ز دل بگذر کرا پروای جانست
حدیث دل حدیث کودکانست
نشان دل چه می پرسی که از جان
درین ره یاد کردن بیم جان است
مرا وقتی دلی بودی و عمری
که آندل همچو دلبر بی نشناست
چو با جانان و دلبر در شهودم
دلم جانان و جانم دلستانست
چنان در حیرتم، ز اسرار غیبش
که گوئی آشکارم در نهانست
چنان مستغرقم ز انفاس لطفش
که گوئی آب ترکیبم روانست
نفس در کشف این اسرار شرکست
بقین در کوی این مذهب گمانست
باو گر هیچت ایمانست خود را
زره بر گیر و بنگر کو عیانست
مرا وقتی که در خود نیست گردم
ببین گر دیده ی داری که آنست
عبارت را خبر زین ماجرا نیست
امامی کافرست ار در میانست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عرفانی دربارهٔ فنا در معشوق ازلی است. شاعر میگوید در این راه نه دل جایی دارد نه جان، و در حال شهود دل و جانش با جانان یکی شده و از حیرت و لطف او گداخته است. سخن گفتن از این رازها شرک است و راه دیدن او برداشتن خود از میان است؛ در پایان امامی خود را کافر میداند اگر هنوز خودی در میان باقی باشد.
هوش مصنوعی: از دل بگذر؛ در این راه کسی پروای جان را هم ندارد، چه رسد به دل. سخن گفتن از دل سخنی کودکانه و خام است.
هوش مصنوعی: چرا نشانی دل را میپرسی؟ در این راه حتی یاد کردن از جان هم خطر جان باختن دارد.
هوش مصنوعی: روزگاری دلی داشتم، اما مدتهاست که آن دل نیز مانند معشوق بینام و نشان شده و اثری از آن نمانده است.
هوش مصنوعی: وقتی با معشوق در حال شهود و دیدار هستم، دلم خود جانان میشود و جانم خود دلبر؛ یعنی میان من و او جدایی نمیماند.
هوش مصنوعی: از رازهای غیبی او چنان حیرانم که گویی آشکار وجودم در پنهان فرو رفته و ظاهرم در باطن گم شده است.
هوش مصنوعی: چنان در نفحههای لطف او غرق شدهام که گویی آب وجود و سرشتم گداخته و روان شده است.
هوش مصنوعی: دم زدن و سخن گفتن برای آشکار کردن این رازها شرک است، و در کوی این آیین حتی یقین هم در حد گمان است.
هوش مصنوعی: اگر اندکی به او ایمان داری، خودت را از سر راه بردار تا ببینی که او آشکار و پیداست.
هوش مصنوعی: هنگامی که من از خود نیست و فانی میشوم، اگر چشم بینا داری بنگر که آنچه میبینی خود اوست.
هوش مصنوعی: زبان و عبارت از این ماجرا خبری ندارد و آن را بیان نمیتواند کرد. امامی اگر خود را در میان ببیند، کافر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چو با جُفتِ عِنینِ خویش پیوَست
چو شاخِ خُشک، گَشته سروِ او پَست
چه خوش عیش و چه خرم روزگار است
که دولت عالی و دین استوار است
سخا را نو شکفته بوستان است
امل را نو دمیده مرغزار است
هنر در مد و دانش در زیادت
[...]
چه . . . یر است این ز . . . یر خر زبر دست
که خر چون دید زو، آنگونه بشکست
خر نر را . . . ون در کردم این . . . یر
به سان ماده خر خوابید در غست
چو . . . ادم ماده خر ار، کره بفکند
[...]
فلک را عهد بس نااستوار است
همه کار جهان ناپایدارست
بسا کس کز پی یک روزه راحت
بمانده روز و شب در انتظارست
هوایی دارد و آبی زمانه
[...]
چو دانستی که معبودی تو را هست
بدار از جستوجوی چون و چه، دست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.