نسیم باد نوروزی، چه داری؟
گذر کن سوی آن دلبر به یاری
نگار ماهرخ، ترک پریوش
بت گل روی سیم اندام سرکش
فروغ نور چشم شهریاران
چراغ خلوت شب زندهداران
نهال روضهٔ حسن و جوانی
زلال فیض و آب زندگانی
چو دریابی تو آن رشک پری را
نمودار بتان آزری را
فرو خوان قصهٔ دردم به گوشش
نهان از طرهٔ عنبر فروشش
بگو او را به لطف از گفتهٔ من
که: ای وصل تو بخت خفتهٔ من
کنون عمریست تا در بند آنم
که روزی قصهٔ خود بر تو خوانم
دل ریشم به مهرت مبتلا شد
ترا دید و گرفتار بلا شد
نمودی رخ، ربودی دل ز دستم
کنون هستم بدانصورت که هستم
به پای خود در افتادم به دامت
تو آزاد از منی، ای من غلامت
دل اندر روی رنگین تو بستم
ندانم تا چه رنگ آید به دستم؟
تنم پرتاب و دل پرجوش تا کی؟
زبان پر حرف و لب خاموش تا کی؟
دلی رنجور و جانی خسته دارم
وزین محنت زبان چون بسته دارم؟
توانم ساخت، چون جانم نباشد
ولیکن تاب هجرانم نباشد
چو درمانم، به کار آرم صبوری
ولی صبرم نباشد وقت دوری
غمت را تا توانستم نهفتم
چو وقت گفتن آمد با تو گفتم
کنون تا خود ترا فرمان چه باشد؟
نگویی تا: مرا درمان چه باشد؟
دوایی کن مرا، کین دردم از تست
دل بریان و روی زردم از تست
نگفتم تاکنون احوال با کس
چو حال من بدانستی، ازین بس



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش نخستین نامه از دهنامهٔ اوحدی است که عاشق خطاب به نسیم نوروزی مینویسد و از او میخواهد پیامش را پنهانی به گوش معشوق برساند. پس از وصف زیبایی معشوق، پیام عاشق نقل میشود: او از گرفتاری دل، بندگی در برابر معشوق بیاعتنا و ناتوانی در تحمل هجران میگوید. در پایان میگوید که غم خود را تا توانسته پنهان کرده و اکنون درمان را از خود معشوق، که سبب درد اوست، میخواهد.
هوش مصنوعی: ای نسیم بهاری نوروز، چه کاری در پیش داری؟ از سر یاری و همراهی به سوی آن دلبر برو.
هوش مصنوعی: آن معشوق زیبارویی که چهرهای چون ماه دارد، زیبارویی پریوار، بتی با رخسار گلگون و تنی سپید چون نقره و سرکش و نافرمان.
هوش مصنوعی: او روشنی چشم پادشاهان است و چراغ خلوت کسانی که شب را به بیداری و عبادت میگذرانند.
هوش مصنوعی: او نهال باغ زیبایی و جوانی است و چون آب زلالِ بخشش و آب حیات است.
هوش مصنوعی: ای نسیم، هنگامی که به آن معشوقی رسیدی که پری بر او رشک میبرد و نمونهٔ بتهای تراشیدهٔ آزر بتتراش است،
هوش مصنوعی: داستان درد مرا آهسته در گوشش بخوان، به گونهای که از زلف خوشبوی عنبرآگینش پنهان بماند.
هوش مصنوعی: از قول من با مهربانی به او بگو: ای کسی که وصال تو بخت خفته و ناکام من است،
هوش مصنوعی: اکنون عمری است که در آرزوی آنم که روزی سرگذشت خود را برای تو بازگو کنم.
هوش مصنوعی: دل زخمی من به عشق تو گرفتار شد؛ تو را دید و در بلا افتاد.
هوش مصنوعی: چهره نشان دادی و دلم را از دستم ربودی و اکنون در همین حال پریشانی هستم که میبینی.
هوش مصنوعی: با پای خود به دام تو افتادم؛ تو از من آزاد و بیخیالی، در حالی که من بندهٔ توام.
هوش مصنوعی: دل به چهرهٔ رنگین و زیبای تو بستم و نمیدانم سرانجام چه نصیبم خواهد شد.
هوش مصنوعی: تا کی تنم پر از تب و تاب و دلم پر از جوش و اضطراب باشد؟ تا کی سخن بسیار در دل داشته باشم و لب فروبسته بمانم؟
هوش مصنوعی: دلی بیمار و جانی خسته دارم؛ با این همه رنج چگونه زبان را بسته نگه دارم؟
هوش مصنوعی: میتوانم با نبودن جانم هم کنار بیایم، اما تاب تحمل دوری تو را ندارم.
هوش مصنوعی: هرگاه درمانده شوم صبر پیشه میکنم، اما در هنگام جدایی از تو هیچ صبری ندارم.
هوش مصنوعی: تا جایی که توانستم غم عشقت را پنهان کردم، و چون هنگام گفتن رسید آن را با تو در میان گذاشتم.
هوش مصنوعی: اکنون ببینم فرمان تو چیست؟ آیا نمیگویی که درمان من چیست؟
هوش مصنوعی: مرا درمان کن، زیرا این درد از توست؛ دل سوخته و چهرهٔ زردم هم از توست.
هوش مصنوعی: تا کنون حال خود را به هیچکس نگفته بودم؛ اکنون که حالم را دانستی، همین بس است و بیش از این نمیگویم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.