سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۵۳ در پاسخ به علی محمدی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۷:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
شرح کامل غزلها دروبگاه: 👇
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۵۲ در پاسخ به شاهرخ آسمانی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۷:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
دکتر حافظ رهنورد در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۴۰ در پاسخ به استاد.میراحمدی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۲:
در باب موتیف و ست‌های شعری در غزل حافظ مطالعه‌ی بیشتری بکنید.
منظور شاعر از "جان صد صاحبدل بسته‌ی یک مو ببین" موی گیس و کمند زلف نیست که شما رفتی تا دختران شیراز
یک مثال می‌زنم: آینده‌ی فلانی به مویی بند است.
الان آینده‌ی فلانی به موی کی بنده؟ آقای میرزایی یا دختران اهواز؟
باقی سِت عرفانی در این غزل هم همینطور
باد صبا در شعر حافظ شخصیتی‌ست که رابط عاشق و‌معشوق است و اتفاقن مریض‌حال هم هست. لنگ لنگان می‌رود و افتان و خیزان.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۰۳ در پاسخ به شاهرخ آسمانی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۶:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
مهدی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۳۳ دربارهٔ میرزا آقاخان کرمانی » نامهٔ باستان » بخش ۹۳ - مجملی از وضع جغرافی و حسن موقع طبیعی ایران:
چند بیتی از این شعر زیبا در کتاب فارسی پنجم دبستان این سال‌ها آمده است. البته بدون ذکر نام نویسنده.
بیچاره میرزا آقاخان کرمانی اگر فکرش را می‌کرد که صد و سی سال پس از مرگش ایران به این حال و روز می‌افتد، سر به بیابان می‌گذاشت.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۰۷ در پاسخ به ایرانی‌مسلمان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۵:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۰۷ در پاسخ به فرهاد دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۵:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۰۶ در پاسخ به فاطمه یاراحمدی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۵:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۰:۴۸ در پاسخ به مشتاق دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۴:
برمک در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۴۵ دربارهٔ طالب آملی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۵۹۲:
بتازه رویی خود برگ لاله ای بگزین
بترزبانی من شاخ سوسنی بنمای
شیرین غفارخانی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۵۱ دربارهٔ خواجه عبدالله انصاری » رباعیات شیخ انصاری (نقل از کشف الاسرار و انوارالتحقیق) » شمارهٔ ۱۰:
این زبان:
۱.زبان سر
۲.زبان حرفهای سطحی روزانه/ زبان ظاهر.زبانی دگر:
۱.زبان دل/ زبان جان/ زبان باطن.
۲.زبان حقیقت/ چیزی که با زبان سر به طور کامل قابل بیان نیست.دوزخ و فردوس:
اگر دوزخ و فردوس را دو مکان اخروی بدانیم، شاعر می‌گوید واقعیت به این دو مکان محدود نمی‌شود.یعنی ممکن است حقیقت هستی گسترده‌تر از آن چیزی باشد که ما در تصور معمول خود از جهان پس از مرگ می‌گنجانیم.
مکان:
مکان الزاماً به یک مکان جغرافیایی اشاره نمی‌کند.
ممکن است منظور مرتبه‌ای از وجود باشد؛ چیزی که با زندگی معمولی و تجربه حسی تفاوت دارد.
«کانی» یعنی معدن یا سرچشمه‌ای که گوهر از آن بیرون می‌آید.
رضایی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۳۴ دربارهٔ عطار » تذکرة الأولیاء » بخش ۳۷ - ذکر ابوحفص حداد قدس الله روحه العزیز:
سلام.
جملات ابتدایی مورد 92 را اصلاح بفرمایید:
و گفت: «هرکه دهد و نستاند او مرد است و هرکه دهد و بستاند او نیم‌مرد است و هرکه ندهد و بستاند او مگس است نه کس. درو هیچ خیر نیست.»
بر اساس نسخه دکتر شفیعی کدکنی، ص 408
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۴۱ در پاسخ به حمید دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۶:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سناتور سنتور در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۲۴ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب هفتم در عالم تربیت » بخش ۲۱ - گفتار اندر پرورش زنان و ذکر صلاح و فساد ایشان:
زنِ خوبِ فرمانبَرِ پارسا
کُنَد مَردِ درویش را پادشا
برو پنج نوبت بزن بر دَرَت
چو یاری موافق بود در بَرَت
دلارام باشد زنِ نیک‌خواه
ولیکن زن بد، خدایا پناه!
چو مَستور باشد زن و خوبروی
به دیدارِ او در بهشت است شُوی
کسی برگرفت از جهانْ کامِ دل
که یک دل بود با وی آرامِ دل
اگر پارسا باشد و خوش سَخُن
نگه در نکوییّ و زشتی مَکُن
زنِ خوش مَنِش ، دل نشان تر که خوب
که آمیزگاری بپوشد عیوب
ببرد از پری چهرهٔ زشت خوی
زنِ دیو سیمایِ خوش طبع ، گوی
تهی پایْ رفتنْ بِه از کفشِ تَنگ
بلایِ سفر ، بِه که در خانهْ جنگ
سفر ، عید باشد بر آن کدخدای
که بانویِ زشتش بود در سرای
اگر زن ندارد سوی مَرد ، گوش
سَراویلِ کُحلیش در مَرد پوش
بر آن بنده ، حق نیکویی خواسته است
که با او دل و دستِ زن راست است
چو در رویِ بیگانه خندید زن
دگر ، مَرد گو لافِ مَردی مزن
زنِ شُوخ چون دست در قلیه کرد
برو گو بنه پنجه بر رویِ مَرد
ز بیگانگان چشمِ زن کور باد
چو بیرون شد از خانه ، در گور باد
چو بینی که زن پای برجایْ نیست
ثبات ، از خردمندی و رای نیست
زنِ خوبِ خوش طبع رنج است و بار
رها کن زنِ زشتِ ناسازگار
یکی گفت : «کس را زنِ بد مباد»
دگر گفت : «زن در جهانْ خوَد مباد!»
زنِ نو کن ای دوست هر نوبهار
که تقویمِ پاری نیاید به کار
کسی را که بینی گرفتارِ زن
مکن سعدیا ، طعنه بر وی مزن
بر آن بنده ، حق نیکویی خواسته است
که با او دل و دستِ زن راست است
کسی برگرفت از جهانْ کامِ دل
که یک دل بود با وی آرامِ دل
یکی گفت : «کس را زنِ بد مباد»
دگر گفت : «زن در جهانْ خوَد مباد!»
دلارام باشد زنِ نیک خواه
ولیکن زن بد ، خدایا پناه!
سعدی جان
سناتور سنتور در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۰۹ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب هفتم در عالم تربیت » بخش ۲۱ - گفتار اندر پرورش زنان و ذکر صلاح و فساد ایشان:
بر آن بنده ، حق نیکویی خواسته است
که با او دل و دستِ زن راست است
کسی برگرفت از جهانْ کامِ دل
که یک دل بود با وی آرامِ دل
یکی گفت : «کس را زنِ بد مباد»
دگر گفت : «زن در جهانْ خوَد مباد!»
دلارام باشد زنِ نیک خواه
ولیکن زن بد ، خدایا پناه!
سعدی جان
اَگَر پارسا باشَد و رایْ زَن
یکی گَنْج باشَد پُرآگَنده زَن
فردوسی بزرگ
امام باقر (ع) :
سرگرمی مؤمن در سه چیز است :
لذّت بردن از زنان ، بذله گویی با برادران
و نماز شب .
#بحارالأنوار : 76/59/5
امام صادق (ع) :
مردم در دنیا و آخرت لذّتی بهتر از لذّت زن
نچشیده اند . بهشتیان از هیچ چیز بهشت ،
نه از خوراکی و نه از نوشیدنی ، به اندازه نکاح
لذّت نمی برند.
#وسائل الشیعة : 14/10/8
رسول خدا (ص):
از دنیا سه چیز به نظر من خوش آیند است
زنان و عطر ولی روشنی چشم من در نماز است .
#الخصال ، ج 2 ، ص 165
نقل از یکی از شیعیان : امام صادق (ع) از ما
پرسید : چه چیز از همه لذّت بخش تر است؟
عرض کردیم : هیچ چیز ، فرمود : لذّت
بخش ترین چیزها نزدیکی کردن با زنهاست .
#وسائل الشیعة : ۱۴/۱۰/۶
یکی از اصحاب ما گوید امام صادق (ع) از ما
پرسید : لذیذترین چیزها چیست ؟ ما چیزهای
بر شمردیم . آن حضرت (ع) فرمود : لذیذترین
چیزها ، نزدیکی بازنان است .
#فروع کافی ج 6 ص ٨٨
فضل بند عبد الملک گوید : امام صادق (ع)
فرمود : پیامبر خدا (ص) فرمود : بهترین زنان
شما زن پاکدامن و پر شهوت است .
#فروع کافی ج 6 ص 95
امام صادق (ع) : سه چیز از سنت پیغمبران :
بوی خوش (عطر) به کار بردن و موی را کوتاه
کردن و با همسر آمیزش بسیاری نمودن .
#خصال ج ۲ ص ۹۲
امام صادق (ع) ؛
دنیا و خوشی های آن برای شما آفریده شده
است . لذیذ ترین چیزها در این دنیا آمیزش
با همسر است . چنان که لذت بخش ترین کار
در باغ بهشت نیز همین است .
#کافی ، ج ۵ ، ص ۳۲۱
حضرت علی (ع) ؛
مردان از زمین آفریده شده اند و میل آنان به
زمین است ، و زنان از مردان آفریده شده اند
و میل آنان به مردان است . ای گروه مردان !
زنان را حبس کنید.
#همان ، ص 337 / حر عاملی ، وسائل
الشیعة ، ج 20 ، ص 179
امام صادق (ع) از قول امام علی (ع) ؛
مردان از خاک آفریده شدند و توجه آنان به
زمین است و زنان از مردان خلق شده اند و
بدانها توجه دارند . ای مردان زنان را در خانه
حبس کنید .
العاملی ، پیشین ،ج14 ،ص41 ،ب24 ،ج۱
امام صادق (ع) :
زن از مرد آفـریده شده و تمـام توجهش
به سوی مردها معطوف می باشد.پس
همسرانتان را دوست بدارید.
بحارالأنوار ، ج 103 ، ص
امام صادق (ع) :
از اخلاق پیمبران این است که نسبت
به همسرانشان محبت دارند.
بحارالأنوار ، ج 103 ، ص 236
حضرت علی ع ؛
به راستی که میل زنان به سوی مردان است.
الکافی ، ج 5 ، ص 82
حضرت علی (ع) ؛
به راستی میل زنان به زینت های دنیا و فساد در آن است.
نهج البلاغة ، خطبهٔ 153
تصنیف غررالحکم ، ص 408 ، ح 9367
حرانی ، ابن شعبه ، تحف العقول ، ص 156
میزان شهوت و غریزه جنسی زنان
امام علی علیه السلام :
خـداوند ، شـهوت را ده قسـمت آفرید : نُه قسمت آن را در زنان قـرار داد و یک قسمـت را در مـردان . اگر خداوند حیا و شـرم را در نهاد زنان قرار نمی داد ، در برابر هر مرد ، نه زن قرار می گرفت.
نهج البلاغة ، خطبه ۱۵۳ ؛ تصنیف غررالحکم ، ص ۴۰۸ ، ح ۹۳۶۷، حرانی ، ابن شعبه ، تحف العقول ، ص ۱۵۶
امام صادق علیه السلام ؛
همانا خدای تبارک و تعالی میل زناشویی را ده سهم قرار داده است که نـه سهـم آن در زن است و یک سهم در مردان و اگر نبود آن مقدارحیا که خدای عز و جل به مقدار شهوت در زنان قرار داده به هر مردی نه زن در می آویخت.
الخصال ، ج 3 ، ص 438
زنان را همین بس بود یک هنر
نشینند و زایند شیران نر
آن که را دختر است جای پسر
گر چه شاهست ، هست بد اختر
چنین گفت دانا که دختر مباد
چو بادش به جز خاک افسر مباد
زن و اژدها هر دو در خاک به
و زین هر دو روی زمین پاک به
زنان چون درختند ؛ سبز و آشکار
ولیک از نهان ، زهر دارند بار
زن ار چه دلیر است و بازو دست
همان نیم مرد است هر چون که هست
ز بن با زنان در ستیزه بکوش
وزیشان نهان خویشتن دار گوش
هم از بخت ترسم که دمساز نیست
هم از تو که با زن دل راز نیست
که موبد چنین داستان زد ز زن
که با زن در راز هرگز مزن
#اسدی_توسی
وکیل در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۵۶ در پاسخ به امین کیخا دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:
سلام
با احترام ششدر شدن نه مانند مات شدن است و نه حتی مانند کیش گرفتن. بلکه وضعیتی شبیه به آچمز است در شطرنج
سیدعلی (رضا) ساقی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۵۵ در پاسخ به محسن دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۵:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدمحمد جهانشاهی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۴۹ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۶:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۶
گُل بر رُخَت گشود، نقاب‌ِ کَشیده را
آیینه آب داد ز رویِ تو، دیده راعمری ست، درسَم از لب‌ِ لعلِ خموشِ تو ست
یعنی شنیده‌ام، سخنِ ناشنیده راماییم و حیرتیّ و سرِ راهِ انتظار
امّید منقطِع نشود، دام چیده رانتوان به وحشت از سَرِ آسودگی گذشت
دامِ ره است گوش، صدایِ رمیده راخالیست بزمِ صحبتِ ما، ورنه در میان
فرصت کجا ست؟ اشکِ ز مژگان چکیده رااندیشه فالِ وهم زد و عمر نام کرد
گَردِ رَمِ به دامِ نفَس واتپیده راگرداب را نشد خس و خاشاک عیب‌پوش
مژگان ندوخت، چاکِ گریبانِ دیده رادردِ سرِ زبان مَدِه از حرفِ نارسا
از خُم برون مَیار، مِیِ نارسیده رادر زیرِ چرخ، یک مژه راحت طمع مدار
آفت شناس، سایهٔ سقفِ خمیده راکرد آب، بی‌زبانیِ مینایِ بِسملَم
در موجِ خون صدا ست، گلویِ بریده راخواری، جزایِ پای ز دامن کشیدن است
دریاب، اشکِ از مژه بیرون دویده راتا زندگی‌ست، عمر اقامت نصیب نیست
وحشت شکسته، دامنِ صبحِ دمیده رادر دامِ اضطراب کَشد عشق را هوس
آرام نیست، آتشِ خاشاک دیده رابیدل، به دامِ سُبحه محال است فکرِ صید
بی‌موجِ باده، طایرِ رنگِ پریده را
سیدمحمد جهانشاهی در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۳۰ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۵:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۵
کو دِماغِ جَهد، تن در خاکساری داده را
ناتوانی سخت افشرده‌ست، نبضِ جاده راوصل نتواند، خمارِ حسرتِ دلها شکست
کم نسازد مِی‌کَشی، خمیازه جامِ باده رااز زبانِ خامُشی تقریرِ من، غافل مباش
جوهرِ تیغ است، این موجِ به جا اِستاده رانیست ممکن، رنگ را با بوی‌ِ گل آمیختن
کم رسَد گَردِ کدورت، دامنِ آزاده رابیتکلّف، شعله ی جولان تمنّایِ تُو ایم
نقشِ پایِ ما به رنگِ شمع سوزد، جاده راشوخیِ چشمَت هم، از مژگان توان دید آشکار
گردنِ مینا بوَد رگهایِ تاک، این باده راسینه صافی، می‌کند آیینه را دامِ مثال
از قبولِ نقش نبوَد چاره، لوحِ ساده راموج در گوهر، ز آشوبِ تپشها ایمن است
نیست تشویشِ دگر، در بندِ دل افتاده رازندگی نذرِ فنا کن، از تلاش آسوده باش
حفظ تا کِی مشتِ خاری، سوختن آماده راسازِ خسَّت نیست بیدل، بی‌درشتیهایِ طبع
کمتر افتد نرمیِ پِستان، زنِ نازاده را
دکتر حافظ رهنورد در ۲ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۰۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۴: