در همه عمر ار شبی وصل میسر شود
حیف ندارم گرم عمر بر این سر شود
هر که چو منصور رفت بر سر سودای حق
بر سر دارش چه باک گر زستم سر شود
آتش سینا بخواست کشته قبطی بسوخت
تا ارنی گو کلیم باز کجا بر شود
بوالعجب ای نور عشق تا تو کدام اختری
کز تو مه و مهر را چهره منور شود
خاک درمیکده مایه اکسیرهاست
هر که مس آنجا فکند لاجرمش زر شود
کعبه زلفین یار گو بدلم در مبند
بام حرم را به ببین جای کبوتر شود
آنچه تو خوانیش کفر غایت ایمان ماست
رانده مردود شیخ پیر قلندر شود
گوهر مقصود عشق زود بر آرد بکف
هر که در این بحر ژرف نیک فروتر شود
پیکر مطبوع دوست لایق تصویر نیست
بت بود و بشکنش هر چه مصور شود
اشک چو نیسان ببار هر شبه زابر مژه
تا که همه قطره ات لؤلؤ و گوهر شود
قدرت پروانه چیست پر زدن و سوختن
عاشق آتش بگو تا که سمندر شود
هر که بطوفان دهر عشق شدش بادبان
زآب کران تا کران پاش کجا تر شود
خصم اگر لشکری است دوستی شاه و بس
از تن روئین چه کم گردم خنجر شود
کوه گنه هیچ نیست بر دل آشفته بار
حیدر صفدر اگر شافع محشر شود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عارفانه دربارهٔ عشق جانباز است و از فدا کردن عمر برای یک شب وصال و سرگذشت منصور و موسی و طور سخن میگوید. شاعر خاک میکده را کیمیا میداند و آنچه زاهدان کفر میخوانند، نهایت ایمان میشمارد. او به اشکریختن و فرو رفتن در دریای عشق سفارش میکند و عشق را بادبانی میداند که از طوفان روزگار در امان میدارد. در پایان، با امید به شفاعت حضرت علی (ع)، کوه گناه را بر دل خود سبک میشمارد.
هوش مصنوعی: اگر در تمام عمرم تنها یک شب وصال یار برایم ممکن شود، دریغ ندارم که همهٔ عمرم در راه این آرزو صرف شود.
هوش مصنوعی: هر کس مانند منصور حلاج در سودای حق گام نهد، اگر بر سر دار از ستم سرش برود، باکی ندارد.
هوش مصنوعی: آتش طور سینا، قبطی کشتهشده را سوزاند و از میان برد تا موسای کلیم که «ارنی» (خود را به من بنمای) میگفت، دوباره نتواند به آن مقام برآید.
هوش مصنوعی: ای نور عشق، شگفتا که تو چه ستارهای هستی که ماه و خورشید از تو روشنی میگیرند.
هوش مصنوعی: خاک در میکده سرمایهٔ همهٔ کیمیاهاست؛ هر کس مس وجودش را آنجا بیندازد، ناچار به زر بدل میشود.
هوش مصنوعی: به یار بگو کعبهٔ زلفش را به روی دلم نبندد؛ ببین که بام حرم جایگاه کبوتران است و دل من نیز کبوتر آن حرم است.
هوش مصنوعی: آنچه تو کفرش میخوانی، نهایت ایمان ماست؛ آن که شیخ او را رانده و مردود کرده، پیر قلندران میشود.
هوش مصنوعی: هر کس در دریای ژرف عشق بیشتر فرو رود، زودتر گوهر مقصود را به دست میآورد.
هوش مصنوعی: پیکر دلنشین دوست در خور نقشکردن نیست؛ هر تصویری که از او ساخته شود بت است، پس آن را بشکن.
هوش مصنوعی: هر شب مانند باران بهاری از ابر مژگانت اشک ببار تا همهٔ قطرههایت مروارید و گوهر شود.
هوش مصنوعی: توان پروانه تنها پر زدن و سوختن است؛ به عاشق آتش بگو تا سمندر شود که در آتش زنده میماند.
هوش مصنوعی: هر کس در طوفان روزگار عشق را بادبان خود کند، از یک سوی دریا تا سوی دیگر پایش تر نمیشود و آسیبی نمیبیند.
هوش مصنوعی: اگر دشمن لشکری باشد، دوستی شاه به تنهایی کافی است؛ تن رویین از خنجر چه آسیبی میبیند.
هوش مصنوعی: اگر حیدر صفدر، علی (ع)، شفیع روز محشر شود، کوه گناه بر دل آشفته باری به شمار نمیآید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آنکه مرا آرزوست دیر میسر شود
وینچه مرا در سرست عمر در این سر شود
تا تو نیایی به فضل رفتن ما باطلست
ور به مثل پای سعی در طلبت سر شود
برق جمالی بجست خرمن خلقی بسوخت
[...]
از نظرت روی ما ماه منور شود
وز قدمت کوی ما معدن گوهر شود
بی مدد تو کجا نور دهد شب بماه
ور نه بروز آفتاب از تو منور شود
تا تو نخواهی کسی وصل تو نارد بدست
[...]
هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شود
هر که فرو خورد اشک مخزن گوهر شود
هر که فشاند از جهان دست خود آسوده شد
خواب فراغت کند نخل چو بی بر شود
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.