افتاده زندگی به کمین هلاکِ ما
چندان که وارسی، به سرِ ماست خاک ما
ذوقِ گدازِ دل چهقدَر زور داشتهست
انگور را ز ریشه برآورد تاکِ ما
بردیم تا سپهرْ غبارِ جنون، چو صبح
بر شمع خنده ختم شد از جیب چاک ما
تاب و تب قیامت هستی کشیدهایم
از مرگ نیست آنهمه تشویش و باک ما
کُهسار را ز نالهٔ ما باد میبرد
کس را به دردِ عشق مباد اشتراک ما
قناد نیست مائدهآرای بزم عشق
لذت گمان مبر که زمخت است زاک ما
پست و بلند شوخیِ نظّاره هیچ نیست
مژگان بس است سر به سَمَک تا سِماک ما
آخر به فکر خویش فرورفتن است و بس
چون شمع کنده است گریبان، مغاکِ ما
صیقل مزن بر آینهٔ عرض انفعال
ای جهد! خشک کن عرقِ شرمناکِ ما
بیدل! ز درد عشق بسی خون گریستی
تَر کرد شرم اشک تو دامانِ پاک ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل هستی را بلا و قیامتی میداند که آدمی را در کمین نشسته است، و ترس و پریشانی را از خودِ زندگی میشمارد، نه از مرگ. شاعر از شدتِ گداز و جنون و نالهٔ عاشقانه سخن میگوید و عشق را تلخ و گس وصف میکند. سپس به در خود فرو رفتن و سر در گریبان بردن مانند شمع میرسد و با شرمساری و اشکِ خونین به پایان میبرد.
هوش مصنوعی: خودِ زندگی برای نابودی ما در کمین نشسته است. هرچه دقیقتر بنگری، خاکِ وجودِ خودمان بر سرِ ماست؛ یعنی هستیِ ما خودش مایهٔ سوگ و تباهی ماست.
هوش مصنوعی: شوقِ گداختنِ دل چه نیرومند بوده است. تاکِ وجود ما از شدت این شوق، انگور را از ریشه بیرون داد؛ یعنی سراسر وجودش میوهای شد آمادهٔ فشرده شدن و شراب شدن.
هوش مصنوعی: غبارِ جنونِ خود را تا آسمان بالا بردیم. مانند صبح، گریبانِ چاکشدهٔ ما سرانجام به ریشخند کردنِ شمع انجامید؛ چنانکه سپیدهدم بر شمعِ رو به خاموشی میخندد.
هوش مصنوعی: ما سوز و تبِ قیامتی را که خودِ هستی است از سر گذراندهایم. پس آنهمه پریشانی و ترسِ ما از مرگ نیست، از خودِ هستی است.
هوش مصنوعی: نالهٔ ما چنان سنگین است که کوهها را باد میبرد. امیدواریم هیچکس در دردِ عشق با ما شریک و همسرنوشت نشود.
هوش مصنوعی: سفرهآرای بزمِ عشق شیرینیپز نیست. پس از ما شیرینی و لذت چشم نداشته باش؛ زاکِ ما (زاج) گس و تلخ است. عشق رنج و تلخی است، نه کام و حلاوت.
هوش مصنوعی: فراز و نشیبهایی که چشمِ کنجکاو میبیند ارزشی ندارد. برای ما یک بر هم زدنِ مژگان کافی است تا همهٔ عالم، از ماهی زیرِ زمین تا ستارهٔ سماک، را دربرگیرد.
هوش مصنوعی: پایانِ کار فقط فرو رفتن در اندیشهٔ خویش است. مانند شمع که در خود فرو میسوزد، گورِ ما در گریبانِ خودمان کنده شده است؛ یعنی سر در گریبان بردن و در خود فرو رفتن.
هوش مصنوعی: آینهٔ نمایاندنِ شرمساری را صیقل نده تا شرم ما آشکارتر شود. ای کوشش! تو بهتر است عرقِ شرمِ ما را خشک کنی.
هوش مصنوعی: بیدل، از دردِ عشق بسیار خون گریستی. شرمِ اشکِ تو دامنِ پاکِ ما را خیس کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای غمزه تیز کرده به قصد هلاک ما
بر باد داده آتش عشق تو خاک ما
صد دل فدای چاک گریبان و دامنت
آخر بپرس حال دل چاک چاک ما
آتش گرفت سینه ز سوز درون من
[...]
بسیار گرم پیش منه در هلاک ما
اندیشه کن ز حال دل دردناک ما
زهر ندامتیست که بردیم زیر خاک
این سبزهای که سر زده از روی خاک ما
مغرور حسن خود مشو و قصد ما مکن
[...]
دارد شرف بر انجم و افلاک خاک ما
آئینهٔ خدای نما جان پاک ما
تاامر و خلق جمله شود دوست دست صنع
کشته است تخم مهر گیاهی بخاک ما
درما فکنده دانهٔ از مهر خویشتن
[...]
بیجا نبود سعی فلک در هلاک ما
خورشید گرده میکند از خاک پاک ما
ای تیغ یار، حسرتِ عاشق به خون تپید
دامان تست و دست امید هلاک ما
در انتظار شور قیامت نشستهایم
[...]
چون خاک میشود به رهت جان پاک ما
بگذار نخوت از سر و بگذر به خاک ما
یا رب که دامن تو نگیرد به روز حشر
خونی که ریختی ز دل چاک چاک ما
دردا که هیچ در دل سختت اثر نکرد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.