ترا سزد که کنی دعوی جهانداری
که در جهان دلم ملک جاودان داری
جهان دل به تو بخشم کنون که نوبت تست
بزن بزن صنما نوبت جهان داری
اگر تو غاشیه بر دوش مه نهی بکشد
که کرّهٔ فلک امروز زیر ران داری
اگر رکاب تو بر آسمان رسد چه عجب
که شهسوار فلک نیز همعنان داری
درآوری به دهن آب عقد پروین را
بدان دو رسته دندان که در دهان داری
معیّن است که دارد لب تو طعم عسل
که زخم نشتر زنبور در زبان داری
کمان ابروی تو بر زه است و میترسم
که تیر غمزه در آنجا به قصد جان داری
مگر به خون من امروز تشنهای ورنه
برای قصد که این تیر در کمان داری
منم که سر ز تحسّر بر آستان دارم
توئی که سر ز تکبّر بر آسمان داری
سری چو سرو بجنبان بتا به جان و سرت
اگر سر من رنجور ناتوان داری
مدار رنجه قدم را نظر در آینه کن
گر آرزوی تماشای گلستان داری
چو سرو بر طرف چشم من نشین و ببین
اگر هوای لب چشمهٔ روان داری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه که در آن معشوق پادشاه جهان دل عاشق دانسته میشود و با تصویرهای سوارکاری و فرمانروایی بر فلک ستایش میشود. سپس شاعر به وصف دندان و لب و ابرو و تیر نگاه معشوق میپردازد و از بیاعتنایی و غرور او در برابر حسرت خود گله میکند. در پایان از معشوق میخواهد نشانهٔ لطفی نشان دهد و به جای گلستان و چشمه، چهرهٔ خود را در آینه و اشک روان عاشق را ببیند.
هوش مصنوعی: تو شایستهٔ آنی که ادعای فرمانروایی جهان کنی، چون در جهان دل من فرمانروایی همیشگی داری.
هوش مصنوعی: اکنون که نوبت فرمانروایی توست، جهان دلم را به تو میبخشم؛ ای زیبارو، نوبت (طبل) پادشاهی جهان را بنواز.
هوش مصنوعی: اگر زینپوش اسبت را بر دوش ماه بگذاری، ماه آن را حمل میکند؛ زیرا امروز کرهٔ فلک را چون اسبی زیر ران خود داری.
هوش مصنوعی: اگر رکاب تو به آسمان برسد شگفت نیست، چون سوارکار فلک (خورشید) هم با تو همعنان و همراه است.
هوش مصنوعی: با دو ردیف دندانی که در دهان داری، آب و درخشش گردنبند ستارگان پروین را میبری و آن را به حسرت میاندازی.
هوش مصنوعی: روشن است که لب تو مزهٔ عسل دارد، چون زبانت مانند نیش زنبور زخم میزند؛ یعنی لبت شیرین است و سخنت گزنده.
هوش مصنوعی: کمان ابروی تو زهکشیده و آماده است و میترسم که تیر نگاه و کرشمهات را برای گرفتن جان من در آن نهاده باشی.
هوش مصنوعی: گویا امروز تشنهٔ خون منی؛ وگرنه این تیر را برای کشتن چه کسی در کمان گذاشتهای؟
هوش مصنوعی: من از حسرت سر بر آستانهٔ تو نهادهام و تو از غرور سر به آسمان کشیدهای.
هوش مصنوعی: ای بت، تو را به جان و سرت سوگند، اگر به من رنجور و ناتوان توجهی داری، مانند سرو سری تکان بده و نشانهٔ لطفی نشان بده.
هوش مصنوعی: اگر آرزوی دیدن گلستان داری، پایت را به رنج نینداز و به باغ نرو؛ در آینه بنگر که چهرهات خود گلستان است.
هوش مصنوعی: اگر هوای کنار چشمهٔ روان داری، مانند سرو بر کنار چشم گریان من بنشین و اشک روانم را تماشا کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به حق آنک تو جان و جهان جانداری
مرا چنانک بپروردهای چنان داری
به حق حلقه عزت که دام حلق منست
مرا به حلقه مستان و سرخوشان داری
به حق جان عظیمی که جان نتیجه اوست
[...]
حدیث یا شکر است آن که در دهان داری
دوم به لطف نگویم که در جهان داری
گناه عاشق بیچاره نیست در پی تو
گناه توست که رخسار دلستان داری
جمال عارض خورشید و حسن قامت سرو
[...]
تویی که عارض رخسار دلستان داری
دلم به غمزه ربودیّ و قصد جان داری
تو بوستان جمالیّ و ناشکفته هنوز
هزار غنچه بر اطراف بوستان داری
بدین رخ چو مه و قامت چو سرو روان
[...]
دلم ببردی و دانم که قصد جان داری
سر بریدن پیوند دوستان داری
نه شرط صحبت و آیین دوستان دانی
نه رسم و عادت یاران مهربان داری
به خاطرت نگذشت ای طبیب مشتاقان
[...]
تو را که هر چه مراد است در جهان داری
چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری؟
بخواه جان و دل از بنده و روان بستان
که حکم بر سر آزادگان روان داری
میان نداری و دارم عجب که هر ساعت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.