سیدمحمد جهانشاهی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۶:۵۶ دربارهٔ یغمای جندقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۸:

یغمای جندقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۸
                            
رَوَم به جلدِ سگِ پاسبان ، که گاه به گاهی،
مگر به مغلطه یابم ، بر آستانِ تو راهی

به وحشتی است ، دل از خیلِ غمزه ، در خَمِ زلفش،
که بی دلی ،  شبِ تاریک ، بر خُورَد به سپاهی

رُخِ تو ماه شمردم ، دلِ تو سنگ ، چُو دیدم،
مثالِ ذرّه به خورشید بود و کوه به کاهی

به گوشه گوشه چپ و راست ، زَابرویت چه گریزم،
که غیرِ سایهء شمشیرِ فتنه ، نیست پناهی

نه سایه ای ز تو بر سَر ، نه نوری از تو به رُوزن،
مرا از آن چه که سَروی ، مرا از این چه که ماهی

بهارِ تو ست بتان را ، خزانِ خرّمی ، ای خط،
هزار سال نَرویی ، ندانمَت چه گیاهی

کشیده خنجر و جوید بهانه مدّعی ، ای کاش،
کند ثواب و مرا متهَّم کند به گناهی

به دل ، رقیبم از آن رَه نمی دهد ، که مبادا،
خدا نکرده ،  از این رَه ، کنم به کویِ تو راهی

همینم ،  از شبِ زلفِ تو حاصل است ، که دارم،
به دست ،  روزِ پریشان و روزگارِ سیاهی

نه شام را خبری از سَحَر اثر ، نه دعا را،
شبِ فراقِ تو ، افتاده ام به روزِ سیاهی

ربود غارتِ خط ، تاجِ نخوت از سَرِ حُسنَش،
مگر رسد سَرِ "یغما" از این نمد ، به کلاهی

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۶:۵۴ دربارهٔ یغمای جندقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۲۷:

"یغمای جندقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۲۷
          
منّت ایزد را ، که بر شرعِ نبی ، اقرارِ من
این گواهی بس ، که زاهد می‌کند ، انکارِ من

در خرابات اش ،  به جامی ، بارها کردم گرُو
تا نپنداری ،  سعادت نیست ، در دستارِ من

میکده کردم بنا ، کو بانیِ بیت الحرام
تا بپرسم ، بهتر آثارِ تو یا آثارِ من

گر سرای شیخ شاهد باز خوانندم ، چه عیب
هیچکس زیشان ،  نداند خوبتر ، اسرارِ من

گفتم آه ، از آفتابِ گرمِ محشر ، پیرِ دیر،
گفت ؛ مانا ، غافلی از سایه ی دیوارِ من

تا شدم ، در رسته ی شیرین لب ات ، شکَّر فروش
کاروانِ مصر ،  در تنگ است ، از بازارِ من

مفتی ار سگ خوانَدَم ،  رنج اش خلافِ مردمی است
من که باشم؟ ، کز خطابِ مفتی ، آید عارِ من

بر لبِ غیر ، آنکه دارد چشم ، گاهِ داوری
کِی کند وقتِ تظّلم ، گوش بر گفتارِ من

خواب اش از مژگان مَبُر ،  ای ناله ، بو ، بیند به خواب
چشمِ شوخ اش ، ماجرایِ دیده ی بیدارِ من

رشته ی تسبیحِ عمرِ  زاهد ، ار یغما گسیخت
نیست جای غمِ ، فدایِ تاری از زنّارِ من

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۶:۵۰ دربارهٔ حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۸۸:

حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۸۸
          
ما ز میخانه ی عشق ایم ، گدایانی چند
باده نوشان و خموشان و خروشانی چند

ای که در حضرتِ او ، یافته ای بار ، بِبَر
عرضهٔ بندگیِ بی سر و سامانی چند

کای شهِ کشورِ حُسن و مَلکِ مُلکِ وجود
منتظر بر سرِ راه اند ، غلامانی چند

عشق ، صلحِ کُل و باقی همه جنگ است و جدل
عاشقان جمع و فِرَق جمعِ پریشانی چند

سخنِ عشق ، یکی بود ، ولی آوردند
این سخنها به میان ، زمرهٔ نادانی چند

آنکه جوید حرَم اش ، گو به سرِ کویِ دل آی
نیست حاجت ، که کند قطع ،  بیابانی چند

زاهد از باده فروشان بگذر ، دین مَفروش
خرده بینها ست در این حلقه و رندانی چند

نه در اختر حرکت بود ، نه در قطبِ سکون
گر نبودی به زمین ، خاک نشینانی چند

ای که مغرور ، به جاهِ دو سه روزی ، بَرِ ما
رُو گشایش طلب ،  از همّتِ مردانی چند

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۲ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۶:۴۸ دربارهٔ حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۰:

حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۰

تا کِی ز غم ات ، ناله و فریاد توان کرد،
زافتاده به کُنج قفسی ، یاد توان کرد

آغوش و کنار ، از تو نداریم توقّع،
از نیم نگاهی ، دلِ ما شاد توان کرد

رَخشِ سِتم ، این قدر نباید ، که بتازی،
گیرم که به ما ، این همه بیداد توان کرد

زاهد چه دهی پند ، که ما از مِیِ لعل اش،
نی همچو خرابیم ، که آباد توان کرد

ای آن که ، به دستِ تو ، سَرِ رشتهٔ خلقی است،
یک رشته به پا  طایری ، آزاد توان کرد

ای نورِ خدا ، گویم اگر ، سوءِ ادب نیست،
دیگر ز کجا  مثلِ تو ، ایجاد توان کرد؟

جانیّ و دلی ، روحِ روانی ، همه آنی،
از مشتِ گِلی ، این همه بنیاد توان کرد؟

آورد هجومی به سَر ام ، خیلِ غُمومی،
ساقی ، به یکی ساغر ام ، امداد توان کرد

یک رَه ننمودی نظر ،  "اسرارِ"  حزین را،
گم کرده رهی را ، به رَه ، ارشاد توان کرد

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۴۶ دربارهٔ حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۶:

حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۶
                            
کلاهِ دلربائی ، بر سر اش بین،
نیازِ کج کلاهان ، بر در اش بین

بنفشه سر زده ، گِردِ شقایق،
به دُورِ یاسمن ، نیلوفر اش بین

نماید دعویِ کیشِ مسیحا،
ز لب اعجاز و از خط  دفتر اش بین

گر ات خواهش بوَد ، سِیرِ گلستان،
به سنبل زار ، گلبرگِ تَر اش بین

گدازد شمع ، از رشکِ جمال اش،
وزین محنت ، به سَر ، خاکسترش بین

دل ات خواهی شود ، مرآتِ حق بین،
خدا را ، درجمالِ انور اش بین

کمر بسته ، پیِ تاراجِ عقل ام،
ز ناز و غمزه ، خیلِ لشگر اش بین

عرق بگرفته جا ، بر رویِ آتش،
به هم دمساز ، آب و آذر اش بین

بوَد " اسرار" مسکینی ، ولی زَاشک،
بیا و دامنِ پُرگوهر اش بین

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۴۲ دربارهٔ حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۸۹:

حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۸۹
                            
یار با ما ، بیوفایی می کند،
بی سبب ، از ما جدایی می کند

می کند  با آشنا بیگانگی،
با رقیبان آشنایی می کند

راهِ مردم می زند ، گیسویِ او،
شمعِ روی اش ، رهنمایی می کند

کاسهٔ گردون ، به کف بگرفته ، مهر،
وز فروغِ او ، گدایی می کند

رهزنِ چشم اش ، به محراب  از فسون،
عابد آسا ، پارسایی می کند

ذیلِ ظلّ اش را ، مبادا کوتهی،
طالعِ ما ، نارسایی می کند

زاهد ار دُردی کِشد ، از جامِ ما،
ترکِ این زهدِ ریایی می کند

کِی ز مفتاحِ خرَد ، بابی گشود،
عشقِ او ، مشکل گشایی می کند

بر امید "اسرار"  رُو ، کانجامِ کار،
کارِ خُود ، سِرِّ خدایی می کند

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۳۹ دربارهٔ حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۳:

حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۲
                             
شورشِ عشقِ تو ، در هیچ سَری نیست که نیست،
منظرِ رویِ تو ، زیبِ نظری نیست که نیست

نیست یک مرغِ دلی ، کِش نفِکندی به قفس،
 تیرِ بیدادِ تو ، تا پَر به پَری نیست که نیست

ز فغان ام ، ز فراقِ رخ و زلف ات به فغان،
سگِ کوی ات همه شب ، تا سحری نیست که نیست

نه همین از غمِ او ، سینهٔ ما صد چاک است،
داغِ او لاله صفت ، بر جگری نیست که نیست

موسیی نیست ، که دعویِّ انا الحق شِنوَد،
ور نه این زمزمه ، اندر شجری نیست که نیست

گوشِ  اسرار شنُو نیست ،  وگر نه ، "اسرار"،
بَر اش ، از عالمِ معنی ، خبری نیست که نیست

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۳۵ دربارهٔ حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰۴:

حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰۳
                            
در دامِ خُود کِی افکنََد ، صیّادِ عشق ، اهلِ هوَس،
آری ، ندیده دیدهٔ شاهین ، کند صیدِ مگَس

نَی سودی اندر پیشه‌ها ، نَی حاصلی زَاندیشه‌ها،
عشقی به رویِ کار  بَر ، حقِّ سخن این است و بس،

ای دلبرِ بی‌مهرِ من ، بی مهرِ رویَت ذرّه سان،
سرگشته و بیچاره‌ ام ، ای چاره‌ ام ، فریادرَس

مُردیم در کنجِ قفس ، وز گردشِ وارونِ چرخ،
صد رخنه در دل هست و نیست،یک رخنه ای در این قفس

رسمی است می گیرد عسَس ، در هر دیاری مست را،
لیکن به مُلکِ عاشقی ، این مست ، می‌گیرد عسس

نبوَد عجب کاید نفَس ، با آن که کُشتی ، صد رَه ام،
تا سویِ دل بویَت برَد ، از سینه می‌آید نفس

ای باغبان چون ساختی ، گل را ، جدا از عندلیب،
باری نسازد همنشین ، با نُوگُلم ، هر خار و خس

سَر در گریبان کرده‌ام ، با خویش باشد سِرِّ من،
تا از دلَم افشا کنم ، کو محرمِ "اسرار" ، کَس

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۳۲ دربارهٔ حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۹۴:

حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۹۳
                             
دل نبوَد ، آن دلی که نُه دله باشد،
مشغله را کن یله ، مشعله باشد

نامهٔ حقّ است دل ، به حق به نگارش،
نیست روا ، پُر نقوشِ باطله باشد

گام به رَه چون زنی ، که در پیِ کامی،
پایِ تو چوبین ، ورطه چیچله باشد

بُعدِ مسافت ، اگر چه در رَهِ او نیست،
تا سرِ کویَش ، هزار مرحله باشد

نَی ز مَلَک جو نشان و نَی به فلَک پوی،
رَه به سویِ او ، نفوسِ کامله باشد

روح که قُدسی نگشت و نفس که ناطق،
روحِ بخاریّ و نفسِ سائله باشد

سلسله باید همین ، ز گیسویِ دلدار،
نغز جنونی  ، که این ش سلسله باشد،

زیب ندارد ، مگر به عشقِ جهانسوز،
خلوتِ " اسرار " ، اگر چه چل چله باشد

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۲۹ دربارهٔ حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۴:

حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۳
                             
ز اِشتیاقِ تو مُردم ، نه پیکی و نه پیامی،
ز هجر ، جان به لب آمد ، نه قاصدی نه سلامی

چه باشد اَر بنمائی ، ز نامه ، نافه گشائی،
ز زلفِ غالیه سا ، خُوش نمی کنی چُو مشامی

چه می شود ، اگر از عینِ لطف و بنده نوازی،
فتد نظر به عنایت ، ز خواجه ای به غلامی

نشد نصیب ، نه سیبِ زنخ ، نه شربتِ لعلَت،
به شکّرین سخنی ، کن علاجِ تلخیِ کامی

به پاسبانِ حَرَم ، از رهِ ثواب بگوئید،
که تا به کِی بنشیند ، کبوتری لبِ بامی

به یادِ خسته دلی ، دِه به باد نفخهٔ زلفی،
ز سر گِرانیِ زلف ، اَر به کلبه ای نخرامی

خدای را سویِ صیّاد ، عرضِ حال بدارید،
که چند مرغِ اسیری ، بوَد به گوشهٔ دامی

چه خُوش بوَد که ببینم ، شبی به خلوتِ " اسرار"،
نشسته دلبرِ مَهرو ، نهاده شیشه و جامی

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۱۷ در پاسخ به شاگرد دربارهٔ حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۸:

صحیح است

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۱۷ دربارهٔ حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۸:

پیغام به دلسوختهٔ باد صبا داشت

برمک در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۰۸ دربارهٔ مجد همگر » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۱۲:

سرتاسر خاک میهنم سنگی نیست
کز خون دل و دیده بر ان رنگی نیست
بر چهر تو آبرو و اورنگی نیست
از کشتن مردمانتان ننگی نیست

علی میراحمدی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۹:۴۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۷:

سخن گوته در ستایش حافظ:
امیدوارم که در شیوه غزل سرایی تو دستی بیابم
و از ردیف و قافیه لذت ببرم
نخست اندیشه را بپیرایم...
سپس کلمات را بپرورم
و هیچ قافیه ای را تکرار نکنم
مگر آنکه تاکیدی در آن باشد
هم آنچنان که از تو بر می آید
ای برکشیدهٔ همه شاعران
(دیوان غربی شرقی)
(ترجمه محمود حدادی)
طاقچه

علی میراحمدی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۸:۳۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳:

کسانی که به هر نحو ارتباطی با دین و ایمان ندارند و در تنگنای شک و انکار مانده اند همواره پشت شعر خیام جبهه میگیرند و شاعر دیگری نمیابند؛چون در ادبیات فارسی همه جا سخن  آشکار از دین و خدا و پیغمبر است.

چون صوفیان به حالت و رقصند مقتدا

ما نیز هم به شعبده دستی بر آوریم

حافظ

 

علی میراحمدی در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۸:۱۴ در پاسخ به سورنا دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳:

کسی که ایمان داشته و با معارف بلند دینی آشنا باشد اصلا اعتباری برای چنین اشعاری قائل نیست.
آن وقت شما میگویید مذهبی ها شعر خیام را نخوانند که ناراحت می‌شوند!!
بسیار خنده آور و مضحک است!

 دین و کتاب خدا و  شرع الهی و مبدأ و معاد با چند رباعی و خمریه زیر سوال نمی‌رود و به قول حافظ :
«که ساز شرع ازین افسانه بی قانون نخواهد شد»

نکته دوم آنکه گفته اید اکثر مردم از فهم اشعار خیام عاجز هستند
چنین شعری که نتواند با اکثریت مردم یک جامعه ارتباط برقرار کند هیچ ارزشی ندارد و شعر خیام هم آنچنان حرفی ندارد و چندان پیچیده نیست که مردم از فهم آن عاجز باشند .
اشعار خیام فقط بیان هنری و شاعرانه  است و
حتی فلسفه هم نیست!
البته از منظر هنری و  زیبایی شناسی ارزشهایی دارد.

بهرام خاراباف در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۶:۳۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۱۳:

بگیر مطرب جانی قنینه کانی

نواز تنتن تنتن که جمله بی‌تو تنند

به جان جمله جان‌هاکه هرکش آن جان نیست 

همه تنند نگه کن فروتنان چه تنند

 

قنینه کانی=صراحی می ساخته شده ازموادکانی ومعدنی .دراینجانوعی تنبور

تنتن تنتن=نوای موسیقی

بی توتنند=بی توتنهایند

همه تنند=همه تن هستند

چه تنند=چه نوازند

تن تن تن تن =همه این تنها،بی تویک تنند

جمله جانها=اشاره به تن تن تن تن هاست

هرکش آن جان نیست=هرکسی بامطرب نیست

همه تنند=همه تن هستند،بدون جان

فروتنان=دراینجا کسانی که تن راوانهادندوبه جان گرویدند

چه تنند=چه می نوازند

#بهرام_خاراباف

سناتور سنتور در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۴:۲۱ دربارهٔ عطار » مصیبت نامه » آغاز کتاب » بخش ۲۱ - فی الصفات:

چاره چیست از بود نابود آمدن

پس بهیچ از جمله خشنود آمدن

شیخ عطار کبیر

سناتور سنتور در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۴:۲۰ دربارهٔ عطار » مصیبت نامه » آغاز کتاب » بخش ۲۱ - فی الصفات:

الله الله الله یا سلام یا سلام یا سلام

شیخ فقط شیخ عطار

هفت شهر عشق را عطار گشت

ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

مولانا جلال الدین ماشاریپوف

سناتور سنتور در ‫۳ روز قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۴:۱۴ دربارهٔ اهلی شیرازی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۰۴:

دل جگر سوخته از جان سیه بخت من است