چو رامین دید جای دوست بی دوست

چو ناری بشکفید اندر تنش پوست

اگر گریم بدین تیمار نیکوست

گرستن بر چنین حالی نه آهوست

به دل گویم هم اکنون دررسد دوست

کجا آن بوی خوش بوی تن اوست

به هر دردی که باشد صبر نیکوست

به چونین حال صبر از عاشق آهوست

بدرّد این دل از بس غم که در اوست

بدرّد نار چون پر گرددش پوست

اگرچه ناز و شادی سخت نیکوست

گرامی‌تر ز صد شادی یکی دوست

مرا درد آمد از نا دیدن دوست

کنون درمان من هم دیدن اوست

وگر کشته شوم در حسرت دوست

مرا زان مرگ نامی سخت نیکوست

درین گیتی به من شایسته خود اوست

که با آهوی من دارد مرا دوست

توی دشمن مرا و هم توی دوست

نکوبختی که هر چیز از تو نیکوست

گذار شهر و راه دشمن و دوست

ز یار خویش بخشودن نه نیکوست

چه نیکو داستانی زد یکی دوست

که خاموشی به مرغان نیز نیکوست

نگویی بر تن پاکم چه آهوست

و یا از روی و مویم چه نه نیکوست

بلا را خودهمین یک حال نیکوست

که بشناسی بدو در، دشمن و دوست

مرا بی دوست خامش بودن آهوست

گرستن بر جدایی سخت نیکوست

شکیبانی ز پیران سخت نیکوست

بخاصه در فراق جفت یا دوست

تا کی باشم صبور در محنت دوست

کآرام دل و جان من از دیدن اوست

گر زین دوستی تو را بدرّاند پوست

از دوست همیشه دور بودن نه نکوست

سپهدار دوران ابوالیسر کوست

جگر سوز دشمن دل افروز دوست

اگر دوست مهمان بود یا نه دوست

شب و روز تیمار مهمان نکوست

زنوشاد اگر دیو باشد نکوست

که او یار هست و بود یار دوست