گمانم اینکه دل دوست نیست مایل ما
که روزگار نگردد به خواهش دل ما
به غیر حسرت و اندوه ودرد ورنج وتعب
ز زندگانی دنیا چه بوده حاصل ما
ملک به تربت ما سجده گر برد نه عجب
که عشق دوست عجین گشته است درگل ما
هم از پیام توآسوده گشته خاطر ما
هم ازکلام تو آسان شده است مشکل ما
همی ز ما طلبد وصل یار و عیش و نشاط
فغان از این دل پر آرزوی غافل ما
دگر چه حاجت شمع وچراغ ومهتاب است
ز نور روی تو روشن شود چومنزل ما
شویم فارغ وآسوده وبلنداقبال
اگر شود به جهان لطف یار شامل ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از بیمهری محبوب و ناسازگاری روزگار و حاصل رنجآلود زندگی مینالد و عشق را سرشته در گِل وجود خود میداند. سپس از آرامشی میگوید که پیام و سخن یار به او میبخشد و از دل پرآرزوی خود شکایت میکند. در پایان امید دارد که لطف یار او را آسوده و بلنداقبال کند و با این کار تخلص خود را در سخن میآورد.
هوش مصنوعی: گمان میکنم دل محبوب به ما میلی ندارد؛ زیرا روزگار مطابق خواستهٔ دل ما نمیگردد.
هوش مصنوعی: از زندگی در این دنیا جز حسرت و اندوه و درد و رنج و سختی چه بهرهای بردهایم؟
هوش مصنوعی: اگر فرشته بر خاک گور ما سجده کند، شگفت نیست؛ چون عشق محبوب با گِل وجود ما سرشته شده است. اشارهای است به سجدهٔ فرشتگان بر آدم.
هوش مصنوعی: با پیام تو خاطر ما آرام گرفته و با سخن تو گرفتاری و مشکل ما آسان شده است.
هوش مصنوعی: این دل پرآرزو و غافل ما پیوسته وصال یار و خوشی و شادمانی از ما میخواهد؛ از دست چنین دلی فریاد!
هوش مصنوعی: وقتی خانهٔ ما با نور روی تو روشن میشود، دیگر چه نیازی به شمع و چراغ و مهتاب داریم؟
هوش مصنوعی: اگر در این جهان لطف یار شامل حال ما شود، آسوده و بیدغدغه و بلندبخت میشویم. «بلنداقبال» تخلص شاعر نیز هست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کسی که مهر رخت را سرشت با گِل ما
هم او نهاد مگر داغ عشق بر دل ما
به روز حشر که خاکم به مهر بشکافند
به بوی عشق تو پیدا شود مفاصل ما
به طعنه جان طلبیدی ندارم از تو دریغ
[...]
ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیدا
وی روی تو در آینۀ کَون هویدا
تا شاهد حسن تو در آیینه نظر کرد
عکس رخ خود دید، دید شد واله و شیدا
هر لحظه رخت داد جمال رخ خودرا
[...]
بیاکه تا ز تو ای مه تهیست منزل ما
چراغ و مشعله ندهد فروغ محفل ما
چه سود روی عبادت به کعبه آوردن
چونیست قبله روی تو در مقابل ما
اجل چو محمل ما بندد از جهان باشد
[...]
در این چمن چه گلی باز شد به منزل ما
کز آن به باد فنا رفت غنچهٔ دل ما
ندیده روشنی دیدهٔ امید هنوز
فلک نشاند به یک دم چراغ محفل ما
دگر برای چه نخل امید بنشانیم
[...]
شبی که هجر بپرداخت از تو منزل ما
کدام غم که نزد حلقه بر در دل ما
شهید خنجر شوقیم وتا ابد شاید
که چشم ما نکند خیرباد قاتل ما
اسیر بادیه حیرتیم و میآید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.