بهر قتلم یک نفس بس نرگس جانانه را
شعله ای کافی بود بال و پر پروانه را
خون تراوش می کند از چاک های سینه ام
طفل اشکم باز گم کرد است راه خانه را
مردم چشمم کنند از دل به سوی دیده اشک
همچو موری کو بسوی خانه آرد دانه را
من مسلمان نیستم گبرم ولی از بیم خلق
میفروزم در درون خانه آتش خانه را
تکیه بر دیوار نتوانم نمود از بس که دل
تا فتد از آه آتش بار این ویرانه را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف سوز و گداز عاشق است. شاعر میگوید یک نگاه معشوق برای کشتنش کافی است. سپس اشک خونینی را وصف میکند که به جای چشم از زخم سینه بیرون میزند یا مردمک آن را مانند مورچهای دانهکش از دل به چشم میآورد. در پایان خود را گبری میخواند که آتش عشق را از بیم مردم در درون پنهان کرده است، و تنِ خود را ویرانهای میداند که آه آتشین آن را رو به فروریختن برده است.
هوش مصنوعی: برای کشتن من یک نگاه یا یک دم از چشم مست و نرگسمانند معشوق کافی است، همانگونه که یک شعله برای سوزاندن بال و پر پروانه بس است.
هوش مصنوعی: از شکافهای سینهٔ زخمیام خون بیرون میزند. گویی کودکِ اشکم باز راه خانه را گم کرده است؛ یعنی اشک به جای اینکه از چشم بیاید، به صورت خون از زخم سینه بیرون میریزد.
هوش مصنوعی: مردمکِ چشمم اشک را از دل به سوی چشم میآورد، همانگونه که مورچه دانه را به لانهاش میبرد. «مردم» هم به معنای مردمک است و هم به معنای آدمیان.
هوش مصنوعی: من مسلمان نیستم و گبر و آتشپرستم، اما از ترس مردم آتشکدهام را پنهانی درون خانه روشن میکنم. مقصود این است که آتش عشق را در دل پنهان نگه میدارد و آشکار نمیکند.
هوش مصنوعی: نمیتوانم به دیوار این خانهٔ ویران، یعنی تن یا دلم، تکیه کنم، زیرا آههای آتشینِ دل آن را چنان سست کرده که هر لحظه ممکن است فرو بریزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای هوای تو شده مقصود هر فرزانه را
چرخ با مهر تو خویشی داده هر بیگانه را
صورتی شاهانه داری ، سیرتی در خورد آن
سیرت شاهانه باید صورت شاهانه را
نکته ای ز الفاظ تو ابکم کند گوینده را
[...]
باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را
از کجا کردم نگاه آن شکل قلاشانه را
گاه گاه، ای باد، کانجاهات می افتد گذر
ز آشنایان کهن یادی ده آن بیگانه را
هر شب از هر سوی در می آیدم در دل خیال
[...]
محتسب گوید: که بشکن، ساغر و پیمانه را
غالباً دیوانه می داند، من فرزانه را
بشکنم صد عهد و پیمان، نشکنم پیمانه را
این قدر تمییز هست، آخر من دیوانه را
گو چو بنیادم می و معشوق ویران کردهاند
[...]
میکشد عشق تو سوی خود دل دیوانه را
هست سوزی کو به شمعی میکشد پروانه را
سیل چشمم رفت و ویران کرد بنیاد دلم
چون ز درد و غم نگه دارم من این ویرانه را
میل خالت دارم و اندیشهام از زلف توست
[...]
رخنه کردی دل به قصد جان من دیوانه را
دزد آری بهر کالا می شکافد خانه را
تخم مهر خال او در دل میفکن ای رقیب
بیش ازین ضایع مکن در سنگ خارا دانه را
خیز گو مشاطه کاندر زلف مشکینت نماند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.