گنجور

 
قاآنی

ز ما صد جان وز آن لب یک عبارت

ز ما صد دل وز آن مه یک اشارت

دلا از چشم خونخوارش‌ حذر کن

که بی‌رحمند ترکان وقت غارت

به خون دل بسازم از غم دوست

قناعت کرد باید در تجارت

چو سنگ سختم آتش در درونست

تنم را زان نمی سوزد حرارت

از آن رو بی ‌تو چشمم کس‌ نبیند

که نبود بی‌تو در چشمم بصارت

به شادی بگذرانم بعد از این عمر

که غم جانم نبیند از حقارت

پس از قتل پدر شیرویه دانست

که شیرین دست ندهد بی‌مرارت

اگر از قاب قو سینت بپرسند

بفرما زان دو ابرو یک اشارت

تبه شد حال دل قاآنی از اشک

ز جوش سیل ویران شد عمارت

 
 
عریان
باباطاهر

نپرسی حال یار دل‌فکارت

که «هجران چون کند با روزگارت؟»

ته که روز و شوآن در یاد مویی

هزارت عاشقه با مو چه کارت؟

افضل‌الدین کرمانی

وزیری چست و فحل و شهم و مقبل

که باشد در همه کارش مهارت

بسازد کار ملکت از کفایت

ببخشد مال دنیا از حقارت

سعادت کردش از دنباله چشم

[...]

سید حسن غزنوی

چو دولت رفت بر تخت امارت

مه تاجش پذیرفت استدارت

وزیری جست فحل و شهم و مقبل

که باشد در همه کارش مهارت

بسازد کار عقبی از کفایت

[...]

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه