گنجور

 
قاآنی

چه شیرین گفت خسرو این عبارت

که نبود وصل شیرین بی‌مرارت

سرم را در ره وصل تو دادم

که بی‌سرمایه صعب افتد تجارت

سزد گر زندهٔ جاوید مانم

که مرگ آمد ندیدم از حقارت

مرا تهدید کشتن چون کند دوست

به عمر جاودان بخشد بشارت

برون نه از دل سوزان من پای

که می‌ترسم بسوزی از حرارت

که دارد فرصت خونخواری تو

که صدتن می کشی از یک اشارت

به زلف و خال و خط بردی دلم را

سپه را حکم فرمودی به غارت

مجو در گریه قاآنی صبوری

که نتوان کرد در دریا عمارت

 
 
قاف | آرشیو ادبیات پارسی
باباطاهر

نپرسی حال یار دل‌فکارت

که «هجران چون کند با روزگارت؟»

ته که روز و شوآن در یاد مویی

هزارت عاشقه با مو چه کارت؟

افضل‌الدین کرمانی

وزیری چست و فحل و شهم و مقبل

که باشد در همه کارش مهارت

بسازد کار ملکت از کفایت

ببخشد مال دنیا از حقارت

سعادت کردش از دنباله چشم

[...]

سید حسن غزنوی

چو دولت رفت بر تخت امارت

مه تاجش پذیرفت استدارت

وزیری جست فحل و شهم و مقبل

که باشد در همه کارش مهارت

بسازد کار عقبی از کفایت

[...]

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه