضة فی جسم مرکب منهما خیام؛ برای خواندن در سایت زیر ثبت نام کنید:
پیوند به وبگاه بیرونی/
محسن,۲ در ۷ سال و ۳ ماه قبل، سهشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۰۴ دربارهٔ اقبال لاهوری » پیام مشرق » بخش ۱۹۳ - عشق:
حبیب جان
سوزم ، گریم ، تپم ، گدازم
می سوزم ،
می گریم / گریه می کنم،
می تپم ی/ مضطرب و نا آرامم
و می گدازم / ذوب می شوم .
ابراهیم در ۷ سال و ۳ ماه قبل، سهشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۲۹ دربارهٔ اوحدی مراغهای » جام جم » بخش ۶۳ - در حال پیشه کاران راست کردار:
سطر15جنت عدن صحیح است. نه جنت عدم!
مهدیار در ۷ سال و ۳ ماه قبل، سهشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۰۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۹:
همه خاک های شیراز به آب دیدگان برفتم
(آب) رو جا گذاشتید
حبیب اکبری در ۷ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۴۷ دربارهٔ اقبال لاهوری » پیام مشرق » بخش ۲۰۳ - بهشت:
در بیت اول برای وزن و قافیهٔ درست امکان میرود که گنبد گردان باشد
محمد صادق مظلومیان در ۷ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۲۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۳:
صد باد صبا اینجا با سلسله می رقصند
این است حریف ای دل تا باد نپیمایی
مرحوم آیت الله العظمی نجابت(اعلی الله مقامه) این بیت را در وصف حضرت ولیعصر (عجّل الله تعالی فرجه) می دانستند و می فرمودند:
مقصود از کلمه "اینجا" ساحت مقدّس ولی امر و صاحب الزمان است که سر سلسله و قطب همه سلاسل اهل معنا در هر عصر و زمان هستند.
ما هر جور که روز بچرخد با آن می چرخیم و می رقصیم؛ امّا آن بزرگوار وجود غیر مقیّد است و این طور نیست؛ زمان با آن بزرگوار می رقصد؛
مکان با آن بزرگوار می رقصد؛
و در توضیح صد باد صبا می فرمودند: یعنی حرکات محترمین که یک مقداری چیز می فهمند, اینها تمامش به برکت حضرت ولی عصر (عجّل الله تعالی فرجه) است.
و در توضیح مصرع دوم می فرمودند: تا چیزی فهمیدی, نگویی من با فهم شده ام, به تعبیر دیگر معرفت را به "تراجمه وحی الله و معادن حکمه الله و محالّ معرفه الله" در زیارت جامعه نسبت دهید, نه به خودتان.
حجت الاسلام و المسلمین دکتر شیخ سعید رحیمیان
میزان حق
غرقست جانم بر درت در بوی مشک و عنبرت
ای صد هزاران مرحمت بر روی خوبت دایما
ماییم مست و سرگران فارغ ز کار دیگران
عالم اگر برهم رود عشق تو را بادا بقا
عشق تو کف برهم زند صد عالم دیگر کند
صد قرن نو پیدا شود بیرون ز افلاک و خلا
مولانا(در مورد حضرت آقا حجت بن الحسن علیه الاسلام)
@Ayatollahnejabat
پویا پازوکی در ۷ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۲۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۹:
در پاسخ به هادی و مهدی عزیز تر از جانم:
عزیزانم همانطور که در بسیاری از اشعارش، شیخ اجل از خود تعریف کرده (و حقا که به جای تعریف کرده و عین حقیقت) مثلا فرموده«قیامت میکنی سعدی بدین شیرین سخن گفتن/مسلم نسیت طوطی را در ایامت شکرخایی»، چندان دور از ذهن و بعید از حقیقت نیست که در اینجا هم ستایش و مدح خود کرده باشد و آنکه در بیت بعدی فرموده«بلبلان از تو فرومانده چو بوتیمارند» هم این برداشت را محتمل تر میکند. البته این از خصوصیات شعر سعدیست که ایهام ها در غایت زیبایی بکار برده شدند تا هر کس با دلش برداشت کند.
پارسا در ۷ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۲۲ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۸ - در مدح ناصرالدین ابوالفتح:
بیت 21: "مزاج" نسبت به "مزاح" ارجحیت دارد. مزاج کسنی یا کاسنی که ذاتا تلخ است با بخشش تو مزاج شیرینی مانند نیشکر میگیرد.
حبیب اکبری در ۷ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۰۸ دربارهٔ اقبال لاهوری » پیام مشرق » بخش ۱۹۳ - عشق:
فرد آخر - سوزم ، گریم ، تپم ، گدازم - من درست نفهمیدم هدف از گریم یعنی میگریم است با هدف از گریم اشک میریزم است . اگر معنی دوم در نظر باشد بهتر بود « اشکم » مینوشتند . همچنان امکان میرود بجای تپم شاید تبم باشد
حبیب اکبری در ۷ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۵۵ دربارهٔ اقبال لاهوری » پیام مشرق » بخش ۱۹۳ - عشق:
بیت سوم بجای بی باید پی بوشته شود
پارسا در ۷ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۳۸ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ - در مدح صاحب ناصرالدین طاهر:
بیت ده: بهتر است بجای "عوالی" در قافیه "ظرابی " آورده شود. ظرابی جمع ظربان است و منظور از آن جانوری است شبیه به گربه که به لانه مرغ و خروس و پرندگان اهلی حمله میکند و موذی است و به غایت بدبوست.
بدین ترتیب حاصل کلام این میشود که شاعر میگوید نوشم با نیش و شهدم با شرنگ آمیخته است.
شاخ گل عیش خوش بوی من با بوی گند و متعفن ظرابی آمیخته شده و برگ گل انس و ارامشم با شمشیر بران فتنه و آشوب درآمیخته است.
جاوید در ۷ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۳۳ دربارهٔ شیخ محمود شبستری » گلشن راز » بخش ۱۲ - تمثیل در بیان وحدت کارخانه عالم:
در جواب آقا محمود ...
مر او را روز و شب گشته طلبکار ... به معنای من از او طلبکار هستم ، نیست برادر .
معنیش اینه که همه به حکم و ارادۀ او در گردش و چرخش و زیستن هستند و روز و شب ( همواره ) در طلب اویند ...
علی شیخ پور در ۷ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۳۱ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۸:
به نظر میرسد در بیت سوم مصرع اول باید اینچنین باشد:
گفته بودی که بیایی چون به جان آیم من
رضا در ۷ سال و ۳ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۲۸ دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸:
برادر عزیز جناب علی اقا یوسفی شغبست صحیح میباشد.
یکی (ودیگر هیچ) در ۷ سال و ۳ ماه قبل، سهشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۱۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۶: