پُر است یاد تو در کنج دیده و دل ما
حشمنشین خیال تو شد منازل ما
دلی ز عقدهی زلف تو تنگتر داریم
نکرد ناخن تیز تو باز مشکل ما
ز تنپرستی خویشیم زیردست فلک
به خون تپیدهی جسم است جان بسمل ما
ز گوشهگیری ما ترک جستجو نکنی
که دستپرور گردابهاست ساحل ما
هنوز خامی دانش در آتشش دارد
جنون ز عقل نفهمیده است عاقل ما
تو را زبان خوش از راه میبرد هیهات
هنوز کاش ندانی که چیست در دل ما
در آن مقام که ماییم آرزو نرسد
ندادهاند ره اندیشه را به منزل ما
نه جرم اوست که از ما فراغتی دارد
به فکر خویش نیفتاده است غافل ما
شنیدهایم که در فکر خونبهاست هنوز
هنوز چشم نمالیده است قاتل ما
ز جوی صبر و سکون آب کشت خود دادیم
بقای عمر خضر کی رسد به حاصل ما
جز اینکه خود دلش از کف به عشوهای بردی
تو و خدا که دگر چیست جرم بیدل ما؟
اگر چه در رهش اندیشه باطل است ولی
درست میرود اندیشههای باطل ما
به غیر دوست که در جان دوانده ریشهی مهر
زدیم هر چه دگر رُسته بود از گل ما
کسی ز تلخی ما کام جان نمیدزدد
شکر به مصر برد ارمغان هلاهل ما
کسی که لب ز شکرخنده میگزید مدام
چه خو گرفت به ابرامهای سایل ما
ز گفتگوی پریشان ما جهان پر شد
بس است هر دل دیوانه را سلاسل ما
بدین وسیله که میرزا سعید ما تنهاست
چه خوب کرد که فیّاض رفت از دل ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از دل پر از یاد معشوق و گرههای گشودهنشدهٔ عاشق سخن میگوید. شاعر از بیخبری معشوق و قاتل خوابآلود گله میکند و صبر بیپایان و جایگاه دور از دسترسِ اندیشه را میستاید. او جز دوست همهچیز را از دل کنده است و در پایان میگوید خود را هم از دل بیرون کرده تا میرزا سعید تنها ساکن آن باشد.
هوش مصنوعی: گوشهٔ چشم و دل ما پر از یاد توست. خانههای وجود ما اردوگاه و جای فرود خیال تو شده است.
هوش مصنوعی: دل ما از گره زلف تو هم تنگتر و گرفتهتر است. ناخن تیز تو که گرهگشاست، گره کار ما را باز نکرد.
هوش مصنوعی: چون تن را پرستیدیم، زیر فرمان فلک افتادهایم. جان نیمبسمل ما به خاطر جسم در خون میتپد.
هوش مصنوعی: از اینکه ما گوشهگیر و آرام به نظر میرسیم، از جستجوی ما دست برندار. ساحل ما پروردهٔ گردابهاست، یعنی در این آرامی ظاهری آشوب بسیاری نهفته است.
هوش مصنوعی: خامی دانش هنوز عاقل ما را در آتش نگه داشته است. او هنوز فرق جنون را با عقل نفهمیده و از ارزش جنون عاشقانه بیخبر است.
هوش مصنوعی: افسوس که سخن شیرین تو را از راه به در میبرد. کاش هرگز ندانی که در دل ما چه دردی هست.
هوش مصنوعی: آرزو به جایگاهی که ما در آنیم نمیرسد. اندیشه هم به منزل ما راه ندارد.
هوش مصنوعی: اگر معشوق از ما فارغ و بیخبر است، گناهی ندارد. آن غافلِ ما هنوز به فکر خودش هم نیفتاده است، چه رسد به ما.
هوش مصنوعی: شنیدهایم که قاتل ما در فکر پرداختن خونبهاست. ولی او هنوز از خواب ناز بیدار نشده و چشم نمالیده است.
هوش مصنوعی: کشتزار خود را از جوی صبر و آرامش آب دادیم. حاصل آن چنان دیر میرسد که حتی عمر دراز خضر هم به برداشتش نمیرسد.
هوش مصنوعی: تو خود با یک عشوه دل او را از دستش بردی. تو را به خدا، جز این چه گناهی دارد عاشقِ بیدلِ ما؟
هوش مصنوعی: هرچند اندیشیدن در راه او بیهوده است، اندیشههای بهظاهر باطل ما درست به مقصد میرود.
هوش مصنوعی: دوست ریشهٔ محبت خود را در جان ما دوانده است. جز او، هر چیز دیگری را که از خاک وجود ما روییده بود از ریشه کندیم.
هوش مصنوعی: هیچکس کام خود را از تلخی ما دریغ نمیکند و از آن نمیگریزد. زهر ما چنان شیرین است که اگر ارمغان مصر شود، گویی شکر به مصر بردهاند.
هوش مصنوعی: معشوقی که همیشه لب میگزید تا خندهٔ شیرینش آشکار نشود، شگفتا که چگونه به اصرارهای عاشقِ خواهندهٔ ما خو گرفت.
هوش مصنوعی: سخنان پریشان ما جهان را پر کرده است. همین سخنان مانند زنجیری است که برای بستن هر دل دیوانه بس است.
هوش مصنوعی: شاعر با تخلص خود، فیاض، میگوید چه خوب شد که فیاض از دل ما بیرون رفت. اکنون میرزا سعیدِ ما بیشریک و تنها در دل ما جای دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کسی که مهر رخت را سرشت با گِل ما
هم او نهاد مگر داغ عشق بر دل ما
به روز حشر که خاکم به مهر بشکافند
به بوی عشق تو پیدا شود مفاصل ما
به طعنه جان طلبیدی ندارم از تو دریغ
[...]
ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیدا
وی روی تو در آینۀ کَون هویدا
تا شاهد حسن تو در آیینه نظر کرد
عکس رخ خود دید، دید شد واله و شیدا
هر لحظه رخت داد جمال رخ خودرا
[...]
بیاکه تا ز تو ای مه تهیست منزل ما
چراغ و مشعله ندهد فروغ محفل ما
چه سود روی عبادت به کعبه آوردن
چونیست قبله روی تو در مقابل ما
اجل چو محمل ما بندد از جهان باشد
[...]
در این چمن چه گلی باز شد به منزل ما
کز آن به باد فنا رفت غنچهٔ دل ما
ندیده روشنی دیدهٔ امید هنوز
فلک نشاند به یک دم چراغ محفل ما
دگر برای چه نخل امید بنشانیم
[...]
شبی که هجر بپرداخت از تو منزل ما
کدام غم که نزد حلقه بر در دل ما
شهید خنجر شوقیم وتا ابد شاید
که چشم ما نکند خیرباد قاتل ما
اسیر بادیه حیرتیم و میآید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.