آمد زدرم خراب و سرمست
شیشه بکف و پیاله در دست
زان فتنه که کرده بود برپا
کردیم هزار سعی و ننشست
از منظر خوب ماهرویان
حاشا که ره نظر توان بست
خون دل ما بخورد چشمت
پرهیز کجا زمی کند مست
ای کوی مغان چه رفعتست این
کت عرش برین بخاک پستست
غیر از در پیر میفروشان
حاشا که مرا در دگر هست
آن پیر طریقت و حقیقت
کش شرع مبین بخانه بنشست
آشفته شوی بدوست ملحق
وقتی که زخویشتن توان رست
از سلسله فارغ است فردا
هر کس که بحلقه تو پیوست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با آمدن معشوق مست و شیشه به دست بر در عاشق و آشوبی که برپا میکند آغاز میشود. سپس از چشم مست معشوق و ناتوانی از بستن نظر بر زیبارویان سخن میگوید. پس از آن به ستایش کوی مغان و پیر میفروشان میرسد که از عرش برتر است و شریعت و طریقت و حقیقت را با هم دارد. در پایان میگوید که پیوستن به دوست در گرو رهایی از خود است و هر که به حلقهٔ او درآید، فردای قیامت از بند آزاد است.
هوش مصنوعی: معشوق مست و از خود بیخود به در خانهٔ من آمد، در حالی که شیشهٔ شراب و پیاله در دست داشت.
هوش مصنوعی: آشوبی که با آمدنش به پا کرده بود چنان بود که هزار بار کوشیدیم آن را فرو بنشانیم، اما آرام نگرفت.
هوش مصنوعی: هرگز نمیتوان چشم را از دیدن چهرهٔ زیبای ماهرویان بازداشت و راه نگاه را بست.
هوش مصنوعی: چشم مست تو خون دل ما را نوشید. چشمی که مست است چگونه از شراب پرهیز کند؟ خون دل عاشق برای چشم مست معشوق مانند شراب است.
هوش مصنوعی: ای کوی میکده، این چه بلندی و شکوهی است که حتی عرش برین در برابر خاک تو فرودست و پست است.
هوش مصنوعی: من جز درگاه پیر میفروشان هیچ درگاه دیگری ندارم و به جای دیگری پناه نمیبرم.
هوش مصنوعی: آن پیر، راهنمای طریقت و حقیقت است و شریعت روشن نیز در خانهٔ او جای گرفته است؛ یعنی شریعت و طریقت و حقیقت در او جمع است.
هوش مصنوعی: ای آشفته، تنها زمانی به دوست میپیوندی که بتوانی از خود و خودبینی رها شوی.
هوش مصنوعی: هر کس امروز به حلقهٔ تو بپیوندد، فردای قیامت از هر بند و زنجیری رهاست. شاعر میان «حلقه» و «سلسله» به معنای زنجیر و رشتهٔ ارادت بازی کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گرمابه سه داشتم به لوهور
وین نزد همه کسی عیان است
امروز سه سال شد که مویم
مانندهٔ موی کافرانست
بر تارک و گوش و گردن من
[...]
زان چشم پر از خمار سرمست
پر خون دارم دو دیده پیوست
اندر عجبم که چشم آن ماه
ناخورده شراب چون شود مست
یا بر دل خسته چون زند تیر
[...]
آن کز می خواجگی است سرمست
بر وی نزنند عاقلان دست
بیآنکه کسی فکند او را
از پایهٔ خود فروفتد پست
مرغی که تواش همای خوانی
[...]
تا در نفسم عنایتی هست
فتراک تو کی گذارم از دست
ذاتی که چو بخت نور جان است
جانی که چو بخت خود جوان است
از لطف بهار در بهار است
وز فضل جهان در جهان است
در ناصح دین مگر یقین است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.