سزد کز حسن در عالم کنی دعوی به یکتائی
که از آدم نیامد چون توفرزندی به زیبائی
دهانت عارفان را شد دلیل نیستی اما
ز هستی دم زندگاه سخن تا خود چه فرمائی
روا باشد که عطاران همه بندند دکان را
به آرایش اگر تاب وگره از زلف بگشائی
پریشان حال جمعی منتظر بنشسته در راهت
بیا از پرده بیرون کن تماشای تماشائی
چو رفتی از برم رفت از سرم هوش از دلم طاقت
بیاید آنچه از من رفته باز ار در برم آئی
چه پروائی دگر از روز محشر دارد ای زاهد
کسی کودیده باشد محنت شبهای تنهائی
چو چنگ از بار غم افسوس نخل قامتم خم شد
نیامد چون به چنگم تاری از آن زلف خرمائی
بلند اقبال وصف از آن لب شیرین مگر گوید
که می بینم دکان رابسته هر جا هست حلوائی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در ستایش زیبایی بیمانند معشوق است و دهان کوچک، زلف خوشبو و لب شیرین او را وصف میکند. عاشق از پریشانی و تنهایی در دوری او مینالد و میگوید رنج شبهای هجران از هول قیامت سختتر است. در پایان، شاعر با اشاره به بسته شدن دکان حلوافروشان، شیرینی لب معشوق و سخن خود در وصف آن را برتر از هر شیرینی میشمارد.
هوش مصنوعی: سزاوار است که در جهان ادعا کنی در زیبایی یگانهای، زیرا از نسل آدم فرزندی به زیبایی تو پدید نیامده است.
هوش مصنوعی: دهان کوچک تو برای عارفان نشانهٔ نیستی است، اما هنگام سخن گفتن از هستی خبر میدهد؛ تا ببینیم چه خواهی گفت. شاعر به باریکیِ دهان معشوق اشاره میکند که گویی وجود ندارد، ولی سخن گفتنش نشان میدهد که هست.
هوش مصنوعی: اگر برای آراستن، پیچ و گره زلفت را باز کنی، بوی خوش آن چنان پراکنده میشود که عطاران حق دارند دکان خود را ببندند.
هوش مصنوعی: گروهی پریشانحال در راه تو منتظر نشستهاند؛ بیا و از پرده بیرون آی تا تماشاگران تو را تماشا کنند.
هوش مصنوعی: وقتی از کنارم رفتی، هوش از سرم و تاب و توان از دلم رفت؛ اگر دوباره نزدم بیایی، هرچه از من رفته بازمیگردد.
هوش مصنوعی: ای زاهد، کسی که رنج شبهای تنهایی و دوری را چشیده است، دیگر از سختی روز قیامت چه باکی دارد؟
هوش مصنوعی: افسوس که قامت راست من چون نخل، از بار غم مانند چنگ خمیده شد، زیرا حتی یک تار از آن زلف خرماییرنگ به دستم نیامد. میان «چنگ» به معنای ساز و «چنگ» به معنای دست، و «تار» ساز و «تار» مو، و «نخل» و «خرما» بازی لفظی هست.
هوش مصنوعی: شاید بلنداقبال توانسته از آن لب شیرین سخن بگوید، چون میبینم هر جا حلوافروشی هست دکانش را بسته است؛ یعنی شیرینی وصف آن لب، بازار شیرینیفروشان را کساد کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بهار آمد من و هر روز نو باغی و نو جایی
به گشتن هر زمان عزمی به بودن هر زمان رایی
قدح پر باده رنگین به دست باده پیمایی
چو مرغ از گل به گل هر ساعتی دیگر تماشایی
نگاری با من و رویی نه رویی بلکه دیبایی
[...]
شبی تاری چو بیساحل دمان پر قیر دریائی
فلک چون پر ز نسرین برگ نیل اندوده صحرائی
نشیب و توده و بالا همه خاموش و بیجنبش
چو قومی هر یکی مدهوش و درمانده به سودائی
زمانه رخ به قطران شسته وز رفتن برآسوده
[...]
ایا بی حد و مانندی که بی مثلی و همتایی
تو آن بی مثل و بی شبهی که دور از دانش مایی
ز وهمی کز خرد خیزد تو زان وهم و خرد در وی
ز رایی کز هوا خیزد تو دور از چشم آن رایی
پشیمانست دل زیرا که تو اسرارها دانی
[...]
خرد را دوش میگفتم که ای اکسیر دانایی
همت بیمغز هشیاری همت بیدیده بینایی
چه گویی در وجود آن کیست کو شایستگی دارد
که تو با آب روی خویش خاک پای او شایی
کسی کاندر جهان بیهیچ استکمال از غیری
[...]
زهی اخلاق تو محمود همچون عقل و دانائی
زهی ایام تو مشکور همچون عهد برنائی
امام شرق رکن الدینکه سوی حضرتت دایم
خطاب انجم و چرخست مولانا و مولائی
اضافت با کف رادت ز گیتی گنج پردازی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.