بشارت باد سلطان غری را
که جیش عشرت آمد عسگری را
ز نرجس زاده حی العالم امروز
سمن پرورد گلبرگ طری را
گلی روئید کامد سجده واجب
به پایش طارم نیلوفری را
مهی طالع شد از گردون رفعت
که سازد خیره ماه و مشتری را
نماید نقد و قلب هر کسی صاف
زند بر سکه زر جعفری را
سلیمان را به کاخ اندر نشاند
ستاند از ددان انگشتری را
چراغ آل ابراهیم افروخت
بجان آذر بتان آذری را
ز خاشاک حوادث پاک سازد
زلال چشمه ی پیغمبری را
بر آرد دیده شماس و اسقف
بسوزاند جهود خیبری را
نه از جبری گذارد نز حلولی
نه جسبائی هلدنی اشعری را
شوم این عید را در درگه شه
نمایم رسم مدحت گستری را
کنم در گردن دوشیزه فضل
ز مدحش رشته در دری را
شها از چنبر حکمت نیارد
کشیدن سر سپهر چنبری را
نباشد در درونت هیچگه راه
فسون دیو و نیرنگ پری را
ولی خوانند جادویان بابل
ز کلکت نامه جادوگری را
به نام ایزد چنان دانستی ای شاه
ره و رسم رعیت پروری را
که پیش از امر تو دهقان به رغبت
ادا سازد حقوق کشوری را
به استحقاق در کف برنهادت
جهان داور کلید داوری را
برای خرگهت گردون ز اختر
بیاراید پرند ششتری را
مرا بگزیدی از اقران چنان چون
ملکشه برگزیدی انوری را
ازیرا چون ترازو خورده سنجم
ندارم سیرت دو پیکری را
الا تا ایزد اندر باغ مینو
به مؤمن داده فرش عبقری را
هم اندر گلخن دوزخ به کافر
دهد زاتش سزای خودسری را
تو بر تخت شهی بنشین و از رخ
خجل کن آفتاب خاوری را
تف تیغت بر اعدا همچو دوزخ
نماید توده ی خاکستری را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده با مژدهٔ زادروز امام دوازدهم، فرزند نرجس و امام حسن عسکری، آغاز میشود. شاعر او را گل و ماهی میخواند که حق را به جای خود بازمیگرداند، دین را پاک میکند و بر گمراهان و دشمنان چیره میشود. سپس به مناسبت همین عید به ستایش پادشاه میپردازد و حکمت، قلم سحرآمیز، رعیتپروری و داوری او را میستاید. در پایان خود را برگزیدهٔ شاه و ستایشگری بیریا میخواند و برای پایداری تخت شاه و نابودی دشمنانش دعا میکند.
هوش مصنوعی: به سلطانِ غَری، یعنی امام علی که در نجف (غَری) آرمیده است، مژده باد که سپاهِ شادی به سوی امام حسن عسکری آمده است؛ یعنی فرزندش زاده شده است.
هوش مصنوعی: امروز از نرجس، مادر امام زمان، گلبرگی تازه و پرورده در میان یاسمن زاده شده است. منظور تولد امام دوازدهم است.
هوش مصنوعی: گلی رویید که سجده کردن به پای او بر آسمانِ نیلگون واجب شد.
هوش مصنوعی: ماهی از آسمانِ بلندمرتبگی برآمد که ماه و ستارهٔ مشتری را از درخشش خود خیره و بیفروغ میکند.
هوش مصنوعی: او سرهٔ هر کس را از ناسرهاش جدا و آشکار میکند و سکهٔ زرِ ناب جعفری را میزند. «جعفری» به مذهب جعفری، یعنی تشیع، نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: سلیمان را دوباره در کاخش مینشاند و انگشتری را از دیوان و ددان پس میگیرد؛ یعنی حق را به صاحب حق بازمیگرداند. اشاره است به داستان دیوی که انگشتر سلیمان را ربود.
هوش مصنوعی: چراغ خاندان ابراهیم را روشن کرد و بتانِ آزر بتتراش را به آتش کشید؛ یعنی بتپرستی و گمراهی را از میان برمیدارد.
هوش مصنوعی: آبِ زلالِ چشمهٔ پیامبری را از خس و خاشاکِ رویدادهای روزگار پاک میکند؛ یعنی دین را از آلودگیها میپیراید.
هوش مصنوعی: چشم شمّاس و اسقفِ مسیحی را برمیکند و یهودیِ خیبر را میسوزاند؛ یعنی بر مخالفان دین چیره میشود.
هوش مصنوعی: از فرقههای گمراه چون جبریها و حلولیها و اشعریها و مانند آنان هیچکس را باقی نمیگذارد.
هوش مصنوعی: در این عید به درگاه پادشاه میروم و آیینِ ستایشگری را به جا میآورم.
هوش مصنوعی: از ستایش او رشتهای از مروارید درخشان به گردنِ دوشیزهٔ فضل و هنر میآویزم.
هوش مصنوعی: ای پادشاه، آسمانِ گردنده نمیتواند سر از حلقهٔ فرمانِ حکمت تو بیرون بکشد.
هوش مصنوعی: افسون دیو و نیرنگ پری هرگز به درون تو راه نمییابد.
هوش مصنوعی: اما جادوگرانِ بابل کتابِ جادوگری را از نوشتههای قلم تو میآموزند؛ یعنی نوشتهٔ تو سحرآمیز است.
هوش مصنوعی: ای شاه، به نام خدا چنان راه و رسمِ رعیتپروری را میدانی،
هوش مصنوعی: که کشاورز پیش از آنکه تو فرمان دهی، با میل خود مالیات و حقوقِ دیوانی را میپردازد.
هوش مصنوعی: خداوندِ داورِ جهان به شایستگی، کلید داوری و فرمانروایی را در دست تو نهاد.
هوش مصنوعی: آسمان برای خیمهٔ تو پارچهٔ ابریشمیِ شوشتری را با ستارگان میآراید.
هوش مصنوعی: مرا از میان همتایانم برگزیدی، چنانکه ملکشاه انوری را برگزید.
هوش مصنوعی: زیرا من مانند ترازو نکتههای ریز را دقیق میسنجم و خوی دورویی ندارم. «دوپیکر» نام برج جوزا و کنایه از دورویی است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که خداوند در باغ بهشت به مؤمنان فرشهای گرانبهای عبقری میبخشد،
هوش مصنوعی: و در آتشدانِ دوزخ، کافر را با آتش به کیفرِ خودسریاش میرساند،
هوش مصنوعی: تو بر تخت پادشاهی بنشین و با چهرهٔ خود خورشیدِ خاوری را شرمنده کن.
هوش مصنوعی: گرمای شمشیرت مانند دوزخ، دشمنان را به تودهٔ خاکستر تبدیل کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کجا جویم نگار سعتری را
کجا جویم بهار دلبری را
به کس نتوان نمود این داوری را
که خسرو دوست میدارد پریرا
چو گردانید او انگشتری را
درآمد جبرئیل آن داوری را
سلیمانا بیار انگشتری را
مطیع و بنده کن دیو و پری را
برآر آواز ردوها علی
منور کن سرای شش دری را
برآوردن ز مغرب آفتابی
[...]
چو دریابی تو آن رشک پری را
نمودار بتان آزری را
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.