شمارهٔ ۴ - در حماسه و نکوهش زمامداران ایران هنگام توپ بستن سپاهیان تزاری روس به بارگاه امام هشتم فرماید
تا به دارالملک عزلت گشتهام فرمانروا
تاج فقرم ساخت بر تخت قناعت پادشا
آستین افشاندم از گرد علایق آشکار
تا زدم مردانه بر مُلک دو عالم پشت پا
شد دلم آیینهای اسکندری زآن دم که ساخت
جان پاکم چون خضر در آب حیوان آشنا
آن سلیمانم که نی دیوم برد انگشتری
نی ز آصف خواست خواهم تخت بلقیس از سبا
آن خلیفهٔ داودم کاندر پی وصل بتان
دامن شهوت نیالایم به خون اوریا
گوهر از گفتار بارم زرّ ناب از روی زرد
گنجها دارم به کنج عزلت از این کیمیا
زر ستانم از گدایان بخش بر شاهان کنم
هم زرم هم زرطلب هم پادشاهم هم گدا
زرّ سرخم در خرید عشق و زر خواهم ز دوست
پادشه بر ما سوی اللهم گدا بر اولیا
گوهر و باران و شمس از من تراود چون مراست
بحر در دل ابر در کف آسمان اندر قبا
پیش ارباب هنر باشد ترا شه خامهام
در مقام نفع اجدی من تفاریق العصا
بیخت باد از خامهام بر موی خرقا غالیه
ریخت نور از خامهام بر چشم زرقا توتیا
چیره شد بر عقل با دستور من مینای می
جاذب آهن شد از تعلیم من آهنربا
ژاله بارد بر گل از طبعم هوای فرودین
لاله کارد در چمن از نکهتم باد صبا
گر به گردون پر گشایم ماه گوید آفرین
ور به فردوس اندر آیم حور خواند مرحبا
من سفیر ایزدم بر جمع حیوان و بشر
من خلیفهٔ کردگارم بر جماد و بر گیا
مینجنبد جز به حکم ثابتم دور قدر
مینگردد جز به رأی صائبم دور قضا
حاجب استار عرفانم به دار بندگی
کاتب اسرار ایقانم یار کبریا
با سهیلم همعنان در گردش بالا و پست
با قریشم همسفر در رحلهٔ صیف و شتا
آسمانم بلکه یابد آسمان از من علو
آفتابم بلکه گیرد آفتاب از من ضیا
آسمان هشتمم در خاک زندانی شدم
هستی اندر تنگبارم مانده اندر تنگنا
میهمان بر دوستم دل سیر و چشمان گُرسَنه
میزبان بر دشنم جان تخمه فکرت ناشتا
خصم از جامم خورد گه باده گاهی انگبین
دوست برخوانم نهد گه سرکه گاهی سرکبا
مرد اشکمخواره دایم دردمند آید از آنک
معده باشد بیت داء پرهیز شد راس الدوا
آن که خورد از خوان یطعمنی و یسقینی نوال
تا ابد سیراب و سیر است از شراب و از غذا
چون صلوة و نسک نی لله رب العالمین
تصدیه باشد درون کعبه حق یامکا
آنکه از دین دور کارش چیست با یعسوب دین
وآن که گمراه از صراط است از چه گوید اهدنا
چون نماز از بهر غیر حق چه زاید زآن نماز
جز جنون و صرع یا سرسام و مالیخولیا
رزق از من دور شد چون از حیا بستم نقاب
هم غنی گشتم چو پوشیدم ز استغنا ردا
شیر یزدان گفت ز استغنا غنی گردند خلق
نیز احمد گفت باشد مانع روزی حیا
رزقم آن مولی دهد کو تاج استغنا نهاد
بر سر من ذالک فضل الله یوتی من یشا
تاج شاهان از زر و تاج من است از خاک ره
فرش شاهان عبقری فرش من است از بوریا
موسی عمران مرا داند چون هارون وزیر
عیسی مریم مرا خواند چو شمعون الصفا
چار مادر خود تو پنداری مرا مادندرند
کرد با این مادران شاید ز هفت آبا ابا
کودکانی را که این بد مادران میپرورند
جمله ابناء الدها لیزند و اولاد الزنا
گشته مادر با رقیبان جفت از قحط الرجال
هم پدر تنها به بستر خفته از عرق النسا
چرخ مه را چون خُوَرنَق ساختم زین ره به من
داد چون نعمان بن منذر، سنماری جزا
موکبم را در سفر باریک و سخت آمد طریق
حضرتم را در حضر تاریک و تنگ آمد قضا
خاطرم رنجور از رنج و هموم آسمان
سینهام گنجور بر گنج علوم انبیا
آنچه در بستان شجر کارم نروید جز شجن
هر چه مروا برگشایم نشنوم جز مرغوا
سهمگین تابد ستاره، خشمگین گردد سپهر
تیر روید از زمین، شمشیر بارد از هوا
ارهای گر در کف نجار بینی بیگمان
هست بهر پیکر جمشید و فرق زکریا
آسیا شد سخره بهر دست شاهان اروپ
آسیایی خُرد، همچون دانه اندر آسیا
حال آن مسکین مسافر را خدا داند که چیست
اندر آن کشتی که عزرائیل باشد ناخدا
هتک و سفک و حرب و هضم و خضم و موت و فوت
حرق و غرق و خرق و لعن و طعن و طاعون و وبا
جملگی تلخند و اندر کام ما چون شکّرند
وه چه خوش فرمود اذا عم البلا طاب البلا
در خراسان آتش بیداد و نار فتنه گشت
مشتعل مثل اشتعال النار فی جزل الغزا
چار ارکان جهان را لرزه در پیکر فتاد
تا فتاد از توپ دشمن لرزه بر کاخ رضا
ژرف اگر بینی به هر تیری از آن زخمی رسید
بر دل شیر خدا و سینهٔ خیرالنسا
آنکه در هر راه بود از قارظ عنزی اضل
در طریق فتنه شد امروز اهدی من قطا
حافظ دینند مشتی رهزنان یا للعجب
حارس ملکند جمعی غَر زنان یا ویلتا
کینهتوز و کینهورز و کینهخواه و کینهجو
فتنهآر و فتنهبار و فتنهکار و فتنهزا
هوششان مست از خمار و نشئهٔ مینای می
گوششان گرم از سرود نغمه زیر وستا
فتنه خسبد برنگیرندش گر این دونان ز خواب
این مثل دایم شنیدی لو ترک نام القطا
تنگ شد بر ما فضا زین قاضیان رشوهخوار
راست گفت آن شه اذا جاء القضا ضاق الفضا
ای قضای آسمان پرداز خاک از قاضیان
تا بیاید از پس سؤ القضا حسن القضا
خوابمان باشد بر آن بستر که بر وی جای داشت
نابغه از بیم پور منذر ماء السما
آسمانا آبی افشان بر زمین کاین مشت خاک
سوخت اندر آتش غم رفت بر باد از جفا
تابش ماه است کز آن روشنی یابد زمین
کامران شاه است کز آن کام جان گردد روا
روشنی خواهی از آن چرخ مقرنس خواه هان
کام جان جویی ازین درگاه اقدس جوی ها
شهریارا هر که صد دارد نود هم پیش اوست
تا زیان گویند کل الصید فی جوف الفرا
من ترا دارم که اندر ملک استغنا و ناز
کا مرا نستی و الاسماء تنزل من سما
من خطیبم بعد اما بعد در هر خطبه لیک
نام پاک تو است مذکور از پس لاسیما
کعبه از رخسار داری زمزم از لعل روان
از مروت مروه باز آری و از صفوت صفا
همچو آبی در خریف و همچو ابری در ربیع
سایهای در روز صیف و آفتابی در شتا
گفت ارشمیدس زمین را کردمی از جا بلند
با عمود ار بودمی در دست نقطهٔ اتکا
بیخبر بود آن حکیم از پایهٔ فرهنگ تو
کاختران را بالشستی آسمان را متکا
اندرین ایام سختی کآب و نان اندر شد است
آن یکی در چنگ شیر این یک به کام اژدها
تشنهکامان آبرو در خاک میرابان برند
بینوایان جان دهند از بهر نان بر نانوا
دیو خباز است و نان ختم خلایق وحش و طیر
شمر میراب است و مردم تشنه، تهران کربلا
داستان نان و آب از عز و منعت پیش خلق
داستان ابلق فرداست و حصن عادیا
کوری میراب و مرگ نانوا از فضل خویش
تشنگان را آب دادی بینوایان را نوا
زنده کردی پیکر افسرده را از روح جود
سبز کردی گلشن پژمرده را ز آب سخا
گفت پیغمبر که هرکس تشنهای را آب داد
هست اجرش چون ولایت بر علی مرتضی
گر چنینستی که آن شه گفته در پاداش کار
بر تو خواهد بود ارزانی کنوز الاولیا
در پی هر قطرهای بحریت بخشد حق از آنک
محسنان را داد خواهد عشرة امثالها
چون تو در حر تموز از ابر جود خویشتن
صد هزاران تشنه را سیراب کردی از عطا
نوح را کردی ز همت غرقه در طوفان فیض
ریختی در جام خضر از فضل خود آب بقا
از ولایت آبشاری ساختی چون سلسبیل
که کند جبریل چون مرغابیان در او شنا
شهریارا غم مخور گر سفلهای با زرق و شید
نام پاکت را به خود بربست و شد فرمانروا
گر گیاهی را پزشکی خواند اکلیل الملک
تاج شاهان را نباشد همسری با آن گیا
مهتری دارد اگر خو بنده اندر بار بند
مهتران دهر را بر وی نباشد اعتنا
چرخ گردون را چه باک از آنکه دارد چرخ نام
دوک و دولاب و گریبان و کمان و آسیا
چون نداند بانگ طاووسان شغال هفترنگ
بایدش گفتن نهای طاووس خواجه بوالعلا
جعفری تره نخواهد گشت زر جعفری
آیت احمد نخواهد شد سرود احمدا
کی تواند همچو سلمان گشت سلمانی به جاه
گر زبانش پارسی شد یا نژادش پارسا
گندنا بر ناودان برگ ترب ماند به بیل
لیک ناید کار این هر دو ز ترب و گندنا
خوک خوک است ار بنوشد شیر از پستان شیر
جغد جغد است ار شود پرورده در ظِلّ هما
گر عیاذا بالله اینان را خدا دانند خلق
کافرم من گر نمایم بندگی بر این خدا
شوخ با صابون این شوخان بنزدایم ز تن
که به نرمی همچو لیفند و به سختی سنگ پا
جز نخ اندر ثقبهٔ سوزن کجا باور کنم
قامتی یکتا شود در پیش کژطبعان دو تا
نیستند اینان به جز مشتی گدایان بر درت
که سرانشان سالها در پیشت استاده به پا
خوانده بر رویت ستایش هم زبانشان هم روان
کرده در بارت نیایش هم پدرشان هم نیا
در طریق سیل هایل چیست دیواری گِلین
در گذار باد صرصر کیست مقداری هبا
چوب چوپانی است در پیش شعیب آن کو بُدی
پیش جادو اژدهاکش پیش فرعون اژدها
شاه بسیار است اندر جمع حیوانات لیک
شاه نحل است آن کس آید وحی و زاید زو شفا
مصطفی شیر خدا را شهریار نحل خواند
گفت یعسوبش بدین کو بود دین را پیشوا
پادشاهی را سلیمان بن داوودی سزد
تا کند بر وی وزارت آصف بن برخیا
گوش جان مشتاق ذکر آن شه فرخفر است
قم حبیبی اسقنی خمرا و قل لی انها
زاد وجدی خیرمازودت من ذکرالحبیب
راح همی نعم مار وحت یاریح الصبا
ماه ماه است ار دمد در دشت یا در بوستان
شاه شاه است ار بود در شهر یا در روستا
گر دو روزی چرخ ملک از محور خود دور گشت
اکل مردم از قفا شد سیرشان بر قهقرا
آسمان سوگند با دونان نخورده است ای ملک
حق تعالی داد خواهد ناسزایان را سزا
هر که خارج شد ز راه راست بازآید به ره
هر چه بیرون شد ز جای خویش برگردد به جا
سالخوردان را گرانجانی فزاید آرزو
خردسالان را جوانمرگی رساند اشتها
کیست جز موسی ید بیضا برآرد ز آستین
کیست جز عیسی دهد بر اکمه و ابرص شفا
آهن تفته بر اشترمرغ باشد قوت جان
مشک و عنبر زهر باشد در مشام خنفسا
علم سقراطی رسد بر شاکران از شوکران
حکمت بقراطی آرد بر فقیران فیقرا
سود قومی، قوم دیگر را زیان آرد به طبع
هست گرگان را عروسی گوسپندان را عزا
فتنهٔ مشروطهخواهان هوسناک از ستم
ملک را افکند در پستی ملک را در عنا
گفت هر کس شد شبیه قومی از آنان بود
جز بدان چشمی که دارد از بصر کشف الخطا
لاجرم از این تشبه بیگناه است آنکه کشت
هر زمان جای رتیلا صد هزاران دیو پا
هم شبیهند این جماعت بر جهودان از هوس
طبعشان ننمود بر سلوی و بر من اکتفا
هر زمان در حضرت موسی بن عمران میزدند
نغمهٔ یخرج لنا من بقلها قثائها
ای شده اندر لباس میش با چنگال گرگ
هم بلاشرطی تو در مشروطه هم با شرط لا
قلب تاری را به جای نقد روشن برنهی
جوفروشی گشته نزد مشتری گندمنما
شور شوری در سرت سنگ سنا بر سینهات
نه در این سر هوش داری نه در آن سینه صفا
با حرامی در حرم احرام بستی از دغل
پایکوبان جمره در کف تاختی اندر منا
نه از آن شوری به جز شر مر ترا آمد به کف
نه فروزد زآن سنا اندر دلت نور و سنا
ز آن سنا باشد وزیران را فروغ اندر چراغ
هم ازین شوری وکیلان را نمک در شوربا
مجلس شورا بهل بزم سنا تعطیل کن
اندرون بسپر به کدبانو برون بر کدخدا
مشنو از شورای حفظ الصحه بشنو از رهی
کز فلوس این خستگان را چاره باید نز سنا
گر فلوس ازد که عطار آری رایگان
ور سنا از مکهٔ دادار داری بیبها
نفع نتواند ز شرب این سنا و این فلوس
کور از حسن بدیع و کر زبانک کرنا
میشناسم من گروهی را که بشناسند نیک
آدمی از لهجه و خیل از نشان مرغ از صدا
در بر ایشان هویدا باشد از انوار حق
عشق از سودا می از افیون تباکی از بکا
گر شنیدستی به دور اعتضادالسلطنه
داستان محرم، نامحرم و سرمهٔ خفا
کان سفاهت سرمهای در دیدهٔ خود کرد و خواست
ناظران را دیده سازد کور چون عین الرضا
شاهزاده خویشتن را بر عمی زد زآن که داشت
دیدهٔ شاهدفریب و خاطری هوشآزما
گفت با گُردان و سالاران یار خویشتن
هر چه گستاخی کند محرم نگوییدش چرا
خویشتن را کور بنمایید کاین مسکین گول
مدعی باشد که ما را چشم بندد با دعا
من دعایش را همیدون بر تنش نفرین کنم
تا بداند زان دعا حاصل نگردد مدعا
غره شد محرم به سحر خویش و چون دیوان ربود
خاتم جم را که بد ملک سلیمانش بها
پس قلمدان زرین را برد و دُرج گوهرین
شه تعامی کرد تا یابد خبر زین مبتدا
شوخچشمی از نصاب افزوده شد وآن خیرهدست
از گلیم خویش بیاندازه بیرون هِشت پا
شه صفیری زد به تندی بر پرستاران و گفت
دزد غیبی آمده است اینجا ندانم از کجا
چشمبندی میکند با ما حریفی شوخچشم
غافل است از چشم ما وز چشمبندیهای ما
چاکران گرد آمدند از چار سوی اندر وثاق
رسته شد شاخ جدال و بسته شد باب صفا
دزدشان در پیش و گفتندی چه شد این راهزن
کاروان همراه و پرسیدندی از بانک درا
رمیة من غیر رام کورکورانه بخشم
میزدندش فرقة بالسیف قوم بالحصا
شربتی از پهلوانان ضربتی از خاک خورد
کوبی اندر مغز وی میرفت و چوبی بر هوا
عاقبت بیچاره شد فریاد زد زاری نمود
کالغیاث ای شه ندانستم خطا کردم خطا
شاه گفتش محرما رو سرمه از چشمان بشوی
ترک کن نامحرمی و اندر حریم جان درآ
روزن خود ار چه بندی از سرای دیگران
روزن بیگانه را بایست بستن از سرا
سرمه را در چشم ناظر کش نه اندر چشم خود
تا شوی پنهان ز دیدار غریب و آشنا
چشم ناظر گر نبندی پرده بر مرئی فکن
تا که سازد سد راه سیر نور از ماورا
پردهپوشی کن که با این سرمه بستن مشکل است
چشمهایی را که دور است از محیاشان حیا
همچو کبکان زیر برف اندر شدی پنداشتی
تو نبینی خصم را او هم نمیبیند ترا
حال این مشروطهخواهان گزافی را به شرح
باز راندم با مثال و شاهد آن برملا
تا بدانند این همه مردم که نتواند گرفت
جای دانش را جهالت جای تقوی را ریا
شهریارا جامهای زین چامه بس کردم دراز
بلکه باشد طولش اندر قامت مدحت رسا
هر چه افزودم درازی کوته آمد لاجرم
تن زدم آوردم اندر خامشی سر در عبا
بر تو میخواندم دعا و میشنیدم آشکار
در فلک خیل ملک میگفت آمین ربنا
این قصیدت را بدان بحر و روی گفتم که گفت
سالک کرمانشهان استاد مولانا العطا
عشق را دانم همی بر خویشتن فرمان روا
بندهٔ عشقم بر این قولم بود یزدان گوا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حماسهپردازی و نکوهش زمامداران ایران در برابر سپاهیان تزاری روس میپردازد. او با تأکید بر فقر و قناعت، از شرایط نابسامان و مصیبتهای روزگار سخن میگوید و خود را در مقام یک پادشاه عزلتنشین تصور میکند. شاعر از قدرت و هنر خود به عنوان یک خالق یاد میکند و با زبان تمثیل و تشبیه، معانی عمیق عرفانی و انسانی را به تصویر میکشد. وی همچنین به انتقاد از فساد و تباهی در سیاست و جامعه میپردازد و از خطرات فتنهها و بیعدالتیها میگوید. در این میان، امید به حقیقت و عدالت زیر لایههای تاریک معیوب اجتماعی همچنان زنده است.
هوش مصنوعی: از وقتی که فرمانروای پایتخت گوشهنشینی شدهام، تاجِ فقر مرا بر تختِ قناعت پادشاه کرده است.
هوش مصنوعی: آشکارا آستین خود را از گرد دلبستگیها تکاندم و مردانه به فرمانروایی هر دو جهان پشت پا زدم.
هوش مصنوعی: از هنگامی که جان پاکم مانند خضر با آب حیات آشنا شد، دلم مانند آیینهٔ اسکندر روشن و جهاننما شد.
هوش مصنوعی: من سلیمانی هستم که هیچ دیوی انگشتریام را نمیرباید، و نیازی ندارم که از آصف بخواهم تخت بلقیس را از سبا برایم بیاورد.
هوش مصنوعی: من آن جانشین داوودم که در پی وصال زیبارویان، دامن هوس خود را به خون اوریا آلوده نمیکنم. اشاره به داستانی است که دربارهٔ داوود و همسر اوریا نقل شده است.
هوش مصنوعی: از سخنم گوهر میبارد و از چهرهٔ زردم زرِ ناب؛ با این کیمیا در گوشهٔ عزلت گنجها دارم.
هوش مصنوعی: از گدایان زر میگیرم و به شاهان میبخشم؛ هم خودم زرم و هم زر میخواهم، هم پادشاهم و هم گدا.
هوش مصنوعی: در خریدن عشق، خودم زر سرخم و از دوست زر میطلبم؛ بر هرچه جز خداست پادشاهم و در برابر اولیای خدا گدا.
هوش مصنوعی: گوهر و باران و نور خورشید از من میتراود، چون دریا را در دل، ابر را در دست و آسمان را در جامه دارم.
هوش مصنوعی: نزد اهل هنر، حتی تراشهٔ قلم من سودمندتر است از تکههای عصا که در مَثَل عرب نمونهٔ سودمندی است.
هوش مصنوعی: باد از قلم من بر موی خرقا، معشوقهٔ شاعر عرب، عطر پاشید، و قلم من بر چشم زرقای یمامه، که به تیزبینی مشهور بود، سرمهٔ نور ریخت.
هوش مصنوعی: شیشهٔ شراب به دستور من بر عقل چیره شد و آهنربا با آموختن از من آهن را به سوی خود کشید.
هوش مصنوعی: هوای بهاری از طبع من بر گل شبنم میبارد و باد صبا از بوی خوش من در چمن لاله میکارد.
هوش مصنوعی: اگر به آسمان پرواز کنم ماه به من آفرین میگوید، و اگر به بهشت درآیم حوری به من خوشآمد میگوید.
هوش مصنوعی: من فرستادهٔ خدا بر جانوران و آدمیانم و جانشین آفریدگار بر جمادات و گیاهان.
هوش مصنوعی: گردش تقدیر جز به فرمان استوار من نمیجنبد و چرخ قضا جز به رأی درست من نمیگردد.
هوش مصنوعی: در سرای بندگی، پردهدارِ پردههای عرفانم و نویسندهٔ رازهای یقین و همدم خداوند بزرگ.
هوش مصنوعی: در گردش بالا و پایین با ستارهٔ سهیل همراهم و در سفرهای زمستانی و تابستانی با قریش همسفر. اشاره به سورهٔ قریش است.
هوش مصنوعی: من آسمانم، بلکه آسمان بلندی را از من میگیرد؛ خورشیدم، بلکه خورشید روشنی را از من میگیرد.
هوش مصنوعی: با آنکه آسمان هشتمم، در خاک زندانی شدهام و وجودم زیر باری سنگین در تنگنا مانده است.
هوش مصنوعی: وقتی مهمان دوستم، دلم سیر است ولی چشمانم گرسنه میماند؛ و وقتی میزبان دشمنم، جانم از اندوه پر و بیزار است و اندیشهام گرسنه. یعنی از دوست بهرهای نمیبرم و دشمن از من بهره میبرد.
هوش مصنوعی: دشمن از جام من گاهی شراب و گاهی عسل مینوشد، اما دوست بر سفرهٔ من گاهی سرکه و گاهی آش سرکه میگذارد.
هوش مصنوعی: آدم شکمباره همیشه بیمار است، چون معده خانهٔ بیماری است و پرهیز سرآمد درمانهاست. این مضمون از حدیث گرفته شده است.
هوش مصنوعی: کسی که از سفرهٔ «او مرا میخوراند و مینوشاند» بهره بگیرد، همیشه از خوردنی و نوشیدنی سیر و سیراب است. این سخن ابراهیم در قرآن است و مقصود روزیای است که خدا میدهد.
هوش مصنوعی: اگر نماز و عبادت برای خدای جهانیان نباشد، حتی درون کعبه هم چیزی جز دستزدن و سوتزدن نیست. اشاره به آیهای است که نماز مشرکان را کفزدن و سوتکشیدن میخواند.
هوش مصنوعی: کسی که از دین دور است چه کاری با پیشوای دین دارد؟ و کسی که از راه راست گمراه شده، چرا «ما را هدایت کن» میگوید؟ سخن به دینداران دروغین و زمامداران نزدیک میشود.
هوش مصنوعی: نمازی که برای غیر خدا خوانده شود ثمری ندارد و جز دیوانگی و صرع و سرسام و مالیخولیا چیزی از آن حاصل نمیشود.
هوش مصنوعی: چون از روی شرم و حیا نقاب بر چهره کشیدم و از طلب دست کشیدم، روزی از من دور شد؛ اما چون جامهٔ بینیازی پوشیدم، توانگر شدم.
هوش مصنوعی: علی، شیر خدا، فرموده است که مردم با بینیازی توانگر میشوند، و پیامبر نیز فرموده است که حیا مانع رسیدن روزی است.
هوش مصنوعی: روزی مرا همان سروری میدهد که تاج بینیازی بر سرم نهاد؛ و این فضل خداست که به هر کس بخواهد میبخشد.
هوش مصنوعی: تاج پادشاهان از طلاست و تاج من از خاک راه؛ فرش شاهان قالی گرانبهای نقشدار است و فرش من حصیر.
هوش مصنوعی: موسی پسر عمران مرا مانند هارون وزیر و یاور خود میداند و عیسی پسر مریم مرا چون شمعون صفا، حواری برگزیدهاش، میخواند؛ یعنی شاعر خود را یار پیامبران میشمارد.
هوش مصنوعی: گویی چهار مادر (چهار عنصر) با من مانند نامادری رفتار میکنند؛ شاید هفت پدر (هفت سیاره) از همنشینی با این مادران سر باز زدهاند.
هوش مصنوعی: فرزندانی که این مادران بد میپرورند همه بچههای سرراهی و زنازادهاند؛ یعنی اهل این جهان ناپاک و بیاصلاند.
هوش مصنوعی: مادر (عناصر) از نبود مردان شایسته با بیگانگان جفت شده و پدر (افلاک) از درد سیاتیک تنها در بستر خفته است؛ کنایهای طنزآمیز از تباهی نظام جهان.
هوش مصنوعی: من فلک را با هنر خود مانند کاخ خورنق بلند و آراسته ساختم، اما فلک همان پاداشی به من داد که نعمان بن منذر به سنمار، سازندهٔ خورنق، داد؛ یعنی خدمتم را با نابودی من پاسخ گفت.
هوش مصنوعی: در سفر، راه برای همراهانم باریک و دشوار بود و در خانه نیز فضای زندگیام تاریک و تنگ؛ یعنی در سفر و در وطن هر دو در سختیام.
هوش مصنوعی: دلم از رنجها و غمهایی که آسمان میآورد بیمار است، اما سینهام گنجینهدار دانش پیامبران است.
هوش مصنوعی: هر درختی در باغ بکارم جز اندوه نمیروید، و هر فال نیکی بگشایم جز فال بد نمیشنوم.
هوش مصنوعی: ستارهها هراسانگیز میتابند و آسمان خشمگین است؛ گویی از زمین تیر میروید و از آسمان شمشیر میبارد.
هوش مصنوعی: اگر در دست نجاری اره ببینی، بیشک برای بریدن پیکر جمشید و سر زکریاست؛ یعنی ابزارهای این روزگار برای نابودی بزرگان و پاکان به کار میرود.
هوش مصنوعی: قارهٔ آسیا بازیچهٔ دست پادشاهان اروپا شده و مردم آسیا مانند دانه در آسیاب خرد میشوند.
هوش مصنوعی: تنها خدا میداند حال مسافر بیچاره چیست در کشتیای که ناخدایش عزرائیل است؛ کنایه از کشوری که گردانندگانش مایهٔ مرگ و نابودیاند.
هوش مصنوعی: پردهدری، خونریزی، جنگ، بلعیدن و جویدن حق مردم، مرگ و از دست رفتن، سوختن و غرق شدن و دریدن، نفرین و زخم زبان و طاعون و وبا همه بر ما فرود آمده است.
هوش مصنوعی: این بلاها همه تلخاند ولی در کام ما مانند شکر شدهاند؛ چه خوب گفتهاند که چون بلا همگانی شود، تحملش آسان و حتی خوشایند میگردد.
هوش مصنوعی: در خراسان آتش ستم و فتنه شعلهور شد، چنانکه آتش در هیزم انبوه درخت غضا شعله میکشد.
هوش مصنوعی: وقتی توپ دشمن بارگاه امام رضا را به لرزه انداخت، چهار پایهٔ جهان در پیکر خود لرزیدند.
هوش مصنوعی: اگر ژرف بنگری، هر گلولهای که به آن بارگاه خورد زخمی بر دل علی و سینهٔ فاطمه زد.
هوش مصنوعی: کسی که در هر راهی از قارظ عنزی (گمشدهٔ ضربالمثل) گمراهتر بود، امروز در راه فتنهانگیزی از مرغ سنگخوار (نماد راهیابی) راهیابتر شده است؛ یعنی زمامداران نادان در فتنهگری ماهرند.
هوش مصنوعی: شگفتا که مشتی راهزن نگهبان دین شدهاند و افسوس که گروهی فرومایه و بیغیرت پاسدار کشورند.
هوش مصنوعی: این زمامداران همه کینهتوز و کینهجو و در پی انتقاماند، و فتنه میآورند، فتنه میبارند، فتنه میکنند و فتنه میزایند.
هوش مصنوعی: خِرَد این زمامداران از خمار و سرمستیِ شراب از کار افتاده است و گوششان به آواز و نوای سازهای زیر و بم گرم است.
هوش مصنوعی: اگر این فرومایگان فتنه را از خواب بیدار نکنند، فتنه خفته میماند. این همان مَثَل عربی است که بارها شنیدهای: اگر مرغ قطا را به حال خود بگذارند، میخوابد.
هوش مصنوعی: از دست این قاضیان رشوهخوار جهان بر ما تنگ شده است. آن بزرگ راست گفت که چون قضا برسد، فضا تنگ میشود. شاعر میان «قضا» و «قاضی» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: ای قضای آسمانی، زمین را از این قاضیان پاک کن تا پس از این سرنوشت بد، سرنوشتی نیک فرا رسد.
هوش مصنوعی: خواب ما بر همان بستر پرخاری است که نابغهٔ ذُبیانی از ترس نعمان پسر منذر (پسرِ ماءالسماء) بر آن میخوابید. یعنی از ترس و نگرانی آرام نداریم.
هوش مصنوعی: ای آسمان، بر زمین باران ببار، زیرا این مشت خاک در آتش غم سوخت و از ستم بر باد رفت.
هوش مصنوعی: زمین از تابش ماه روشنی میگیرد و آرزوی جان از این شاهِ کامران برآورده میشود. «کامران» احتمالاً به نام ممدوح هم اشاره دارد.
هوش مصنوعی: اگر روشنی میخواهی، آن را از آسمانِ گنبدی بخواه، و اگر برآمدن آرزوی جان را میجویی، آن را از این درگاه پاک و مقدس بجوی.
هوش مصنوعی: ای شهریار، هر که صد دارد، نود را هم دارد. چنانکه عربها میگویند: همهٔ شکارها در شکم گورخر است، یعنی چیز بزرگتر کوچکتر را هم در خود دارد. پس با داشتن تو همه چیز دارم.
هوش مصنوعی: من تو را دارم که در قلمرو بینیازی و ناز، کامرانی. نام تو با تو برازنده است، چون نامها از آسمان فرود میآیند.
هوش مصنوعی: من خطیبم و در هر خطبه پس از «امّا بعد» سخن میگویم، ولی پس از «لا سیّما» (بهویژه) نام پاک تو را یاد میکنم. یعنی تو در سخن من از همه برتری.
هوش مصنوعی: رخسارت کعبه است و لب لعلگونت چشمهٔ زمزم. از جوانمردی «مروه» و از پاکدلی «صفا» را پدید میآوری. شاعر با نامهای مناسک حج بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: تو در پاییز مانند آب، در بهار مانند ابر، در روزِ تابستان مانند سایه و در زمستان مانند آفتابی؛ یعنی در هر حال مایهٔ آسایشی.
هوش مصنوعی: ارشمیدس گفت اگر اهرمی و تکیهگاهی در دست داشتم، زمین را از جایش بلند میکردم.
هوش مصنوعی: آن حکیم از پایهٔ دانش و بزرگی تو خبر نداشت که تو بالشِ ستارگان و تکیهگاه آسمانی. یعنی تکیهگاهی که او میجست، تویی.
هوش مصنوعی: در این روزهای سخت که آب و نان کمیاب شده است، گویی یکی در چنگال شیر افتاده و دیگری در دهان اژدها.
هوش مصنوعی: تشنگان آبروی خود را پیش میرابان به خاک میریزند و بینوایان برای یک لقمه نان در برابر نانوا جان میدهند.
هوش مصنوعی: نانوا مانند دیو است و نان از دسترس مردم دور مانده است. میراب مانند شمر است و مردم تشنهاند، گویی تهران کربلا شده است.
هوش مصنوعی: داستان نان و آب، از بس دستنیافتنی شده، برای مردم مانند داستان قلعهٔ «ابلق فرد» و دژ «عادیا» است که در عرب به استواری و تسخیرناپذیری مَثَل بودند.
هوش مصنوعی: تو با بخشش خود، به رغم میراب و نانوا (کوری چشم و مرگ آنان)، به تشنگان آب و به بینوایان روزی دادی.
هوش مصنوعی: با روح بخشندگیات پیکر افسرده را زنده کردی و با آب سخاوتت گلشن پژمرده را سرسبز ساختی.
هوش مصنوعی: پیامبر فرمود هر کس به تشنهای آب دهد، پاداشش مانند پاداش ایمان به ولایت علی مرتضی است.
هوش مصنوعی: اگر پاداش کار چنان باشد که آن پیشوا فرموده، گنجهای اولیا به تو ارزانی خواهد شد.
هوش مصنوعی: خداوند در برابر هر قطرهای که بخشیدی دریایی به تو میدهد، زیرا وعده داده است که به نیکوکاران ده برابرِ کارشان پاداش دهد.
هوش مصنوعی: زیرا تو در گرمای سوزان تابستان با ابر بخشش خود صدها هزار تشنه را از عطایت سیراب کردی.
هوش مصنوعی: با همت خود نوح را در طوفان فیض و بخشش غرق کردی و از فضل خود در جام خضر آب زندگانی ریختی. این ستایشی اغراقآمیز از گستردگی بخشش ممدوح است.
هوش مصنوعی: ای امام، از ولایت خود آبشاری مانند چشمهٔ سلسبیل بهشت پدید آوردی که جبرئیل همچون مرغابی در آن شنا میکند.
هوش مصنوعی: ای شهریار، غمگین مباش اگر فرومایهای با نیرنگ و ریا نام پاک تو را بر خود بست و فرمانروا شد.
هوش مصنوعی: اگر پزشکی گیاهی را «اکلیل الملک» یعنی تاج پادشاه بنامد، تاج واقعی شاهان با آن گیاه برابر نمیشود؛ همنامی، همپایگی نمیآورد.
هوش مصنوعی: اگر بندهای که در طویله کار میکند لقب «مهتر» داشته باشد، بزرگان روزگار او را به حساب نمیآورند.
هوش مصنوعی: چرخ آسمان باکی ندارد که دوک و دولاب و یقه و کمان و آسیا هم «چرخ» نامیده میشوند.
هوش مصنوعی: شغالی که رنگارنگ شده ولی بانگ طاووس را نمیداند، باید به او گفت: ای آقا، تو طاووس نیستی؛ اشاره به داستان شغالی که در خم رنگ افتاد و خود را طاووس خواند.
هوش مصنوعی: سبزی جعفری هرگز زر جعفری نمیشود و آواز «احمدا» هرگز آیهٔ پیامبر نمیشود.
هوش مصنوعی: سلمانی (دلاک) هرگز در مقام مانند سلمان فارسی نمیشود، حتی اگر زبانش فارسی یا تبارش پارسا باشد.
هوش مصنوعی: برگ تره به ناودان و برگ ترب به بیل شبیه است، اما کار ناودان و بیل از تره و ترب برنمیآید.
هوش مصنوعی: خوک اگر از پستان شیر درنده هم شیر بنوشد خوک است، و جغد اگر در سایهٔ هما پرورده شود باز جغد است؛ ذات بد دگرگون نمیشود.
هوش مصنوعی: پناه بر خدا، اگر مردم این فرومایگان را خدای خود بدانند، من کافر باشم اگر بندگی چنین خدایی را بکنم.
هوش مصنوعی: چرک این گستاخان را با صابون از تن میزدایم، زیرا در نرمی چون لیف و در سختی چون سنگ پا هستند؛ بازی با دو معنای «شوخ»: چرک و گستاخ.
هوش مصنوعی: جز نخی که در سوراخ سوزن دوتا میشود، باور نمیکنم قامت راستی در برابر کجسرشتان خم شود؛ یعنی من در برابر آنان سر فرود نمیآورم.
هوش مصنوعی: اینها جز مشتی گدای درگاه تو نیستند که سرانشان سالها در برابرت سرپا ایستادهاند.
هوش مصنوعی: هم زبان و هم جانشان در برابرت ستایش خوانده و هم پدران و نیاکانشان در درگاهت نیایش کردهاند.
هوش مصنوعی: دیوار گلی در برابر سیل هولناک چه ارزشی دارد و ذرهای غبار در مسیر تندباد چه قدری دارد؟ دشمنان در برابر تو ناچیزند.
هوش مصنوعی: عصای موسی در دست شعیب چوب چوپانی بود، در برابر جادوگران اژدهاکش و در برابر فرعون اژدها شد؛ یعنی قدرت حق در برابر دشمن به شکلی هولناک آشکار میشود.
هوش مصنوعی: در میان جانوران شاه بسیار است، اما شاه حقیقی شاه زنبوران است که به او وحی میرسد و از او شفا پدید میآید.
هوش مصنوعی: پیامبر، علی شیر خدا را شاه زنبوران یعنی «یعسوب الدین» خواند، زیرا او پیشوای دین بود.
هوش مصنوعی: پادشاهی شایستهٔ کسی چون سلیمان پسر داوود است تا آصف پسر برخیا وزیر او باشد.
هوش مصنوعی: گوش جان مشتاق یاد آن شاه خجستهفر است؛ ای دوست برخیز، به من شراب بنوشان و بگو که این شراب است.
هوش مصنوعی: شوقم افزون شد؛ بهترین توشهای که به من دادی یاد محبوب بود؛ ای باد صبا، رفتی و چه خوش رفتی.
هوش مصنوعی: ماه ماه است چه در دشت بتابد چه در باغ، و شاه شاه است چه در شهر باشد چه در روستا.
هوش مصنوعی: اگر چند روزی چرخ مملکت از محور خود بیرون رفت، کارها وارونه شد؛ گویی مردم از پشت سر غذا میخورند و رو به عقب راه میروند.
هوش مصنوعی: ای پادشاه، آسمان با فرومایگان پیمان وفاداری نبسته است و خداوند سزای ناشایستگان را خواهد داد.
هوش مصنوعی: هر کس از راه راست بیرون رفت به راه بازمیگردد و هر چیز که از جای خود بیرون شد به جای خود برمیگردد.
هوش مصنوعی: آرزو و آز، پیران را به چسبیدن سخت به زندگی و سنگینجانی وامیدارد و اشتهای سیریناپذیر، جوانان را به مرگ زودهنگام میکشاند. یعنی زیادهخواهی برای هر کس به گونهای زیانبار است.
هوش مصنوعی: جز موسی چه کسی میتواند دست درخشان را از آستین بیرون آورد و جز عیسی چه کسی کور مادرزاد و پیس را شفا میدهد؟ یعنی هر کاری شایستهٔ اهل آن است و هر مدعیای از عهدهٔ معجزه و اصلاح برنمیآید.
هوش مصنوعی: آهن گداخته خوراک جان شترمرغ است، اما مشک و عنبر برای بینی سوسک سرگینگردان زهر است. یعنی سرشتها گوناگون است و آنچه برای یکی سودمند است برای دیگری زیان دارد.
هوش مصنوعی: دانش سقراط از زهر شوکران به سپاسگزاران میرسد و حکمت بقراط برای بینوایان داروی «فیقرا» میآورد. شاعر با جناس شاکران و شوکران، و فقیران و فیقرا، میگوید یک چیز برای گروهی زهر است و برای گروهی دانش و درمان.
هوش مصنوعی: سود یک گروه بهطور طبیعی زیان گروهی دیگر است، همانگونه که روزی که برای گرگان جشن است برای گوسفندان سوگ است.
هوش مصنوعی: آشوب مشروطهخواهان هوسباز و ستمکار، کشور را به خواری و پادشاه را به رنج و گرفتاری انداخت.
هوش مصنوعی: پیامبر فرموده است هر کس خود را همانند گروهی کند، از آنان شمرده میشود؛ مگر آنکه چشم بیننده دچار خطا باشد و شباهت را نادرست ببیند.
هوش مصنوعی: پس بر پایهٔ همین شباهت، کسی که هر بار به جای رتیل، صدها هزار هزارپا را بکشد گناهی ندارد؛ یعنی کیفر دادن کسانی که همانند بدکاراناند رواست.
هوش مصنوعی: این گروه از روی هوس به بنیاسرائیل میمانند که به من و سلوای آسمانی قانع نشدند.
هوش مصنوعی: آنان هر بار نزد موسی پسر عمران این خواهش را تکرار میکردند که از سبزی و خیار زمین برای ما بیرون بیاور؛ یعنی نعمت برتر را رها کردند و چیز پستتر خواستند.
هوش مصنوعی: ای کسی که در جامهٔ میش، چنگال گرگ داری؛ تو در مشروطهخواهی هم بیقید و شرطی و هم با شرطِ نه. یعنی دورویی و نه به راستی مشروطهخواهی و نه پایبند به چیزی.
هوش مصنوعی: سکهٔ تقلبی تیره را به جای پول سره و روشن عرضه میکنی و مانند کسی هستی که گندم نشان میدهد و جو میفروشد.
هوش مصنوعی: در سرت شور و آشوبِ «شورا» است و بر سینهات سنگِ «سنا»؛ اما نه در آن سر هوشی داری و نه در آن سینه صفایی. شاعر با واژههای شورا و سنا بر مجلس شورا و مجلس سنا طعنه میزند.
هوش مصنوعی: از روی نیرنگ همراه دزد در حرم احرام بستی و پایکوبان با سنگ رمی جمره در دست به منا تاختی؛ یعنی دینداری و آرمانخواهیات ظاهرسازی است.
هوش مصنوعی: از آن شورا جز شر چیزی به دست تو نیامد و از آن سنا هیچ روشنی و فروغی در دلت نمیتابد.
هوش مصنوعی: از آن سنا تنها چراغ وزیران روشن میشود و از این شورا تنها شوربای نمایندگان نمک پیدا میکند؛ یعنی سودش فقط به خود صاحبمنصبان میرسد.
هوش مصنوعی: مجلس شورا را رها کن و بساط سنا را تعطیل کن؛ کار درون خانه را به کدبانو و کار بیرون را به کدخدا بسپار، یعنی کار را به اهلش واگذار.
هوش مصنوعی: به حرف شورای حفظالصحه گوش نده و از من بشنو که درمان این بیماران با «فلوس» است نه با «سنا». شاعر با ایهام فلوس (داروی ملین و نیز پول) و سنا (گیاه دارویی و مجلس سنا) میگوید این مردم به پول و معاش نیاز دارند نه به مجلس سنا.
هوش مصنوعی: حتی اگر فلوس را رایگان از دکان عطار بیاوری، یا سنا را بیبها از مکه داشته باشی،
هوش مصنوعی: نوشیدن این سنا و فلوس سودی نمیرساند، همانگونه که کور از زیبایی و کر از بانگ کرنا بهرهای نمیبرد.
هوش مصنوعی: من گروهی را میشناسم که بهخوبی آدم را از لهجهاش، اسب را از داغ و نشانش، و پرنده را از آوازش بازمیشناسند.
هوش مصنوعی: برای آنان به یاری نور خدا روشن است که عشق را از جنون و سودا، شراب را از افیون، و گریهٔ ساختگی را از گریهٔ راستین جدا کنند؛ یعنی فریب نمیخورند.
هوش مصنوعی: اگر در روزگار اعتضادالسلطنه داستان محرم و نامحرم و سرمهٔ پنهانکننده را شنیده باشی،
هوش مصنوعی: آن نادان سرمهای به چشم خود کشید و خواست چشم بینندگان را کور کند، چنانکه چشم رضا و محبت عیب را نمیبیند.
هوش مصنوعی: شاهزاده خود را به نابینایی زد، زیرا چشمی داشت که فریبکاران را میشناخت و ذهنی که هوش دیگران را میآزمود؛ یعنی فریب نخورد و وانمود کرد که فریب خورده است.
هوش مصنوعی: شاهزاده به پهلوانان و سرداران همراه خود گفت: هر گستاخیای که محرم کرد، از او نپرسید چرا چنین میکند.
هوش مصنوعی: خود را به کوری بزنید، چون این بیچارهٔ نادان ادعا دارد که با دعا و افسون چشم ما را میبندد.
هوش مصنوعی: من همین دعایش را به نفرینی بر جان خودش بدل میکنم تا بفهمد که با آن دعا به خواستهاش نمیرسد.
هوش مصنوعی: محرم به جادوی خود مغرور شد و همچون دیوی که انگشتری جمشید (سلیمان) را دزدید و بهایش همهٔ پادشاهی سلیمان بود، دست به دزدی گشود.
هوش مصنوعی: سپس قلمدان زرین و صندوقچهٔ جواهر را برد و شاه خود را به ندیدن زد تا از آغاز و انجام این کار آگاه شود.
هوش مصنوعی: گستاخیاش از اندازه گذشت و آن دزد بیپروا پا را بسیار از گلیم خود درازتر کرد.
هوش مصنوعی: شاه به تندی خدمتکاران را صدا زد و گفت: دزدی نامرئی به اینجا آمده و نمیدانم از کجا آمده است.
هوش مصنوعی: حریفی گستاخ با ما چشمبندی میکند، اما از بینایی ما و از ترفندهای ما بیخبر است.
هوش مصنوعی: خدمتکاران از هر سو در اتاق گرد آمدند؛ کشمکش آغاز شد و آشتی و صفا از میان رفت.
هوش مصنوعی: دزد پیش رویشان بود و میپرسیدند این راهزن کجا رفت؛ مانند کسی که با کاروان همراه است و از صدای زنگ کاروان سراغ آن را میگیرد.
هوش مصنوعی: چنانکه تیری بیتیرانداز رها شود، کورکورانه و با خشم او را میزدند؛ گروهی با شمشیر و گروهی با سنگریزه.
هوش مصنوعی: هم از پهلوانان ضربه خورد و هم بر خاک افتاد؛ کوبهای بر مغزش فرود میآمد و چوبی دیگر در هوا بالا میرفت.
هوش مصنوعی: سرانجام درمانده شد، فریاد و زاری کرد و گفت: ای شاه، به دادم برس، نفهمیدم و خطا کردم.
هوش مصنوعی: شاه به او گفت: ای محرم، برو سرمه را از چشمانت بشوی، نامحرمی را رها کن و صادقانه به حریم ما درآی.
هوش مصنوعی: اگر پنجرهٔ خانهٔ خودت را ببندی، باز از خانهٔ دیگران دیده میشوی؛ باید پنجرهٔ بیگانه را به روی خانه بست.
هوش مصنوعی: سرمه را باید در چشم بیننده کشید نه در چشم خود، تا از دید بیگانه و آشنا پنهان شوی.
هوش مصنوعی: اگر نمیتوانی چشم بیننده را ببندی، بر آنچه دیده میشود پرده بینداز تا راه رسیدن نور از پس آن بسته شود.
هوش مصنوعی: پردهپوشی کن، زیرا با سرمه نمیتوان چشم کسانی را بست که شرم و حیا در چهره ندارند.
هوش مصنوعی: مانند کبکی که سر زیر برف میبرد، پنداشتی چون تو دشمن را نمیبینی، او هم تو را نمیبیند.
هوش مصنوعی: حال این مشروطهخواهان یاوهگو و دروغین را با این تمثیل و گواه آشکار به تفصیل بیان کردم.
هوش مصنوعی: تا همهٔ مردم بدانند که نادانی جای دانش را و ریاکاری جای پرهیزگاری را نمیتواند بگیرد.
هوش مصنوعی: ای پادشاه، از این شعر جامهای بلند دوختم، شاید درازایش به اندازهٔ قامت ستایش تو برسد.
هوش مصنوعی: هرچه بر درازی آن افزودم باز کوتاه آمد؛ ناچار خاموش شدم و سر در گریبان سکوت فرو بردم.
هوش مصنوعی: برای تو دعا میخواندم و آشکارا میشنیدم که گروه فرشتگان در آسمان میگفتند: آمین، پروردگارا.
هوش مصنوعی: این قصیده را در همان وزن و قافیهای سرودم که استاد سالک کرمانشاهی، مولانا عطا، سروده بود.
هوش مصنوعی: عشق را فرمانروای خود میدانم و بندهٔ عشقم، و خداوند بر این سخنم گواه است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عسکری شکر بود تو گو بیا میشکرم
ای نموده ترش روی ار جا بد این شوخی ترا
از که آمختی نهادن شعرهائی شوخ چم
گر برستی شاعران هرگز نبودی آشنا
کشه بر بندی گرفتی در گدائی سرسری
[...]
پادشا بر کامهای دل که باشد؟ پارسا
پارسا شو تا شوی بر هر مرادی پادشا
پارسا شو تا بباشی پادشا بر آرزو
کآرزو هرگز نباشد پادشا بر پارسا
پادشا گشت آرزو بر تو ز بیباکی تو
[...]
تا دل من در هوای نیکوان گشت آشنا
در سرشک دیده ام کرد این دل خونین شنا
تا مرا بیند بلا با کس نبندد دوستی
تا مرا بیند هوی با کس نگردد آشنا
من بدی را نیک تر جویم که مردم را بدی
[...]
شاعران بینوا خوانند شعرِ با نوا
وز نوای شعرشان، افزون نمی گردد نوا
طوطیانه گفت و نتوانند جز آموخته
عندلیبم من که هر ساعت دگر سازم نوا
اندر آن معنی که گوید بِدهَمِ انصاف سخن
[...]
ای جهانداری که هستی پادشاهی را سزا
در جهانداری نباشد چون تو هرگز پادشا
از بشارتهای دولت وز اشارتهای بخت
شاه پیروز اختری و خسرو فرمانروا
پادشاهی یافته است از نام تو عز و شرف
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.