چون گرم گریه کردم چشم گهرفشان را
انداختم به ساحل چون موج آسمان را
ترسم زننگ ننهد دیگر بر آستان پا
ورنه به بوسه زحمت میدادم آستان را
تا زودتر بسوزی ای برق آه او را
چون عندلیب از خس میسازم آشیان را
گر بودی از سگانش امید التفاتی
کی بود تاب بودن در سینه استخوان را
جان را نبود قوت کز سینه تا لب آید
از چاک سینه صد در بررخ گشوده جان را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با اغراقهایی پیاپی حالِ عاشقِ دلسوخته را نشان میدهد. اشکِ او آسمان را مانند موجی به ساحل میافکند. از بیمِ رنجیدنِ معشوق آستانش را نمیبوسد، آشیانهاش را از خس میسازد تا زودتر بسوزد و آرزو دارد استخوانش خوراکِ سگانِ کوی یار شود. در پایان، سینهٔ چاکچاکِ او راهِ بیرون رفتنِ جانِ ناتوانش را هموار میکند.
هوش مصنوعی: وقتی چشمِ مرواریدبارم را به گریهٔ سخت واداشتم، از سیلِ اشکم دریایی ساختم که آسمان را مانند موجی به کنارهٔ خود پرتاب کرد. یعنی اشکم چنان فراوان بود که آسمان در برابرش مانند موجی بیش نبود.
هوش مصنوعی: اگر آستانِ معشوق را با بوسههای خود میآزردم، میترسیدم که او از ننگِ بوسهٔ من دیگر پا بر آن آستان نگذارد. وگرنه آستانش را پیوسته میبوسیدم.
هوش مصنوعی: مانند بلبل، آشیانهٔ خود را از خار و خس میسازم تا ای برقِ آه، آن را زودتر بسوزانی. عاشق خود سوختنِ خانمانش را میخواهد و آن را آسان میکند.
هوش مصنوعی: اگر امید داشتم که سگانِ کوی معشوق به من توجهی کنند، استخوانهایم تاب ماندن در سینه را نداشتند و بیرون میآمدند تا خوراکِ آن سگان شوند.
هوش مصنوعی: جانم نیرو نداشت که از سینه تا لب بیاید و از تن بیرون برود؛ پس شکافهای سینهام صد در برای بیرون رفتنش گشود. یعنی زخمهای عشق راهِ مردن را آسان کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای میرآب بگشا آن چشمه روان را
تا چشمها گشاید ز اشکوفه بوستان را
آب حیات لطفت در ظلمت دو چشم است
زان مردمک چو دریا کردست دیدگان را
هرگز کسی نرقصد تا لطف تو نبیند
[...]
گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را
تو پیش چشم و آنگه جای گله زبان را
تا دل ز من ببردی از ناله شب نخفتم
ای دزد، بشنو آخر فریاد پاسبان را
بگذشت از نهایت بی خوابی من، آری
[...]
گر عاشقی فدا کن در ره عشق جان را
دانم که این دلیری نبود چو تو جبان را
خود چون تو بی بصارت نکند چنین تجارت
زیرا که آن حرارت نبود فسردگان را
ای شیخ گربه زاهد وز بهر نان مجاهد
[...]
ای چشم تو کشیده، ابروی چون کمان را
تیری که میگشایی، از ما طلب نشان را
آن دم که تیر غمزه، بر بیدلان گشایی
مرغ از هوا در آید، از بهر جان فشان را
من در میان جانت، چون نی کمر ببستم
[...]
از هر که گلبن بینند روی جان را
پنهان کجا توان کرد خورشید آسمانرا
اعیان ثابته هست اسمای حضرت حق
دیدم همه مسماست کردم عیان عیان را
روحی دمید در تن گفت او نفخته فیه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.