بزرگمهر در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴:
اقا رضا سوالی هست بفرمایید، در بیت ۶ مخاطب بیت حضرت حق میتواند باشد یا سالک، مور خط با تفسیر شما باید بر چهره سالک باشد و نه حضرت....
شما گوینده را حافظ گرفتهاید؟
بزرگمهر در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۰۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴:
چرا بیت آخر را رندانه و حافظوار تفسیر نکنیم:
گفت حافظ! آشنایان در مقام حیرتند
دور نبود گر نشیند خسته و غمکین غریب
حافظ خطاب بخود میگوید، آشنایان که در حال حیرت و سرگردانی هستند، شاید فرصتی برای تو باشد و بعید نیست که بعد از این خستگی و غم نوبت تو باشد، تو بنشینی و آرام بگیری...
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۹:۳۱ دربارهٔ کلیم » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۷:
دهــر همیشــه مــرد دانــا خــوار اســت
پیوســـته نصـــیبش ز فلـــک آزار اســـت
نیکــــو نبــــود هنــــر بــــه گیتــــی آری
خون مـی خـورد آن تیـغ کـه جـوهر دارد
(نقل از دامادی)
چرخ خس خس،خسیس و خس پرور خـس
چرخــا فلکــا همـــین تــو را عــادت بــس
هزگـــز تـــو نگشـــتی بـــه مـــراد دل کـــس
نـاکس بـه کسـی سـازی و کـس را نـاکس
(خیام)
ای چــرخ همــه خســیس را چیــز دهــی
گرمابــــه و آســــیاب و کــــاریز دهــــی
آزاده بـــه نـــان شـــب گروگـــان بنهـــد
شاید کـه بـر ایـن چنـین فلـک تیـز دهـی
(خیام)
زمـانـه شعر و ادب را نمی خرد به شعیری
ولیک بـی ادبان فـرق ســوده انــد بشعرا
(شهریار)
جاهـل بــه مســند انـدر و عــالم بــرون در
جوید به حیلـه راه و بـه دربـان نمـی رسـد
(رشید وطواط ، نقل از دامادی)
ز چــرخ عربــده جــو بــس خــدنگ جفــا
بجســت و در دل مــردان هوشــیار آمــد
(سعدی)
تو از جهلـی بـه ملـک انـدر چـو فرعـون
من از علمم بـه سـجن انـدر چـو ذوالنـون
(ناصر خسرو)
اسب تـازی شـده مجـروح بـه زیـر پـالان
طوق زرین همـه در گـردن خـر مـی بیـنم
(حافظ)
دانـش و خواسـته اسـت نـرگس و گـل
کــه بــه یــک جــای نشــکفند بــه هــم
هر کـه را دانـش اسـت خواسـته نیسـت
وانکــه را خواســته اســت دانــش کــم
(دهخدا)
دولــــت انــــدر هنــــر بســی جستم
هـــر دو در یـــک مکـــان نمی یـــابم
(خاقانی ، نقل از دامادی)
احمقی ام بـــس مبـــارک احمقیســـت
کـه دلـم بـا بــرگ و جـانم متقـی اســت
گر تـو خـواهی کـت شـقاوت کـم شـود
جهــد کــن تــا از تــو ایــن حکمــت رود
(مولوی)
گــر دســتم رســد بــر چــرخ گــردون
از او پرسم که این چون است و آن چون
یکــی را مــی دهــی صــد گونــه نعمــت
یکـــی نـــان جـــوین آلـــوده در خـــون
(بابا طاهر ، نقل از دهخدا)
یبینیم:
یکـی را نعیمی یکـی را جحیمی
یکـی را نشــــیبی یکی را فــــرازی
چــــرا زیرکاننــــد بــــس تنــــگ روزی
چـــــرا ابلهاننـــــد بـــــا بـــــی نیـــــازی
چـــرا عمـــر طـــاووس و دراج کوتـــه
چـــرا مـــار و کـــرکس زیـــد در درازی
(دقیقی ، نقل از دامادی)
ای خواجــه مکــن تــا بتــوانی طلــب علــم
کانــدر طلــب راتــب یــک روزه بمــانی
رو مسخرگی پیشـه کـن و مطربـی آمـوز
تــا داد خــود از کهتــر و مهتــر بســتانی
(انوری)
چون نیست درایـن زمانـه سـودی ز خـرد
جــز بــی خــرد از زمانــه بــر مــی نخــورد
پـــیش آور از آنکـــه او خـــرد را ببـــرد
تــا بــو کــه زمانــه ســوی مــا بــه نگــرد
(خیام)
ای چــرخ ز گــردش تــو خرســند نــیم
آزادم کـــن کـــه در خـــور بنـــد نـــیم
گـر مهـر تـو بـا بـی خـرد و نـااهـل اسـت
مــن نیــز چنــان اهــل و خردمنــد نــیم
(خیام)
در قلـــــم داشـــــتن فـــــلاح نمانـــــد
خنـــک آن را کـــه چنـــگ و دف دارد
(نقل از حلبی)
بیچــاره آدمــی کــه گرفتــار عقــل شــد
خوشبخت آنکه کره خـر آمـد الاغ رفـت
(ادیب الممالک ، نقل از برقعی)
هوشــیاری ایــن جهــان را آفــت اســت
استــن ایـن عـالم ای جـان غفلـت اسـت
(مولوی)
افســـوس ز دســـت فلـــک شـــعبده بـــاز
شــهزاده بــه ذلــت و گــدا زاده بــه نــاز
نــرگس ز برهنگــی ســرافکنده بــه پــیش
صـــد پیـــرهن حریـــر پوشـــیده پیـــاز
(دهخدا)
قانون گردباد بود روزگار را
جز خار و خس زمانه به بالا نمی برد
هرگز کلیم آرزوی کام هم نکرد
ناموس فقر را ز تمنا نمی برد
کلیم کاشانی
ناکسی گر از کسی بالا نشیند عیب نیست روی دریا خس نشیند قعر دریا گوهر است
(کوچه)
ای دوستان بکام دلم نیست روزگار
آری زمانه دشمن اهل هنر بود
رسمیست در زمانه که هر کم بضاعتی
رتبت بسیش ز اهل هنر بیشتر بود
دریا صفت که منصب خاشاک اندرو
بالای سلک گوهر و عقد درر بود
سهلست اگر جفا کشم از دور روزگار
زحمت نصیب مردم والاگهر بود
در آسمان ستاره بود بیشمار لیک
رنج کسوف بر دل شمس و قمر بود
ابن یمین فریومدی
گــرد هنــر مگــرد کــه بیــداد روزگــار
بـــر اهـــل روزگـــار بقـــدر هنـــر رســـد
(طایر شیرازی ، نقل از هدایت )
آفت جان من است عقل من و هـوش مـن
کاش گشاده نبود عقل مـن و هـوش مـن
(نقل از دهخدا)
پـــری نهفتـــه رخ و دیـــو در کرشـــمه حســــن
بسوخت عقل ز حیرت که این چه بـوالعجبی سـت
(حافظ)
گـر کـار فلـک بـه عـدل سـنجیده بـدی
احــوال فلــک جملـــه پســندیده بـــدی
ور عـــدل بـــدی کارهـــا در گـــردون
کــی خــاطر اهــل فضــل رنجیــده بــدی
(خیام)
چـون چـرخ بـه کـام یـک خردمنـد نگشـت
تو خواه فلـک هفـت شـمر ، خـواهی هشـت
چــون بایــد مــرد و آرزوهــا همــه هشــت
چه مور خورد به گور و چه گرگ به دشـت
(خیام)
از دانــش آنچــه داد کــم رزق مــی نهــد
چون آسمان درست حسـابی ندیـد کـس
(صائب)
گـر متـابع ایشـان فلـک بـود چـه عجـب
جــز متابعــت گــاو کــی کنــد گــردون
(ظهیر فرایانی)
شیر را از مور صد زخم اینت انصاف ای جهان
پیل را از پشه صد رنج اینت عدل ای روزگـار
(دهخدا)
بـــه یونـــان ایـــن مثـــل مشـــهور باشـــد
کــــه رب النــــوع روزی کــــور باشــــد
دهــد بــر دهخــدا نعمــت همــان جــور
کــه صــد چنــدان دهــد بــر قاســم کــور
(ایرج میرزا)
کودن و خوار و خسیس است جهان و خس
زان نسـازد همــه جـز بـا خـس و یا کودن
(ناصر خسرو)
در دهر ، همیشه مرد دانا خوار است
صاحب هنر از زمانه در آزار است
باور نکنی ، ببین که در روز مصاف
خون میخورَد آن تیغ که جوهردار است
میرعین علی جرباذقانی
در دهــر همیشــه مــرد دانــا خــوار اســت
پیوســـته نصـــیبش ز فلـــک آزار اســـت
نیکــــو نبــــود هنــــر بــــه گیتــــی آری
خون مـی خـورد آن تیـغ کـه جـوهر دارد
(نقل از دامادی)
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۹:۳۱ دربارهٔ کلیم » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۷:
کَمْ مِنْ عَلِیمٍ قَوِیٍَ فِی تَقَلُّبِهِ مُهَذَّبِ اَللُّبِّ عَنْهُ
اَلرِّزْقُ یَنْحَرِفُ کَمْ مِنْ ضَعِیفٍ سَخِیفِ اَلْعَقْلِ
مُخْتَلِطٍ کَأَنَّهُ مِنْ خَلِیجِ اَلْبَحْرِ یَغْتَرِفُ
چه بسیار دانشمندِ کاربلد و چابکی که
اندیشه ای پاک و آراسته دارد اما رزق و روزی
از او رویگردان است (در تنگدستی زندگی
میکند) و چه بسیار فـرد ناتـوان و کـم عقـلی
که پـریشان فـکر است ، اما چنان روزی
به سویش سرازیر میشود که گویی دارد
با پیمانه از دل دریا آب بر می دارد !
دیوان شعر منسوب به حضرت علی (ع)
ج ۱ ، ص ۲۸۴
فلک به مَردمِ نادان دهد زِمامِ مراد
تو اهل فضلی و دانش ، همین گناهت بس
#حضرت_حافظ
نصیب کوردلان است نعمت دنیا
تو چشم رشد و تمیزی همین گناهت بس
#استاد_شهریار
تنگ گیری های دوران خاص اهل دانش است
محنت و رنج قفس،مخصوص مرغ با نواست
#محسن_تأثیر_تبریزی
آن که حظ آفرید و روزی داد
یا فضیلت همی دهد یا بخت
#سعدی_جان
از فضل چه حاصل است جز جان خوردن
افسوس افضل که فضل نتوان خوردن
نان پاره چو در دست سگان است امروز
از دست سگان نمی توان نان خوردن
#بابا_افضل_کاشانی
هست تا بر فلک از اختر سیار اثر
سنگ بر شیشهٔ ارباب هنر می آید
#صائب_تبریزی
سپهر مردم دون را کند خریداری
بخیل ، سوی متاعی رود که ارزان است
#ناظم_هروی
زشت را آیینهٔ تاریک باشد پرده پوش
می نماید روی دل گردون به نادان بیشتر
#صائب_تبریزی
زمانه کج منشان را به بر کشد بیدل!
کسی که راست بود ، خار چشم افلاک است
#بیدل_دهلوی
حیرتی دارم که گردون چون به دانایان بد است
او که نتواند میان نیک و بد تمییز کرد
#کلیم_کاشانی
خُلق وسیع و رِزق به یک کس نمی دهند
خُلق وسیع داری ، گو رزق تنگ باش
#صائب_تبریری
نعمت دنیای دون پرور به استحقاق نیست
صاحب گنجند اینجا بیشتر ویرانهها
هرکه بر داغ حوادث همچو مردان صبر کرد
خورد آب زندگی زین آتشین پیمانهها
#صائب_تبریزی
نعمت هر دو جهان ، قسمت پر رویان است
خون دل می خورد هر کس که حیایی دارد
#صائب_تبریزی
نعمت دنیا نصیب دل سیاها می شود
جغد دارد زیر پر گنج خراب آفتاده را
#صائب_تبریزی
افسوس که نان پخته خامان دارند
اسباب تمام ناتمامان دارند
آنان که به بردگی نمی ارزیدند
امروز کنیزان و غلامان دارند
بابا افضل کاشانی
تاریــک خــاطران همــه در نــاز و نعمتنــد
ای روشــنی عقــل تــو بــر مــا بــلا شــدی
مــرا ز دســت هنرهــای خویشــتن فریــاد
کـه هر یکی بـه دگرگونـه داردم ناشـاد
(ظهیر فرایانی : 1380 58)
اگر عیش جهان خواهی مشو یک ذره ای عاقل
که دانایی به آتش می کشد بنیان دانا را
#جواد_جعفری_فسایی(سها)
یافت در بی بصری گمشده خود یعقوب
بصر از هر که گرفتند بصیرت دادند
#صائب_تبریزی
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۹:۲۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۹:
دهــر همیشــه مــرد دانــا خــوار اســت
پیوســـته نصـــیبش ز فلـــک آزار اســـت
نیکــــو نبــــود هنــــر بــــه گیتــــی آری
خون مـی خـورد آن تیـغ کـه جـوهر دارد
(نقل از دامادی)
چرخ خس خس،خسیس و خس پرور خـس
چرخــا فلکــا همـــین تــو را عــادت بــس
هزگـــز تـــو نگشـــتی بـــه مـــراد دل کـــس
نـاکس بـه کسـی سـازی و کـس را نـاکس
(خیام)
ای چــرخ همــه خســیس را چیــز دهــی
گرمابــــه و آســــیاب و کــــاریز دهــــی
آزاده بـــه نـــان شـــب گروگـــان بنهـــد
شاید کـه بـر ایـن چنـین فلـک تیـز دهـی
(خیام)
زمـانـه شعر و ادب را نمی خرد به شعیری
ولیک بـی ادبان فـرق ســوده انــد بشعرا
(شهریار)
جاهـل بــه مســند انـدر و عــالم بــرون در
جوید به حیلـه راه و بـه دربـان نمـی رسـد
(رشید وطواط ، نقل از دامادی)
ز چــرخ عربــده جــو بــس خــدنگ جفــا
بجســت و در دل مــردان هوشــیار آمــد
(سعدی)
تو از جهلـی بـه ملـک انـدر چـو فرعـون
من از علمم بـه سـجن انـدر چـو ذوالنـون
(ناصر خسرو)
اسب تـازی شـده مجـروح بـه زیـر پـالان
طوق زرین همـه در گـردن خـر مـی بیـنم
(حافظ)
دانـش و خواسـته اسـت نـرگس و گـل
کــه بــه یــک جــای نشــکفند بــه هــم
هر کـه را دانـش اسـت خواسـته نیسـت
وانکــه را خواســته اســت دانــش کــم
(دهخدا)
دولــــت انــــدر هنــــر بســی جستم
هـــر دو در یـــک مکـــان نمی یـــابم
(خاقانی ، نقل از دامادی)
احمقی ام بـــس مبـــارک احمقیســـت
کـه دلـم بـا بــرگ و جـانم متقـی اســت
گر تـو خـواهی کـت شـقاوت کـم شـود
جهــد کــن تــا از تــو ایــن حکمــت رود
(مولوی)
گــر دســتم رســد بــر چــرخ گــردون
از او پرسم که این چون است و آن چون
یکــی را مــی دهــی صــد گونــه نعمــت
یکـــی نـــان جـــوین آلـــوده در خـــون
(بابا طاهر ، نقل از دهخدا)
یکـی را نعیمی یکـی را جحیمی
یکـی را نشــــیبی یکی را فــــرازی
چــــرا زیرکاننــــد بــــس تنــــگ روزی
چـــــرا ابلهاننـــــد بـــــا بـــــی نیـــــازی
چـــرا عمـــر طـــاووس و دراج کوتـــه
چـــرا مـــار و کـــرکس زیـــد در درازی
(دقیقی، نقل از دامادی)
ای خواجــه مکــن تــا بتــوانی طلــب علــم
کانــدر طلــب راتــب یــک روزه بمــانی
رو مسخرگی پیشـه کـن و مطربـی آمـوز
تــا داد خــود از کهتــر و مهتــر بســتانی
(انوری)
چون نیست درایـن زمانـه سـودی ز خـرد
جــز بــی خــرد از زمانــه بــر مــی نخــورد
پـــیش آور از آنکـــه او خـــرد را ببـــرد
تــا بــو کــه زمانــه ســوی مــا بــه نگــرد
(خیام)
ای چــرخ ز گــردش تــو خرســند نــیم
آزادم کـــن کـــه در خـــور بنـــد نـــیم
گـر مهـر تـو بـا بـی خـرد و نـااهـل اسـت
مــن نیــز چنــان اهــل و خردمنــد نــیم
(خیام)
در قلـــــم داشـــــتن فـــــلاح نمانـــــد
خنـــک آن را کـــه چنـــگ و دف دارد
(نقل از حلبی)
بیچــاره آدمــی کــه گرفتــار عقــل شــد
خوشبخت آنکه کره خـر آمـد الاغ رفـت
(ادیب الممالک ، نقل از برقعی)
هوشــیاری ایــن جهــان را آفــت اســت
استــن ایـن عـالم ای جـان غفلـت اسـت
(مولوی)
افســـوس ز دســـت فلـــک شـــعبده بـــاز
شــهزاده بــه ذلــت و گــدا زاده بــه نــاز
نــرگس ز برهنگــی ســرافکنده بــه پــیش
صـــد پیـــرهن حریـــر پوشـــیده پیـــاز
(دهخدا)
قانون گردباد بود روزگار را
جز خار و خس زمانه به بالا نمی برد
هرگز کلیم آرزوی کام هم نکرد
ناموس فقر را ز تمنا نمی برد
کلیم کاشانی
ناکسی گر از کسی بالا نشیند عیب نیست
روی دریا خس نشیند قعر دریا گوهر است
(کوچه)
ای دوستان بکام دلم نیست روزگار
آری زمانه دشمن اهل هنر بود
رسمیست در زمانه که هر کم بضاعتی
رتبت بسیش ز اهل هنر بیشتر بود
دریا صفت که منصب خاشاک اندرو
بالای سلک گوهر و عقد درر بود
سهلست اگر جفا کشم از دور روزگار
زحمت نصیب مردم والاگهر بود
در آسمان ستاره بود بیشمار لیک
رنج کسوف بر دل شمس و قمر بود
ابن یمین فریومدی
گــرد هنــر مگــرد کــه بیــداد روزگــار
بـــر اهـــل روزگـــار بقـــدر هنـــر رســـد
(طایر شیرازی ، نقل از هدایت )
آفت جان من است عقل من و هـوش مـن
کاش گشاده نبود عقل مـن و هـوش مـن
(نقل از دهخدا)
پری نهفته رخ و دیو در کرشمه حسن بسوخت
عقل ز حیرت که این چه بوالعجبی ست
(حافظ)
گـر کـار فلـک بـه عـدل سـنجیده بـدی
احــوال فلــک جملـــه پســندیده بـــدی
ور عـــدل بـــدی کارهـــا در گـــردون
کــی خــاطر اهــل فضــل رنجیــده بــدی
(خیام)
چـون چـرخ بـه کـام یـک خردمنـد نگشـت
تو خواه فلـک هفـت شـمر ، خـواهی هشـت
چــون بایــد مــرد و آرزوهــا همــه هشــت
چه مور خورد به گور و چه گرگ به دشـت
(خیام)
از دانــش آنچــه داد کــم رزق مــی نهــد
چون آسمان درست حسـابی ندیـد کـس
(صائب)
گـر متـابع ایشـان فلـک بـود چـه عجـب
جــز متابعــت گــاو کــی کنــد گــردون
(ظهیر فرایانی)
شیر را از مور صد زخم اینت انصاف ای جهان
پیل را از پشه صد رنج اینت عدل ای روزگـار
(دهخدا)
بـــه یونـــان ایـــن مثـــل مشـــهور باشـــد
کــــه رب النــــوع روزی کــــور باشــــد
دهــد بــر دهخــدا نعمــت همــان جــور
کــه صــد چنــدان دهــد بــر قاســم کــور
(ایرج میرزا)
کودن و خوار و خسیس است جهان و خس
زان نسـازد همــه جـز بـا خـس و یا کودن
(ناصر خسرو)
در دهر ، همیشه مرد دانا خوار است
صاحب هنر از زمانه در آزار است
باور نکنی ، ببین که در روز مصاف
خون میخورَد آن تیغ که جوهردار است
میرعین علی جرباذقانی
در دهــر همیشــه مــرد دانــا خــوار اســت
پیوســـته نصـــیبش ز فلـــک آزار اســـت
نیکــــو نبــــود هنــــر بــــه گیتــــی آری
خون مـی خـورد آن تیـغ کـه جـوهر دارد
(نقل از دامادی)
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۹:۲۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۹:
کَمْ مِنْ عَلِیمٍ قَوِیٍَ فِی تَقَلُّبِهِ مُهَذَّبِ اَللُّبِّ عَنْهُ
اَلرِّزْقُ یَنْحَرِفُ کَمْ مِنْ ضَعِیفٍ سَخِیفِ اَلْعَقْلِ
مُخْتَلِطٍ کَأَنَّهُ مِنْ خَلِیجِ اَلْبَحْرِ یَغْتَرِفُ
چه بسیار دانشمندِ کاربلد و چابکی که
اندیشه ای پاک و آراسته دارد اما رزق و روزی
از او رویگردان است (در تنگدستی زندگی
میکند) و چه بسیار فـرد ناتـوان و کـم عقـلی
که پـریشان فـکر است ، اما چنان روزی
به سویش سرازیر میشود که گویی دارد
با پیمانه از دل دریا آب بر می دارد !
دیوان شعر منسوب به حضرت علی (ع)
ج ۱ ، ص ۲۸۴
فلک به مَردمِ نادان دهد زِمامِ مراد
تو اهل فضلی و دانش ، همین گناهت بس
#حضرت_حافظ
نصیب کوردلان است نعمت دنیا
تو چشم رشد و تمیزی همین گناهت بس
#استاد_شهریار
تنگ گیری های دوران خاص اهل دانش است
محنت و رنج قفس،مخصوص مرغ با نواست
#محسن_تأثیر_تبریزی
آن که حظ آفرید و روزی داد
یا فضیلت همی دهد یا بخت
#سعدی_جان
از فضل چه حاصل است جز جان خوردن
افسوس افضل که فضل نتوان خوردن
نان پاره چو در دست سگان است امروز
از دست سگان نمی توان نان خوردن
#بابا_افضل_کاشانی
هست تا بر فلک از اختر سیار اثر
سنگ بر شیشهٔ ارباب هنر می آید
#صائب_تبریزی
سپهر مردم دون را کند خریداری
بخیل ، سوی متاعی رود که ارزان است
#ناظم_هروی
زشت را آیینهٔ تاریک باشد پرده پوش
می نماید روی دل گردون به نادان بیشتر
#صائب_تبریزی
زمانه کج منشان را به بر کشد بیدل!
کسی که راست بود ، خار چشم افلاک است
#بیدل_دهلوی
حیرتی دارم که گردون چون به دانایان بد است
او که نتواند میان نیک و بد تمییز کرد
#کلیم_کاشانی
خُلق وسیع و رِزق به یک کس نمی دهند
خُلق وسیع داری ، گو رزق تنگ باش
#صائب_تبریری
نعمت دنیای دون پرور به استحقاق نیست
صاحب گنجند اینجا بیشتر ویرانهها
هرکه بر داغ حوادث همچو مردان صبر کرد
خورد آب زندگی زین آتشین پیمانهها
#صائب_تبریزی
نعمت هر دو جهان ، قسمت پر رویان است
خون دل می خورد هر کس که حیایی دارد
#صائب_تبریزی
نعمت دنیا نصیب دل سیاها می شود
جغد دارد زیر پر گنج خراب آفتاده را
#صائب_تبریزی
افسوس که نان پخته خامان دارند
اسباب تمام ناتمامان دارند
آنان که به بردگی نمی ارزیدند
امروز کنیزان و غلامان دارند
بابا افضل کاشانی
تاریــک خــاطران همــه در نــاز و نعمتنــد
ای روشــنی عقــل تــو بــر مــا بــلا شــدی
مــرا ز دســت هنرهــای خویشــتن فریــاد
کـه هر یکی بـه دگرگونـه داردم ناشـاد
(ظهیر فرایانی : 1380 58)
اگر عیش جهان خواهی مشو یک ذره ای عاقل
که دانایی به آتش می کشد بنیان دانا را
#جواد_جعفری_فسایی(سها)
یافت در بی بصری گمشده خود یعقوب
بصر از هر که گرفتند بصیرت دادند
#صائب_تبریزی
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۹:۲۴ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۱۰۲:
دهــر همیشــه مــرد دانــا خــوار اســت
پیوســـته نصـــیبش ز فلـــک آزار اســـت
نیکــــو نبــــود هنــــر بــــه گیتــــی آری
خون مـی خـورد آن تیـغ کـه جـوهر دارد
(نقل از دامادی)
چرخ خس خس،خسیس و خس پرور خـس
چرخــا فلکــا همـــین تــو را عــادت بــس
هزگـــز تـــو نگشـــتی بـــه مـــراد دل کـــس
نـاکس بـه کسـی سـازی و کـس را نـاکس
(خیام)
ای چــرخ همــه خســیس را چیــز دهــی
گرمابــــه و آســــیاب و کــــاریز دهــــی
آزاده بـــه نـــان شـــب گروگـــان بنهـــد
شاید کـه بـر ایـن چنـین فلـک تیـز دهـی
(خیام)
زمـانـه شعر و ادب را نمی خرد به شعیری
ولیک بـی ادبان فـرق ســوده انــد بشعرا
(شهریار)
جاهـل بــه مســند انـدر و عــالم بــرون در
جوید به حیلـه راه و بـه دربـان نمـی رسـد
(رشید وطواط ، نقل از دامادی)
ز چــرخ عربــده جــو بــس خــدنگ جفــا
بجســت و در دل مــردان هوشــیار آمــد
(سعدی)
تو از جهلـی بـه ملـک انـدر چـو فرعـون
من از علمم بـه سـجن انـدر چـو ذوالنـون
(ناصر خسرو)
اسب تـازی شـده مجـروح بـه زیـر پـالان
طوق زرین همـه در گـردن خـر مـی بیـنم
(حافظ)
دانـش و خواسـته اسـت نـرگس و گـل
کــه بــه یــک جــای نشــکفند بــه هــم
هر کـه را دانـش اسـت خواسـته نیسـت
وانکــه را خواســته اســت دانــش کــم
(دهخدا)
دولــــت انــــدر هنــــر بســی جستم
هـــر دو در یـــک مکـــان نمی یـــابم
(خاقانی ، نقل از دامادی)
احمقی ام بـــس مبـــارک احمقیســـت
کـه دلـم بـا بــرگ و جـانم متقـی اســت
گر تـو خـواهی کـت شـقاوت کـم شـود
جهــد کــن تــا از تــو ایــن حکمــت رود
(مولوی)
گــر دســتم رســد بــر چــرخ گــردون
از او پرسم که این چون است و آن چون
یکــی را مــی دهــی صــد گونــه نعمــت
یکـــی نـــان جـــوین آلـــوده در خـــون
(بابا طاهر ، نقل از دهخدا)
یبینیم:
یکـی را نعیمی یکـی را جحیمی
یکـی را نشــــیبی یکی را فــــرازی
چــــرا زیرکاننــــد بــــس تنــــگ روزی
چـــــرا ابلهاننـــــد بـــــا بـــــی نیـــــازی
چـــرا عمـــر طـــاووس و دراج کوتـــه
چـــرا مـــار و کـــرکس زیـــد در درازی
(دقیقی ، نقل از دامادی)
ای خواجــه مکــن تــا بتــوانی طلــب علــم
کانــدر طلــب راتــب یــک روزه بمــانی
رو مسخرگی پیشـه کـن و مطربـی آمـوز
تــا داد خــود از کهتــر و مهتــر بســتانی
(انوری)
چون نیست درایـن زمانـه سـودی ز خـرد
جــز بــی خــرد از زمانــه بــر مــی نخــورد
پـــیش آور از آنکـــه او خـــرد را ببـــرد
تــا بــو کــه زمانــه ســوی مــا بــه نگــرد
(خیام)
ای چــرخ ز گــردش تــو خرســند نــیم
آزادم کـــن کـــه در خـــور بنـــد نـــیم
گـر مهـر تـو بـا بـی خـرد و نـااهـل اسـت
مــن نیــز چنــان اهــل و خردمنــد نــیم
(خیام)
در قلـــــم داشـــــتن فـــــلاح نمانـــــد
خنـــک آن را کـــه چنـــگ و دف دارد
(نقل از حلبی)
بیچــاره آدمــی کــه گرفتــار عقــل شــد
خوشبخت آنکه کره خـر آمـد الاغ رفـت
(ادیب الممالک ، نقل از برقعی)
هوشــیاری ایــن جهــان را آفــت اســت
استــن ایـن عـالم ای جـان غفلـت اسـت
(مولوی)
افســـوس ز دســـت فلـــک شـــعبده بـــاز
شــهزاده بــه ذلــت و گــدا زاده بــه نــاز
نــرگس ز برهنگــی ســرافکنده بــه پــیش
صـــد پیـــرهن حریـــر پوشـــیده پیـــاز
(دهخدا)
قانون گردباد بود روزگار را
جز خار و خس زمانه به بالا نمی برد
هرگز کلیم آرزوی کام هم نکرد
ناموس فقر را ز تمنا نمی برد
کلیم کاشانی
ناکسی گر از کسی بالا نشیند عیب نیست روی دریا خس نشیند قعر دریا گوهر است
(کوچه)
ای دوستان بکام دلم نیست روزگار
آری زمانه دشمن اهل هنر بود
رسمیست در زمانه که هر کم بضاعتی
رتبت بسیش ز اهل هنر بیشتر بود
دریا صفت که منصب خاشاک اندرو
بالای سلک گوهر و عقد درر بود
سهلست اگر جفا کشم از دور روزگار
زحمت نصیب مردم والاگهر بود
در آسمان ستاره بود بیشمار لیک
رنج کسوف بر دل شمس و قمر بود
ابن یمین فریومدی
گــرد هنــر مگــرد کــه بیــداد روزگــار
بـــر اهـــل روزگـــار بقـــدر هنـــر رســـد
(طایر شیرازی ، نقل از هدایت )
آفت جان من است عقل من و هـوش مـن
کاش گشاده نبود عقل مـن و هـوش مـن
(نقل از دهخدا)
پـــری نهفتـــه رخ و دیـــو در کرشـــمه حســــن
بسوخت عقل ز حیرت که این چه بـوالعجبی سـت
(حافظ)
گـر کـار فلـک بـه عـدل سـنجیده بـدی
احــوال فلــک جملـــه پســندیده بـــدی
ور عـــدل بـــدی کارهـــا در گـــردون
کــی خــاطر اهــل فضــل رنجیــده بــدی
(خیام)
چـون چـرخ بـه کـام یـک خردمنـد نگشـت
تو خواه فلـک هفـت شـمر ، خـواهی هشـت
چــون بایــد مــرد و آرزوهــا همــه هشــت
چه مور خورد به گور و چه گرگ به دشـت
(خیام)
از دانــش آنچــه داد کــم رزق مــی نهــد
چون آسمان درست حسـابی ندیـد کـس
(صائب)
گـر متـابع ایشـان فلـک بـود چـه عجـب
جــز متابعــت گــاو کــی کنــد گــردون
(ظهیر فرایانی)
شیر را از مور صد زخم اینت انصاف ای جهان
پیل را از پشه صد رنج اینت عدل ای روزگـار
(دهخدا)
بـــه یونـــان ایـــن مثـــل مشـــهور باشـــد
کــــه رب النــــوع روزی کــــور باشــــد
دهــد بــر دهخــدا نعمــت همــان جــور
کــه صــد چنــدان دهــد بــر قاســم کــور
(ایرج میرزا)
کودن و خوار و خسیس است جهان و خس
زان نسـازد همــه جـز بـا خـس و یا کودن
(ناصر خسرو)
در دهر ، همیشه مرد دانا خوار است
صاحب هنر از زمانه در آزار است
باور نکنی ، ببین که در روز مصاف
خون میخورَد آن تیغ که جوهردار است
میرعین علی جرباذقانی
در دهــر همیشــه مــرد دانــا خــوار اســت
پیوســـته نصـــیبش ز فلـــک آزار اســـت
نیکــــو نبــــود هنــــر بــــه گیتــــی آری
خون مـی خـورد آن تیـغ کـه جـوهر دارد
(نقل از دامادی)
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۹:۲۲ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۱۰۲:
کَمْ مِنْ عَلِیمٍ قَوِیٍَ فِی تَقَلُّبِهِ مُهَذَّبِ اَللُّبِّ عَنْهُ
اَلرِّزْقُ یَنْحَرِفُ کَمْ مِنْ ضَعِیفٍ سَخِیفِ اَلْعَقْلِ
مُخْتَلِطٍ کَأَنَّهُ مِنْ خَلِیجِ اَلْبَحْرِ یَغْتَرِفُ
چه بسیار دانشمندِ کاربلد و چابکی که
اندیشه ای پاک و آراسته دارد اما رزق و روزی
از او رویگردان است (در تنگدستی زندگی
میکند) و چه بسیار فـرد ناتـوان و کـم عقـلی
که پـریشان فـکر است ، اما چنان روزی
به سویش سرازیر میشود که گویی دارد
با پیمانه از دل دریا آب بر می دارد !
دیوان شعر منسوب به حضرت علی (ع)
ج ۱ ، ص ۲۸۴
فلک به مَردمِ نادان دهد زِمامِ مراد
تو اهل فضلی و دانش ، همین گناهت بس
#حضرت_حافظ
نصیب کوردلان است نعمت دنیا
تو چشم رشد و تمیزی همین گناهت بس
#استاد_شهریار
تنگ گیری های دوران خاص اهل دانش است
محنت و رنج قفس،مخصوص مرغ با نواست
#محسن_تأثیر_تبریزی
آن که حظ آفرید و روزی داد
یا فضیلت همی دهد یا بخت
#سعدی_جان
از فضل چه حاصل است جز جان خوردن
افسوس افضل که فضل نتوان خوردن
نان پاره چو در دست سگان است امروز
از دست سگان نمی توان نان خوردن
#بابا_افضل_کاشانی
هست تا بر فلک از اختر سیار اثر
سنگ بر شیشهٔ ارباب هنر می آید
#صائب_تبریزی
سپهر مردم دون را کند خریداری
بخیل ، سوی متاعی رود که ارزان است
#ناظم_هروی
زشت را آیینهٔ تاریک باشد پرده پوش
می نماید روی دل گردون به نادان بیشتر
#صائب_تبریزی
زمانه کج منشان را به بر کشد بیدل!
کسی که راست بود ، خار چشم افلاک است
#بیدل_دهلوی
حیرتی دارم که گردون چون به دانایان بد است
او که نتواند میان نیک و بد تمییز کرد
#کلیم_کاشانی
خُلق وسیع و رِزق به یک کس نمی دهند
خُلق وسیع داری ، گو رزق تنگ باش
#صائب_تبریری
نعمت دنیای دون پرور به استحقاق نیست
صاحب گنجند اینجا بیشتر ویرانهها
هرکه بر داغ حوادث همچو مردان صبر کرد
خورد آب زندگی زین آتشین پیمانهها
#صائب_تبریزی
نعمت هر دو جهان ، قسمت پر رویان است
خون دل می خورد هر کس که حیایی دارد
#صائب_تبریزی
نعمت دنیا نصیب دل سیاها می شود
جغد دارد زیر پر گنج خراب آفتاده را
#صائب_تبریزی
افسوس که نان پخته خامان دارند
اسباب تمام ناتمامان دارند
آنان که به بردگی نمی ارزیدند
امروز کنیزان و غلامان دارند
بابا افضل کاشانی
تاریــک خــاطران همــه در نــاز و نعمتنــد
ای روشــنی عقــل تــو بــر مــا بــلا شــدی
مــرا ز دســت هنرهــای خویشــتن فریــاد
کـه هر یکی بـه دگرگونـه داردم ناشـاد
(ظهیر فرایانی : 1380 58)
اگر عیش جهان خواهی مشو یک ذره ای عاقل
که دانایی به آتش می کشد بنیان دانا را
#جواد_جعفری_فسایی(سها)
یافت در بی بصری گمشده خود یعقوب
بصر از هر که گرفتند بصیرت دادند
#صائب_تبریزی
دکتر حسین قاسمی فرد در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۷:۵۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۷:
شعر چیزی به جز فرم نیست و فرم همان چگونه گفتن است . شاعری اثرش به شاهکار تبدیل می شود که دایره احتمالات معنایی در آن بالا باشد .هر چه طیف گسترده تری را اقناع کند شاعر تر است.
شعر حافظ آینه است و هر کس خود را در آن می بیند و حافظ اراده معطوف به آزادی را در شعر خود معنا کرده است یعنی شعر حافظ بسته نیست و هر کس می تواند برداشت خودش را از شعر او داشته باشد البته متن باید آن نگاه و نظرا تایید کند. دکتر شفیعی کدکنی می گوید در روستای ما یک آخوند روضه خوان بود که در شب عاشورایی بیت :
در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود
کاین شاهد بازاری وان پرده نشین باشد
گل (که در بازار به نمایش درآمده) را اشاره به سر مبارک امام حسین (ع) میدانست که پس از واقعه عاشورا بر نیزه رفت.
· گلاب (که در پرده و محفظهای پنهان است) را اشاره به حضرت زینب (س) میدانست که در کجاوهای پشت پرده، اسیر و داغدار بود.به عبارت دیگر، در آن زیستبومِ خاص، این بیت برای اولین بار (و شاید برای همیشه) به این معنا آفریده شد و شعرِ حافظ، همچون آیینهای، پذیرای این خلاقیتِ معناییِ نو شده است. این دقیقاً همان زیباییِ «زندگیِ شعر» در بستر فرهنگِ شفاهی است.
از آن جایی که هزاران سال در بستر خودکامگی زیسته ایم در نقد و نظر شعر و هنر هم یک دیکتاتور هستیم و با خشونت می خواهیم باور خود را به جمع قالب کنیم.
حافظ آگاهانه و عالمانه شعر خودش را در اختیار بشر گذاشته است تا او هم در معناآفرینی شعر سهیم باشد.بگذاریم هر کس در ساختار متن باورخودش را تأویل کند خودکامه نباشیم.
حافظم در مجلسی دردی کشم در محفلی
بنگر این شوخی که چون با خلق صنعت می کنم
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۳۳ دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲:
تا بکی این نفس کافر کیش کافرتر شود
تا بچند این دیدهٔ بی شرم ننگ سر شود
فیض کاشانی
مَردی گمان مبر که به پنجه است و زور کتف
با نفس اگر برآیی، دانم که شاطری
سعدی جان
در تو آن مردی نمیبینم که کافر بشکنی
بشکن ار مردی هوای نفس کافر کیش را
سعدی جان
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۳۲ دربارهٔ فیض کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۷:
تا بکی این نفس کافر کیش کافرتر شود
تا بچند این دیدهٔ بی شرم ننگ سر شود
فیض کاشانی
مَردی گمان مبر که به پنجه است و زور کتف
با نفس اگر برآیی، دانم که شاطری
سعدی جان
در تو آن مردی نمیبینم که کافر بشکنی
بشکن ار مردی هوای نفس کافر کیش را
سعدی جان
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۲۸ دربارهٔ صابر همدانی » گزیدهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۱:
داند عالم اگر نکو اهل بود
کان علم که بی عمل بود سهل بود
علمی که عمل طلب کند از عالم
گر زان که عمل نمیکند جهل بود
شاه نعمت الله ولی
علم چندان که بیشتر خوانی
چون عمل در تو نیست نادانی
نه محقّق بود نه دانشمند
چارپایی بر او کتابی چند
آن تهیمغز را چه علم و خبر
که بر او هیزم است یا دفتر
سعدی جان
با علم اگر عمل برابر گردد
کام دو جهان ترا میسر گردد
مغرور مشو به خود که خواندی ورقی
زان روز حذر کن که ورق برگردد
ابوسعید ابوالخیر
دعویٖ مکُن که برترم از دیگران به علم
چون کِبر کردی از همه دونان، فروتری
سعدی جان
گر همه علم عالمت باشد
بی عمل مدعی و کذابی
سعدی جان
بی علم کسی بود که نا اهل بود
دانستن علم و معرفت سهل بود
این نکته مبرهن است نزد همه کس
دانستن هر چیز به از جهل بود
صابر همدانی
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۲۷ دربارهٔ شاه نعمتالله ولی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۴:
داند عالم اگر نکو اهل بود
کان علم که بی عمل بود سهل بود
علمی که عمل طلب کند از عالم
گر زان که عمل نمیکند جهل بود
شاه نعمت الله ولی
علم چندان که بیشتر خوانی
چون عمل در تو نیست نادانی
نه محقّق بود نه دانشمند
چارپایی بر او کتابی چند
آن تهیمغز را چه علم و خبر
که بر او هیزم است یا دفتر
سعدی جان
با علم اگر عمل برابر گردد
کام دو جهان ترا میسر گردد
مغرور مشو به خود که خواندی ورقی
زان روز حذر کن که ورق برگردد
ابوسعید ابوالخیر
دعویٖ مکُن که برترم از دیگران به علم
چون کِبر کردی از همه دونان، فروتری
سعدی جان
گر همه علم عالمت باشد
بی عمل مدعی و کذابی
سعدی جان
بی علم کسی بود که نا اهل بود
دانستن علم و معرفت سهل بود
این نکته مبرهن است نزد همه کس
دانستن هر چیز به از جهل بود
صابر همدانی
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۲۳ دربارهٔ شیخ بهایی » نان و حلوا » بخش ۴ - فِی التَّأَسُّفِ وَ النّدامَةِ عَلیٰ صَرْفِ الْعُمرِ فیما لایَنْفَعُ فِی الْقِیامَةِ وَ تأْویلِ قَولِ النَّبیِّ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم: «سُؤْرُ الْمُؤْمِنِ شِفاءٌ»:
علْم رسمی سر به سر قیل است و قال
نه از او کیفیتی حاصل، نه حال
علم نبود غیر علم عاشقی
مابقی تلبیس ابلیس شقی
شیخ بهایی
علم چندان که بیشتر خوانی
چون عمل در تو نیست نادانی
نه محقّق بود نه دانشمند
چارپایی بر او کتابی چند
آن تهی مغز را چه علم و خبر
که بر او هیزم است یا دفتر
سعدی جان
با علم اگر عمل برابر گردد
کام دو جهان ترا میسر گردد
مغرور مشو به خود که خواندی ورقی
زان روز حذر کن که ورق برگردد
ابوسعید ابوالخیر
دعویٖ مکُن که برترم از دیگران به علم
چون کِبر کردی از همه دونان، فروتری
سعدی جان
گر همه علم عالمت باشد
بی عمل مدعی و کذابی
سعدی جان
بی علم کسی بود که نا اهل بود
دانستن علم و معرفت سهل بود
این نکته مبرهن است نزد همه کس
دانستن هر چیز به از جهل بود
صابر همدانی
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۲۰ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۳:
علم چندان که بیشتر خوانی
چون عمل در تو نیست نادانی
نه محقّق بود نه دانشمند
چارپایی بر او کتابی چند
آن تهیمغز را چه علم و خبر
که بر او هیزم است یا دفتر
سعدی جان
با علم اگر عمل برابر گردد
کام دو جهان ترا میسر گردد
مغرور مشو به خود که خواندی ورقی
زان روز حذر کن که ورق برگردد
ابوسعید ابوالخیر
دعویٖ مکُن که برترم از دیگران به علم
چون کِبر کردی از همه دونان، فروتری
سعدی جان
گر همه علم عالمت باشد
بی عمل مدعی و کذابی
سعدی جان
بی علم کسی بود که نا اهل بود
دانستن علم و معرفت سهل بود
این نکته مبرهن است نزد همه کس
دانستن هر چیز به از جهل بود
صابر همدانی
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۱۸ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۱۹۱:
با علم اگر عمل برابر گردد
کام دو جهان ترا میسر گردد
مغرور مشو به خود که خواندی ورقی
زان روز حذر کن که ورق برگردد
ابوسعید ابوالخیر
دعویٖ مکُن که برترم از دیگران به علم
چون کِبر کردی از همه دونان، فروتری
سعدی جان
گر همه علم عالمت باشد
بی عمل مدعی و کذابی
سعدی جان
بی علم کسی بود که نا اهل بود
دانستن علم و معرفت سهل بود
این نکته مبرهن است نزد همه کس
دانستن هر چیز به از جهل بود
صابر همدانی
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۱۴ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۵۵ - در پند و اندرز:
دعویٖ مکُن که برترم از دیگران به علم
چون کِبر کردی از همه دونان، فروتری
سعدی جان
گر همه علم عالمت باشد
بیعمل مدعی و کذابی
سعدی جان
بی علم کسی بود که نا اهل بود
دانستن علم و معرفت سهل بود
این نکته مبرهن است نزد همه کس
دانستن هر چیز به از جهل بود
صابر همدانی
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۱۲ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۵۱ - پند:
گر همه علم عالمت باشد
بیعمل مدعی و کذابی
سعدی جان
بی علم کسی بود که نا اهل بود
دانستن علم و معرفت سهل بود
این نکته مبرهن است نزد همه کس
دانستن هر چیز به از جهل بود
صابر همدانی
سناتور سنتور در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۱:۵۹ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۷۶ - جمع و توفیق میان نفی و اثبات یک چیز از روی نسبت و اختلاف جهت:
ای مگس عرصهٔ سیمرغ نه جولانگه توست
عِرض خود می بری و زحمت ما می داری
#حضرت_حافظ
این عرصه نیست جلوه گه روبه و گراز
شیرافکن است بادیه ی ابتلای ما
#نَیّر_تبریزی
فقط به خیزش فواره ها نظر کردم
فرود آب ندیدم! فریب از این خوردم
#فاضل_نظری
🔴 جمله معروف علیمردان خان بختیاری
که به اعتراض به بمباران سیاه چادرهای
عشایر علیه حکومت رضا میرپنج مبارزه کرد:
«عقابی که بخواهد بر فراز این سرزمین
پرواز کند ، بالهایش را باید باج دهد.
وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلَٰکِنَّ اللَّهَ رَمَیٰ
چون تو تیر افکندی نه تو بلکه
خدا افکند (تا کافران را شکست دهد.
انفال | ۱۷
ما رمیت اذ رمیت از نسبتست
نفی و اثباتست و هر دو مثبتست
آن تو افکندی چو بر دست تو بود
تو نه افکندی که قوت حق نمود
#مولانا
تو ز قرآن بازخوان تفسیر بیت
گفت ایزد : ما رَمَیتَ اِذ رَمَیت
گر بپرّانیم تیر آن نه ز ماست
ما کمان و تیراندازش خداست
#مولانا
ما رمیت إذ رمیت گفت حق
کار حق بر کارها دارد سبق
#مولانا
ما رمیت إذ رمیتم در حراب
من چو تیغم و آن زننده آفتاب
#مولانا
ما رمیت اذ رمیت خواندهای
لیک جسمی در تجزی ماندهای
#مولانا
ما رمیت اذ رمیتی فتنهای
صد هزاران خرمن اندر حفنهای
#مولانا
فرهود در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۱۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۰۰ در پاسخ به سناتور سنتور دربارهٔ کلیم » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۷: