الا ای معنبر شمال مورد
که جسم لطیفی و روح مجرد
گهی از دمت، دلگشایی معاین؛
گه از مقدمت، جانفزایی مشاهد
هم از تست، روی شگرفان مصفا؛
هم از تست، موی عروسان مجعد!
ز انفاست، ای مایه ی زندگانی؛
که قصر حیوة از تو باشد مشید
شوند امهات درختان حوامل
بنات نبات از حوامل مولد
شمرهای لبریز، در تیر و در دی؛
ز سبزه مخطط کنی، از یخ امرد
گهی از تو شیرازه ی گل مجزا
گهی از تو اوراق لاله مجلد
نه صباغی، اما درین سبز گلشن؛
که طاقش گه ازرق بود گاه اربد
ز تو خیری اصفر بود، برگش اخضر
ز تو لاله احمر بود داغش اسود
ز تو بارگاه بلند سلیمان
فگندی همی سایه بر فرق فرقد
تویی پیک یعقوب و یوسف، ز یاری
نیارد کسی ره کند بر تو مسند
ز کنعان بری جانب مصر نافه
ز مصر آوری سوی کنعان طبرزد
گهی بر دمی در تن خاک مرده
ز تو روح تا زنده گردد مجدد
گه از جیب شاخ، آفتاب گل آری؛
گه آبش چو لؤلؤست، رنگش چو بسد
نخوانم تو را، عیسی و موسی؛ اما
تویی عیسوی دم، تویی موسوی ید
بشکرانه ی اینکه مطلق عنانی
نه چون من بدام است پایت مقید
نه مشغول چون من، به اندوه هجران؛
نه مأخوذ چون من، بقیدی مشدد
نه مخذول چون من، بخذلان غربت؛
نه محبوس چون من بحبس مؤبد
سوی فارس، قصد ار بود از عراقت
فیا خیر قصد و یا خیر مقصد
در آن خاک، شیراز شهری است شهره
که از سبزه دارد بساط ممهد
سقی الله چه شهری، چو بحر و چه بحری؟!
که جزرش نه پیداست از لطمه ی مد
ایا دی هر دادی، آنجا مهیا
متاع اقالیم، آنجا منضد
جهان تیره، و آنجاست روشن چراغی؛
که هر قاصیدی را رساند بمقصد
چراغش مزاری که چون مهد شاهان
در آن خفته بن موسی کاظم احمد
همان قطب الاقطاب، کز شوق گردش
مه و مهر، گردند دایم چو فرتد
بنازم بمعمار طاق رواقش
که یک گنبد افزوده بر هفت گنبد
بآن شهر شو، کاصفیا راست مسکن
بآن شهر رو، کاولیا راست مرقد
مگر خضر، پیوسته آنجاست ساکن؛
که هر گمشده شد در آن خاک مهتد
بهر مصطبش، با دل پاک مستان؛
بهر مسجدش، روی بر خاک مسجد
بهر گوشه، مخموری افتاده از پا
بهر صفه درویشی افگنده مسند
چو در بزم اهل دلش بار یابی
چو در جرگه ی بیدلان راهت افتد
ز من ده سلامی، ز من بر پیامی
بمجد دم احمد نسب، سید احمد
که ای سید صاف طینت که داری
باسم و برسم ارث از جد امجد
نشان سیادت، ز خلق تو لایح
حدیث سعادت، بذات تو مسند
من رو صف ذات تو کردن، نیارم؛
نه ذاتت محاط و، نه وصفت محدد
چگویم که دور از تو چون است حالم
شب و روز دل خون ز غم، دیده ارمد
غمی داشتم، روزی از هجر یاران
نه از امس آگاه بودم، نه از غد
که از دوستان، دوستی آمد از وی
شنیدم که با دوستان مؤید
کشیدی به شیراز رخت از صفاهان
ز احبابت از پی جنود مجند
گزیدی سفر با رفیقان و رفتی
به شیراز و از آذرت یاد نامد
در آن نامه کآورده بود، از تو، دیدم؛
بعذر فراموشکاری محمد
نوشتی که دیدند چون سردی دی
شدندت ز احضاریاران مردد
هم از سرد مهری است اینها، وگرنه
ازین معنی آگه بود طفل ابجد
که شد لازم ذات آذر حرارت
نخواهد شد از سردی دی مبرد
وگر بود دم سردی من بحدی
که آسان بدی دفع فاسد به افسد
همین عذر خوش بود، اگر می نوشتی
سفر خوش بود، لیک بیدام و بیدد
نیم بی خبر، دانم اینقدر کز تو
نشد نامه، زان عذر بیهوده مسود
ولی کاش میبودم آنجا که با تو
شد این عذر از شهریاری ممهد
عجب دارم از یاری شهریاری
که شهری بیاری او شد مقید
بو مقودی از کمند وفایش
بسی دوستان بسته دارد بمقود
مرا ساخت محروم و، ننوشت عذرم؛
گمانم نه بیمهری از دی باین حد
گرش دیدمی، خواندمی بیخودانه
باو چند بیتی، نه از غیر، از خود
که ای فیض تو، همچو عیش تو دایم؛
که ای لطف تو، همچو عمر تو سرمد
نه خواری خوش از گل، به بی بال بلبل؟!
نه بد خوب از خواجه، با بنده ی بد؟!
نه خواجه است کو بنده ی بی بهایی
قبول افتدش اول، آخر کند رد!
زبان، جز بوصفت شهادت نداده
شنیده است تا گوشم آواز اشهد
نه رنجید ه ام از تو، نه شکوه دارم
مبادت دل از رنجش من مردد
پس از آشنایی، نه بیگانه گردم؛
گرم کافر آید لقب، به که مرتد
دگر بشنو ای سید جید از من
که بادت نهال جوانی مسند
شدی چون بخیر و سلامت مسافر
شود کار تو با رفیقان مسدد
تماشای آن شهر، بادت مبارک
نبینی چو بدبین، نه ای؛ از کسی بد!
تو را گویم، استاد گفت آنچه با من؛
بفرزند گفت اب، شنید آنچه از جد!
ببین ز آب رکنی و باد مصلی
همه فیض بیمر، همه لطف بیحد
ز صورت مزن دم، چو معنی شناسی؛
بود فارغ از جسم، روح مجرد
چو فردوس، از سرو باغش مشجر
چو جنت، ز آیینه ی صرحش ممرد
بر و بومش؛ از لاله و سبزه ی تر
تو گویی که یاقوت رست از زبرجد
بهشتی و، در وی خرامان سراسر؛
چو حوران حورا، چو غلمان اغید
مگر بود ز آغاز کر و بیان را
از آن آب میضاة از آن خاک معبد
مگر هست تا حشر روحانیان را
از آن آب مشرب، وزان خاک مشهد
منم بلبل و، خاک آن دشت گلشن؛
منم تشنه و، آب آن چشمه مورد
در آن روضه، از گلرخان سمنبر؛
در آن رحبه، از مهوشان سهی قد
نکویان شیرین لب عنبرین خط
جوانان سیمین تن یا سیمین خد
چو بینی، فراموشی از من مبادت؛
که خلد برین است و، باشی مخلد
مشو غافل، از خلق خاکی نهادش؛
که خاکی نهادند و خورشید مسند
همه عالم و عامی، از فیض خاکش؛
شد این عاشق از شوق و، آن عالم از کد!
اگر حالی، از اهل حال است خالی
دهد یاد از ورد خاک مورد
هم از روح سعدی و حافظ طلب کن؛
بتوفیق مسلک، بتحقیق مرصد
سلامی ز من ده، به اهل کمالش؛
خصوص آن فلک رتبه عقل مجرد
که عقل از یکی صد شمارد مدیحش
نگوید همان وصف او را یک از صد
سپهر امانی و نجم یمانی؛
که از شادمانی برد بهره سرمد
علی شریف، آن ز هر عالی اشرف؛
ولی سعید آن ز هر والی اسعد
در اقلیم فقر و فنا، پادشاهی
که هست از نمد تاجش، از پوست مسند
حماه الله، آن کو بچشم حمایت
بسوی ضعیفان عاجز چو بیند
دجاجه، نبیند گزندی ز اجدل
زجاجه نبیند شکستی ز جلمد
حریفی که از لطف و قهرش مهیا
شراب مهنا، حسام مهند
چو با هم نشینید و دارید صحبت
بکنجی، نه دیوی در آنجا و نه دد
غنیمت شمارید، ای وصلتان خوش؛
ز من یاد آرید، ای هجرتان بد
تو دریایی و وصل او، فصل نیسان
تو خورشیدی و، قرب او بعد ابعد!
در آن شهر همصحبتان عراقی؛
که هستند افزون بحمدالله از حد
چو بینی، سلامی ده از من بایشان؛
پس آنگه بتأیید صدق ای مؤید
بگو: ای کهن دوستداران یکدل
بگو: ای نکو عهد یاران ذوالید
روا نیست دانید در کیش یاری
ز یاران دیرین فراموشی این حد
وگر عهدشان رفته بینی ز خاطر
خدا را که بربند عهدی مجدد
چو بندی ز نوعهد از من بهر یک
بصد گونه سوگند میکن مؤکد
که بیمهری از دوستان است ناخوش
که بدعهدی از اهل دانش بود بد
رفیقا، شفیقا، انیسا حبیبا
که وصف کمالت نگردد معدد
سکندر اگر بست ز آهن سد اکنون
ز بحر خیالم که گنجی است معتد
ز بس گوهر نظم کآرم، توانم
که از تنگی قافیه ره کنم سد
ولی خارج آهنگ شد تار قانون
شد آن دم که ساز دعا را کنم شد
الا تا دمد ز آسمان نور یزدان
الا تا بود در جهان دین احمد
خدا سازدت کار و، لطف خدایی؛
محمد تو را یار و، دین محمد!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قصیده به مدح سید احمد میپردازد و او را مایهٔ حیات و دلگشایی میداند. تصویرهایی از زیبایی و لطافت او ارائه میدهد و او را همچون باغی پر از گل و میوه معرفی میکند که زندگی را سرافراز و رنگین میسازد. شاعر از کاروان دوستی و سفر به شیراز یاد میکند و حسرت دوری از این دوست و دیدار او را بیان میکند. او همچنین از فضیلتهای سید احمد سخن میگوید و او را در جایگاهی والا توصیف میکند که پیوسته دلها را به خود جلب میکند. در این میان، از احساسات شخصی خود نسبت به جدایی و دوری از دوستان و یاران نیز ابراز میکند. شاعر در پایان آرزو میکند که پیوند دوستی و محبت میان یاران از بین نرود.
هوش مصنوعی: ای باد شمال خوشبوی که میوزی، تو همچون جسمی لطیف و روحی رها از ماده هستی.
هوش مصنوعی: گاهی از نفس تو گشایش دل آشکارا دیده میشود و گاهی از آمدنت جانافزایی و نشاط دیده میشود.
هوش مصنوعی: هم چهرهٔ زیبارویان از تو پاک و روشن است و هم موی عروسان از تو پیچوتاب و حلقه دارد.
هوش مصنوعی: ای سرمایهٔ زندگی، از نفسهای توست که کاخ زندگی استوار و برافراشته میشود.
هوش مصنوعی: از دم تو درختان که همچون مادرانند باردار میشوند و گیاهان و میوهها چون دختران از آنان زاده میشوند.
هوش مصنوعی: تو جویها را در تابستان و زمستان لبریز میکنی؛ گاه زمین را با سبزه خطدار میکنی و گاه با یخ آن را صاف و بیسبزه میسازی.
هوش مصنوعی: گاهی شیرازهٔ گل به دست تو از هم جدا و پراکنده میشود و گاهی برگهای لاله به دست تو مانند کتابی صحافی و بسته میشود.
هوش مصنوعی: تو رنگرز نیستی، اما در این گلشن سبز جهان که سقف آسمانش گاه کبود است و گاه تیره و خاکستری، رنگآمیزی میکنی.
هوش مصنوعی: از تو گل خیری زرد میشود و برگش سبز، و لاله سرخ میشود و داغ میانش سیاه.
هوش مصنوعی: به نیروی تو تخت بلند سلیمان که باد آن را میبرد، سایه بر بالای ستارهٔ فرقد میانداخت.
هوش مصنوعی: تو از روی یاری، قاصد میان یعقوب و یوسف بودی و کسی نمیتواند راه را بر تو ببندد.
هوش مصنوعی: از کنعان بوی خوش و پیام عشق یعقوب را به مصر میبری و از مصر شیرینی بوی یوسف را به کنعان میآوری.
هوش مصنوعی: گاهی در تن خاک مرده جان میدمی تا دوباره زنده شود.
هوش مصنوعی: گاهی از گریبان شاخه، گل را مانند خورشید بیرون میآوری؛ گلی که شبنمش چون مروارید و رنگش چون مرجان است.
هوش مصنوعی: تو را عیسی و موسی نمیخوانم، اما تو مانند عیسی دمی زندهکننده داری و مانند موسی دستی معجزهگر و روشن.
هوش مصنوعی: به شکرانهٔ اینکه آزاد و بیبندی و پایت مانند پای من در دام گرفتار نیست، کاری برای من بکن.
هوش مصنوعی: تو مانند من گرفتار غم دوری نیستی و مانند من در بندی سخت اسیر نشدهای.
هوش مصنوعی: تو مانند من به خواری و بییاوری غربت دچار نیستی و مانند من در زندانی همیشگی گرفتار نیستی.
هوش مصنوعی: اگر قصد داری از عراق عجم به سوی فارس بروی، چه نیکو قصدی است و چه نیکو مقصدی.
هوش مصنوعی: در سرزمین فارس، شیراز شهری نامدار است که از سبزه فرشی گسترده و آراسته دارد.
هوش مصنوعی: خدا آن شهر را سیراب کند؛ چه شهری که مانند دریاست، و چه دریایی که فرونشستنش از شدت موجهای برآمده پیدا نیست، یعنی همیشه پر نعمت است.
هوش مصنوعی: بخششهای هر بخشندهای آنجا آماده است و کالای همهٔ سرزمینها آنجا مرتب و چیده شده است.
هوش مصنوعی: جهان تاریک است و آنجا چراغی روشن هست که هر جویندهای را به مقصودش میرساند.
هوش مصنوعی: آن چراغ آرامگاهی است که مانند گهوارهٔ شاهان است و در آن احمد پسر موسی کاظم آرمیده است.
هوش مصنوعی: او همان قطب اقطاب و بزرگ اولیاست که ماه و خورشید از شوق، همیشه مانند فرفره گرد او میچرخند.
هوش مصنوعی: آفرین بر معمار طاق و ایوان این آرامگاه که گنبدی چنان بلند ساخته که گویی گنبدی بر هفت گنبد آسمان افزوده است.
هوش مصنوعی: به آن شهری برو که جایگاه برگزیدگان و پاکان است و آرامگاه اولیای خدا در آنجاست.
هوش مصنوعی: گویا خضر همیشه در آنجا ساکن است، زیرا هر گمراهی در آن خاک راه را یافته و هدایت شده است.
هوش مصنوعی: در هر میخانهاش مستانی پاکدل نشستهاند و در هر مسجدش نمازگزارانی روی بر خاک سجده نهادهاند.
هوش مصنوعی: در هر گوشهای خماری از پا افتاده و در هر صفه و ایوانی درویشی بساط و جایگاه خود را گسترده است.
هوش مصنوعی: هنگامی که به مجلس اهل دل آن شهر راه یافتی و گذرت به جمع عاشقان دلباخته افتاد،
هوش مصنوعی: از سوی من سلامی برسان و پیامم را به بزرگوار احمدنسب، یعنی سید احمد، که از نسل پیامبر است، ببر.
هوش مصنوعی: بگو: ای سید پاکسرشت که هم به نام و هم به رسم و آیین، میراثدار نیای بزرگوارت هستی،
هوش مصنوعی: نشانهٔ سیادت از اخلاق تو آشکار است و سخن نیکبختی به وجود تو نسبت داده میشود و بر تو استوار است.
هوش مصنوعی: من جرئت وصف ذات تو را ندارم، زیرا نه وجودت در فهم میگنجد و نه وصفت حد و اندازهای دارد.
هوش مصنوعی: چه بگویم که دور از تو حالم چگونه است؛ شب و روز دلم از غم خونین است و چشمم از گریه دردمند و ملتهب.
هوش مصنوعی: روزی از دوری یاران چنان اندوهگین بودم که نه از دیروز خبر داشتم و نه از فردا.
هوش مصنوعی: در این حال یکی از دوستان از راه رسید و از او شنیدم که تو همراه دوستان و یاران،
هوش مصنوعی: از اصفهان به شیراز کوچ کردهای و دوستانت چون لشکری آراسته به دنبالت روان شدهاند.
هوش مصنوعی: با همراهان سفر را برگزیدی و به شیراز رفتی و از آذر یادی نکردی.
هوش مصنوعی: در نامهای که از سوی تو آورده بود، عذری برای فراموش کردن من دیدم.
هوش مصنوعی: نوشته بودی که چون یاران سرمای زمستان را دیدند، در فراخواندن من دودل شدند.
هوش مصنوعی: این عذر نیز از بیمهری است، وگرنه حتی کودک نوآموز الفبا هم این نکته را میداند،
هوش مصنوعی: که گرما لازمهٔ ذات آذر (آتش) است و سرمای زمستان آن را سرد نمیکند؛ یعنی من از سرما نمیهراسیدم.
هوش مصنوعی: و اگر هم دم سرد من به آن اندازه بود، دفع بد با بدتر آسان بود؛ گویا یعنی سرمای دی با سردی من از میان میرفت.
هوش مصنوعی: تنها این عذر پذیرفتنی بود اگر مینوشتی که سفر خوش است، ولی به شرط آنکه بیدام و بیجانور درنده و خطر باشد.
هوش مصنوعی: بیخبر نیستم و این اندازه میدانم که آن نامه با آن عذر بیهوده به دست تو نوشته نشده است.
هوش مصنوعی: ولی ای کاش آنجا بودم که این عذر را بزرگی و فرمانروایی همراه تو فراهم و آماده کرد.
هوش مصنوعی: از یاری و دوستی آن فرمانروا در شگفتم که شهری به یاری و مهر او پایبند شده است.
هوش مصنوعی: با افساری از کمند وفای خود، دوستان بسیاری را دربند و مهار خویش نگه داشته است.
هوش مصنوعی: او مرا از همراهی خود بیبهره کرد و حتی نامهای در عذرخواهی ننوشت. گمان نمیکردم از او اینهمه بیمهری ببینم.
هوش مصنوعی: اگر او را میدیدم، بیاختیار چند بیت برایش میخواندم؛ بیتهایی از سرودهٔ خودم، نه از دیگران.
هوش مصنوعی: به او میگفتم: ای کسی که بخششت مانند شادکامیات همیشگی است و لطفت مانند عمرت جاودان است.
هوش مصنوعی: آیا شایسته است که گل بلبلِ بیبالوپر را خوار کند؟ آیا رواست که خواجه با بنده، هرچند بندهای بد باشد، بدی کند؟
هوش مصنوعی: خواجهٔ راستین آن نیست که بندهای کمارزش را نخست بپذیرد و سرانجام او را براند.
هوش مصنوعی: از روزی که گوشم بانگ «اشهد» را شنیده است، زبانم جز به ستایش تو گواهی نداده است.
هوش مصنوعی: نه از تو رنجیدهام و نه گلهای دارم. مبادا دلت از اینکه شاید رنجیده باشم، به تردید بیفتد.
هوش مصنوعی: پس از آشنایی با تو هرگز بیگانه نمیشوم. اگر مرا کافر بخوانند، بهتر از آن است که از دوستی تو برگردم و مرتد شوم.
هوش مصنوعی: ای سید نیکگوهر، باز هم از من بشنو؛ نهال جوانیات همیشه استوار و پابرجا باد.
هوش مصنوعی: اکنون که به سلامت و خیر به سفر رفتهای، کارت با همسفرانت درست و سامانیافته باد.
هوش مصنوعی: دیدن آن شهر بر تو مبارک باد. چون خودت بدبین نیستی، از هیچکس بدی نخواهی دید.
هوش مصنوعی: آنچه را استادم به من گفت برای تو بازمیگویم؛ همانگونه که پدر آنچه از نیا شنیده بود به فرزند میگوید.
هوش مصنوعی: در آب رکنآباد و نسیم مصلا بنگر که سراسر بخشش بیشمار و لطف بیپایان است.
هوش مصنوعی: تو که معنا را میشناسی، تنها از ظاهر سخن مگو؛ روحِ رها از ماده از جسم بینیاز است.
هوش مصنوعی: آن شهر از سروهای باغهایش مانند فردوس پردرخت است و از کاخهای آینهمانندش مانند بهشت، صاف و درخشان.
هوش مصنوعی: سرزمینش از لاله و سبزهٔ تازه چنان است که گویی یاقوت از دل زبرجد روییده است.
هوش مصنوعی: بهشتی است که در همه جای آن زیبارویانی سیهچشم چون حوریان و جوانانی خوشاندام چون غلمان میخرامند.
هوش مصنوعی: گویا فرشتگان مقرب از آغاز آفرینش، آب آن را جای وضو و خاکش را سجدهگاه خود داشتهاند.
هوش مصنوعی: گویا موجودات روحانی تا روز رستاخیز از آب آن مینوشند و خاکش را زیارتگاه خود میدانند.
هوش مصنوعی: من بلبلم و خاک آن دشت گلستان من است؛ من تشنهام و آب آن چشمه آبشخور من است.
هوش مصنوعی: در آن باغ و در آن گستره، گلرویانی با تنی چون یاسمن و ماهرویانی بلندبالا هستند.
هوش مصنوعی: خوبرویانی شیرینلب با خط عارضی خوشبو و جوانانی سیماندام و سیمگونه.
هوش مصنوعی: وقتی آنجا را دیدی، مرا فراموش مکن. آنجا بهشت برین است و آرزو دارم همیشه در آن بمانی.
هوش مصنوعی: از مردم آن سرزمین غافل مشو؛ آنان فروتن و خاکیاند، اما جایگاهی بلند چون خورشید دارند.
هوش مصنوعی: همهٔ دانایان و عامیان از برکت خاک آنجا بهره بردهاند؛ یکی از شوق عاشق شده و دیگری با کوشش دانشمند شده است.
هوش مصنوعی: اگر اکنون آن سرزمین از اهل حال و عارفان تهی باشد، خاکش هنوز یاد ذکر و حال آنان را زنده میکند.
هوش مصنوعی: از روان سعدی و حافظ نیز یاری بخواه تا در راه سلوک توفیق یابی و به منزلگاه حقیقت برسی.
هوش مصنوعی: سلام مرا به اهل کمال آن شهر برسان، بهویژه به آن کسی که مقامش همپایهٔ آسمان است و گویی خردی پاک و جدا از مادّه است.
هوش مصنوعی: خرد ستایش او را صدچندان میشمارد و با این همه از صد وصف او حتی یکی را هم نمیتواند بگوید؛ یعنی فضایل او بیپایان است.
هوش مصنوعی: او آسمان امن و آرامش و چون ستارهٔ سهیل یمنی درخشان و مبارک است و از شادی همیشگی بهره دارد.
هوش مصنوعی: او علیِ شریف است که از هر بلندمرتبهای شریفتر است، و ولیّ نیکبختی است که از هر فرمانروایی سعادتمندتر است.
هوش مصنوعی: او در سرزمین فقر و فنا پادشاهی است که تاجش کلاه نمدی و تختش پوست درویشی است؛ یعنی درویشی وارسته است.
هوش مصنوعی: خدا نگهدارش باد؛ هرگاه او با نگاه حمایت به ناتوانان درمانده بنگرد،
هوش مصنوعی: در پناه او مرغ خانگی از باز شکاری آسیبی نمیبیند و شیشه از سنگ نمیشکند؛ یعنی ضعیف در امان قوی است.
هوش مصنوعی: همدمی است که از مهربانیاش شراب گوارا و از خشمش شمشیر هندی آماده است.
هوش مصنوعی: هنگامی که شما دو تن در گوشهای با هم مینشینید و همسخن میشوید، هیچ دیو و ددی در آنجا راه ندارد.
هوش مصنوعی: ای کسانی که دیدارتان خوش و جداییتان ناگوار است، این همنشینی را غنیمت بدانید و از من یاد کنید.
هوش مصنوعی: تو مانند دریایی و دیدار او برایت چون باران فصل نیسان است که در صدف مروارید میپروراند؛ تو خورشیدی و نزدیکی به او برایت چون رسیدن خورشید به اوج است.
هوش مصنوعی: در آن شهر یاران و همنشینانی از عراق عجم هستند که خدا را شکر شمارشان از اندازه بیرون است.
هوش مصنوعی: چون آنان را دیدی، سلام مرا به ایشان برسان و آنگاه، ای کسی که از یاری خدا برخورداری، از سر صدق،
هوش مصنوعی: بگو: ای دوستداران قدیمی و یکدل، ای یاران وفادار و توانا و بخشنده،
هوش مصنوعی: بدانید که در آیین دوستی روا نیست یاران دیرین را تا این اندازه فراموش کنید.
هوش مصنوعی: و اگر دیدی که پیمان دوستی ما را از یاد بردهاند، تو را به خدا پیمانی تازه با آنان ببند.
هوش مصنوعی: هنگامی که از سوی من با هر یک از آنان پیمان تازه میبندی، آن را با صدها سوگند استوار کن.
هوش مصنوعی: زیرا بیمهری از دوستان ناخوشایند است و پیمانشکنی از اهل دانش زشت است.
هوش مصنوعی: ای رفیق مهربان و همدم و دوست عزیز، که وصف کمالاتت به شمار درنمیآید،
هوش مصنوعی: اگر اسکندر سدی از آهن ساخت، اکنون من از دریای خیال خود که گنجی آماده است بهره دارم،
هوش مصنوعی: و از بس گوهر شعر فراهم میآورم، میتوانم راه تنگی قافیه را ببندم؛ یعنی قافیه هرگز بر من تنگ نمیشود.
هوش مصنوعی: اما سخن به درازا کشید و آهنگ ساز از پرده بیرون رفت؛ اکنون زمان آن رسیده است که ساز دعا را کوک کنم.
هوش مصنوعی: تا هنگامی که نور خدا از آسمان میتابد و تا آن زمان که دین پیامبر در جهان پابرجاست،
هوش مصنوعی: خدا و لطف او کارت را سامان دهند و حضرت محمد و دین او یار و پشتیبانت باشند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بناز ای خداوند اقبال سرمد
به بخت همایون و تخت ممهد
مغیث زمان ناصر اهل ایمان
گزین احد یاور دین احمد
خداوند فرمان ملک سلیمان
[...]
چو گونی لقب نازل از آسمان شد
نهان از چه شد آب حیوان که داند
بحمدالله، این موضع پرصفا را
بخیر آمد انجام از لطف ایزد
بخیر است انجام آن نیک بختی
که شد بانی این بنا از سر جد
ز اندیشه جستم چو تاریخ، گفتا:
[...]
بده ساقیا باده زآن جام سرمد
که با عقل شد نفس سرکش ممهد
از آن می که تابد از او نورحیدر
از آن می که نازد باو شرع احمد
از آن می که آمد علی ساقی او
[...]
چه دانیم که ما خوش که این است ناخوش
خوش است آنچه بر ما خدا میپسندد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.