بده ساقیا باده زآن جام سرمد
که با عقل شد نفس سرکش ممهد
از آن می که تابد از او نورحیدر
از آن می که نازد باو شرع احمد
از آن می که آمد علی ساقی او
از ان می که سرخوش از او شد محمد
از آن می که نوشید شاه شهیدان
تأسی از او بر پدر کرد و برجد
از آن می که نوشید در نجد مجنون
بزنجیر دیوانگی شد مقید
کران تا کران مست از آن نشئه بینم
چه برو چه بحر و چه کوه و چه سرحد
برین تخت تکیه نکرده است عاقل
که جم جام بنهاد و کاوس مسند
گر آئی بیاید مرا عمر رفته
مگو نیست در دهر عمر معود
زمجد و بزرگی دوران تو بگذر
که گردی بروز قیامت ممجد
بآشفته زان جام وحدت ببخشا
که توحید گوید بتائید سرمد
بمیری دلا گر تو در حب حیدر
بمانی تو باقی به عالم مخلد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با خطاب به ساقی، بادهای ازلی و معنوی میطلبد که نور علی در آن است، پیامبر از آن سرمست شد و امام حسین و مجنون نیز از آن نوشیدند. شاعر سپس ناپایداری تخت و شکوه دنیا را با یاد جمشید و کاووس یادآور میشود و به گذشتن از بزرگی دنیا برای رسیدن به شرف قیامت فرا میخواند. در پایان، آشفته جام توحید را برای خود میخواهد و مردن در محبت علی را مایهٔ جاودانگی میداند.
هوش مصنوعی: ای ساقی، از آن جام ازلی و جاودان باده بده؛ همان بادهای که نفس سرکش به یاری آن رام و هموار شد و با عقل همراه گشت.
هوش مصنوعی: از آن می بده که نور علی از آن میتابد و شریعت پیامبر به آن مینازد. مراد از می، می معنوی محبت و معرفت است.
هوش مصنوعی: از آن می بده که ساقی آن علی است و پیامبر از آن سرمست و شادمان شد.
هوش مصنوعی: از آن می بده که امام حسین، سرور شهیدان، نوشید و با نوشیدن آن از پدرش علی و جدش پیامبر پیروی کرد.
هوش مصنوعی: از آن می بده که مجنون در سرزمین نجد نوشید و از اثر آن دیوانه شد و به زنجیر جنون بسته گشت.
هوش مصنوعی: سراسر جهان را، از این سو تا آن سو، مست اثر این باده میبینم؛ خشکی و دریا و کوه و مرزها همه سرمست آناند.
هوش مصنوعی: خردمند بر تخت و قدرت دنیا تکیه نمیکند، زیرا جمشید سرانجام جامش را و کاووس تخت و مسندش را رها کرد و رفت.
هوش مصنوعی: اگر تو نزد من بیایی، عمر از دست رفتهام بازمیگردد؛ پس نگو که در روزگار عمر رفته بازنمیگردد.
هوش مصنوعی: از شکوه و بزرگی این جهان گذرا چشم بپوش تا در روز قیامت به بزرگی و شرف حقیقی برسی.
هوش مصنوعی: ای ساقی، به آشفته از آن جام یگانگی ببخش تا به یاری و تأیید الهی جاودان، از توحید سخن بگوید.
هوش مصنوعی: ای دل، اگر در دوستی علی بمیری، در جهان باقی و جاودانه خواهی ماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بناز ای خداوند اقبال سرمد
به بخت همایون و تخت ممهد
مغیث زمان ناصر اهل ایمان
گزین احد یاور دین احمد
خداوند فرمان ملک سلیمان
[...]
چو گونی لقب نازل از آسمان شد
نهان از چه شد آب حیوان که داند
بحمدالله، این موضع پرصفا را
بخیر آمد انجام از لطف ایزد
بخیر است انجام آن نیک بختی
که شد بانی این بنا از سر جد
ز اندیشه جستم چو تاریخ، گفتا:
[...]
الا ای معنبر شمال مورد
که جسم لطیفی و روح مجرد
گهی از دمت، دلگشایی معاین؛
گه از مقدمت، جانفزایی مشاهد
هم از تست، روی شگرفان مصفا؛
[...]
چه دانیم که ما خوش که این است ناخوش
خوش است آنچه بر ما خدا میپسندد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.