روی بِنْما و مرا گو که ز جان دل برگیر
پیشِ شمع آتشِ پروانه به جان گو درگیر
در لبِ تشنهٔ ما بین و مدار آب دریغ
بر سَرِ کُشتهٔ خویش آی و ز خاکَش برگیر
تَرکِ درویش مگیر ار نَبُوَد سیم و زَرَش
در غَمَت سیمْ شُمار اشک و رُخَش را زر گیر
چنگ بِنْواز و بساز ار نَبُوَد عود چه باک؟
آتشم عشق و دلم عود و تَنَم مِجمَر گیر
در سَماع آی و ز سر خرقه برانداز و برقص
ور نه با گوشه رو و خرقهٔ ما در سر گیر
صوف بَرکَش ز سر و بادهٔ صافی دَرکَش
سیم در باز و به زر سیمبَری در بر گیر
دوست گو یار شو و هر دو جهان دشمن باش
بخت گو پشت مَکُن، رویِ زمین لشکر گیر
میل رفتن مَکُن ای دوست دَمی با ما باش
بر لبِ جوی، طرب جوی و به کف ساغر گیر
رفته گیر از بَرَم و زآتش و آبِ دل و چشم
گونهام زرد و لبم خشک و کنارم تَر گیر
حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را
که ببین مجلسم و تَرکِ سَرِ منبر گیر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوق میخواهد که چهره بنماید، عاشق تشنه و بیچیز را رها نکند و او را زنده گرداند. سپس به سماع و رقص و بادهٔ صاف دعوت میکند و خرقه و پشمینهٔ زاهدانه را کنار میگذارد. از معشوق میخواهد که نرود و کنار جوی با او جام به دست بگیرد، زیرا رفتنش چهره را زرد و دامن را از اشک تر میکند. در پایان حافظ بزم را میآراید و به واعظ میگوید که با دیدن این مجلس، منبر را رها کند.
هوش مصنوعی: چهرهات را نشان بده و به من بگو که از جان دل بکن و آن را فدا کن؛ به پروانه بگو که پیش شمع، آتش را به جان خود بزند و خود را بسوزاند.
هوش مصنوعی: به لب تشنهٔ ما نگاه کن و آب وصال را از ما دریغ مکن؛ بر سر من که کشتهٔ عشق تو هستم بیا و مرا از خاک بلند کن و زنده گردان.
هوش مصنوعی: اگر عاشق درویش سیم و زر ندارد، او را رها مکن؛ اشک او را که در غم تو میریزد سیم بشمار و چهرهٔ زردش را زر به حساب آور.
هوش مصنوعی: چنگ بنواز و ساز را کوک کن؛ اگر عود (چوب خوشبو) برای سوزاندن نیست باکی نیست، عشق را آتش، دلم را عود و تنم را آتشدان بدان.
در جمعهای دوستانه شرکت کن و از دغدغههای دنیوی خود فاصله بگیر و با شادی و نشاط به رقص و پایکوبی بپرداز. در غیر این صورت، برو با خیالات ما زندگی رو سر کن.
هوش مصنوعی: جامهٔ پشمینهٔ زاهدانه را از سر بیرون آور و بادهٔ صاف بنوش؛ سیم خود را ببخش و با زر، زیبارویی سیمینتن را در آغوش بگیر.
هوش مصنوعی: اگر دوست یار تو باشد، گو هر دو جهان دشمنت باشند؛ اگر بخت به تو پشت نکند، گو همهٔ روی زمین لشکر دشمن باشد، باکی نیست.
هوش مصنوعی: ای دوست، هوای رفتن نکن و لحظهای با ما بمان؛ کنار جوی شادی بجوی و جام شراب به دست بگیر.
هوش مصنوعی: فرض کن که از پیش من رفتهای؛ آنگاه از آتش دل و آب چشم، چهرهام را زرد، لبم را خشک و دامنم را از اشک تر تصور کن.
هوش مصنوعی: حافظ، بزم را بیارای و به واعظ بگو که مجلس شاد مرا ببیند و منبر رفتن و موعظه را رها کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
روی بنمای اماما و ره منبر گیر
بگشا منطق و دل از در دلها برگیر
دین اسلام و شریعت که کهن گشت و خراب
یک به یک در دل ما تازه کن و از سر گیر
پر کن از امن و امان عالم آشفته ما
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۹ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.