چو از نخچیر باز آمد رفیدا
یکایک راز بر گل کرد پیدا
که رامین کینه کشت و مهر بدرود
همان گوهر که در دل داشت بنمود
اگر جاوید وی را آزمایی
دلش جویی و نیکویی نمایی
همان مارست هنگام گزیدن
همان گرگست هنگام دریدن
درخت تلخ هم تلخ آورد بر
اگر چه ما دهیمش آب شکر
اگر صد ره بپالایی مس و روی
به پالودن نگردد زر خود روی
و گر صد بار بر آتش نهی قیر
نگیرد قیر هرگز گونه شیر
اگر رامین به کس شایسته بودی
وفا با ویسهٔ بانو نمودی
چو رامین ویس و موبد را نشایست
ترا هم جفت او بودن نبایست
دل رامین همیشه زود سیرست
ز بدسازی و بدخویی چو شیرست
چو او را با دگر کسها ندیدی
ز نادانی هوای او گزیدی
چه مهر و راستی جستن ز رامین
چه اندر شوره کِشتن تازه نسرین
چرا با بی وفا پیوند جستی
چرا از زهر فعل قند جستی
و لیکن چون قضا را بودنی بود
ازین بیهوده گفتن با تو چه سود
چو رامین نیز باز آمد ز نخچیر
چو نخچیری بد اندر دل زده تیر
گره بسته میان ابروان را
به خون دیدگان شسته رخان را
به بزم شادخواری در، چنان بود
که گفتی مثل شخصی بی روان بود
گل گلبوی پیش او نشسته
به رخ بازار بت رویان شکسته
به بالا راست چون سرو جوانه
ز سرو آتش برآهخته زبانه
به پیکر نغز چون ماه دو هفته
به مه بر، لاله و سوسن شکفته
ز رخ بر هر دلی بارنده آتش
چنان کز نوک غمزه تیر آرش
چنان بد پیش رامین آن سمنبر
که باشد پیش مرده گنج گوهر
تنش بر جای مانده دل نه بر جای
همی گفته ز مهرش هر زمان وای
دل او را چنان آمد گمانی
که هست آن حالش از مردم نهانی
به دل مویه کنان با یوبهٔ جفت
نهان از هر کسی با دل همی گفت
چه خوشتر باشد از بزم جوانان
به هم خرم نشسته مهربانان
مرا این بزم و این ایوان خرم
به دل ناخوشترست از جای ماتم
چنان آید نگارم را گمانی
که من هستم کنون در شادمانی
ندارد آگهی از روزگارم
که من چون مستمند و دل فگارم
همانا گوید اکنون آن نگارین
که از مهرم بیاسودهست رامین
نداند حالت من در جدایی
بریده ز آشنایان آشنایی
همی گوید کنون آن دلبر من
برفت آن بی وفا یار از بر من
به شادی با دگر دلدار بنشست
هوا را در دلش بازار بشکست
نداند تا برفتم از بر او
همی پیچم چو مشکین چنبر او
قضا چهنوشت گویی بر سر من
چه خواهد کرد با من اختر من
چه خواهم دید زان سرو سمنبوی
چه خواهم دید زان ماه سخنگوی
نه چون او در جهان باشد ستمگر
نه چون من بر زمین باشد ستم بر
ز بس خواری کشیدن چون زمینم
ز بس رنج آزمودن آهنینم
بفرسودم ز رنج و درد و تیمار
نه خر گشتم که تا مردن کشم بار
روم گوهر ز کان خویش جویم
همان درمان جان خویش جویم
مرا درد آمد از نا دیدن دوست
کنون درمان من هم دیدن اوست
که دیدهست ای عجب دردی به گیهان
که چون او را بدیدی گشت درمان
مرا شادی و غم هردو از آنست
که دیدارش مرا خوشتر ز جانست
چرا با بخت خود چندین ستیزم
چرا از کار خود چندین گریزم
جرا درد از طبیب خویش پوشم
بلا بیش آورد گر بیش کوشم
نجویم بیش ازین با دل مدارا
کنم رازش به گیتی آشکارا
مرا بگذشت آب فرقت از سر
بدین حالم مدارا نیست درخور
روم با دوست گویم هر چه گویم
مگر زنگ جفا از دل بشویم
و لیکن من ز بیماری چنینم
نمانم زنده گر رویش نبینم
هم اکنون راه شهر دوست گیرم
که گر میرم به راه دوست میرم
نهندم گور باری بر سر راه
همه گیتی شوند از حالم آگاه
غریبانی که خاکم را ببینند
زمانی بر سر گورم نشینند
ببخشایند چون حالم بدانند
به نیکی بر زبان نامم برانند
غریبی بود کشته شد ز هجران
روانش را بیامرزاد یزدان
غریبان را غریبان یاد آرند
که ایشان یکدگر را یادگارند
همه جایی غریبان خوار باشند
ازیرا یکدگر را یار باشند
ز مرگ آنگاه باشد ننگ بر من
که من کشته شوم در دست دشمن
وگر کشته شوم در حسرت دوست
مرا زان مرگ نامی سخت نیکوست
بکوشیدم بسی با پیل و با شیر
به جنگ اندر شدم بر هردوان چیر
بسا لشکر که من برکندم از جای
بسا دشمن که من بفگندم از پای
زمین بوسد فلک پیش عنانم
کمر بندد قضا پیش سنانم
ز خواری هر چه من کردم به دشمن
بکرد اکنون فراق دوست با من
ز دست کین دشمن رسته گشتم
به دست مهر جانان بسته گشتم
نبودی مرگ را هرگز به من راه
اگر نه فرقتش بودی کمین گاه
ندانم چون روم تنها ازیدر
که نه لشکر برم با خود نه رهبر
مرا تنها ازیدر رفت باید
که گر لشکر برم با خود نشاید
چو من لشکر برم با خود درین راه
ز حال من خبر یابد شهنشاه
دگر باره مرا خواری نماید
ز ویسه هیچ کامم برنیاید
وگر تنها روم راهم به بیمست
که کوه از برف همچون کان سیمست
ز باران دشتها را رود خیزست
ز سرما دام و دد را رستخیزست
کنون پر برف باشد کشور مرو
هوا کافور بارد بر سر سرو
بدین هنگام سخت و برف و سرما
ندانم چون روم در راه تنها
بتر زین برف و راه سخت آنست
که آن بت روی بر من دل گرانست
نه آمرزد مرا نه رخ نماید
نه بر بام آید و نه در گشاید
نه از خوبی نماید هیچ کردار
نه بر پوزش نیوشد هیچ گفتار
بمانم خسته دل چون حلقه بر در
شود نومید جانم رنج بی بر
دریغا مردی و نام بلندم
کمان و تیر و شمشیر و کمندم
دریغا مرکبان راهوارم
دریغا دوستان بیشمارم
دریغا تخت و ایوان و سپاهم
دریغا کشور و شاهی و گاهم
مرا کاری به روی آمد ز گیهان
که یاری خواست نتوانم ازیشان
نهیبم نیست از ژوپین و خنجر
نبردم نیست با فغفور و قیصر
نهیبم زان رخ چون آفتابست
نبردم با دلی پر درد و تابست
هنر با دل ندانم چون نمایم
در بسته به مردی چون گشایم
گهی گویم دلا تا کی ستیزی
سرشک از چشم و آب از روی ریزی
همه کس را ز دل شادی و نازست
مرا از تو همه سوز و گدازست
گهی باشم در آتش گاه در آب
نه روزم خرمی باشد نه شب خواب
نه باغم خوش بود نه کاخ و ایوان
نه طارم نه شبستان و نه میدان
نه با مردم به صحرا اسب تازم
نه با یاران به میدان گوی بازم
نه در رزم سواران نام جویم
نه در بزم جوانان کام جویم
نه با آزادگان خرم نشینم
نه از خوبان یکی را برگزینم
به جای راه دستان دلافروز
به گوشم سرزنش آید شب و روز
به کوهستان و خوزستان و کرمان
به طبرستان و گرگان و خراسان
رونده یاد من بر هر زبانی
فتاده نام من در هر دهانی
چو بنیوشی ز هر دشتی و رودی
همی گویند بر حالم سرودی
همم در شهر داننده جوانان
همم بر دشت خواننده شبانان
زنان در خانه و مردان به بازار
سرود من همی گویند هموار
مرا در موی سر آمد سفیدی
هنوز اندر دلم نامد نویدی
نه دور از من خود آن بت روی حورست
که صبر و خواب و هوشم نیز دورست
ز بس زردی همی مانم به دینار
ز بس سستی همی مانم به بیمار
نه پنجه گام بتوانم دویدن
نه انگشتی کمان خود کشیدن
هر آن روزی که من باره دوانم
ز سستی بگسلد گویی میانم
مگر مومین شد آن رویینه پشتم
مگر پشمین شد آن سنگینه مشتم
ستور من که تگ بفزودی از گور
بر آخر همچو من گشتهست بی زور
نه یوزان را سوی غرمان دوانم
نه بازان را سوی کبگان پرانم
نه با کُشتیگران زور آزمایم
نه با مِیْ خوارگان رامش فزایم
همالانم همه از بخت نازند
گهی اسپ و گهی نازش طرازند
گروهی با بتان خرم به باغند
گروگی شادمان بر دشت و راغند
گروهی گلشن آرایند و ایوان
گروهی باغ پیرایند و بستان
گروهی را بصر بر راه دانش
گروهی را بدل در آز و رامش
مرا آز جهان از دل برفتهست
دلم گویی که چون بختم بخفتهست
چو پیکم روز و شب در راه مانده
چو آبم سال و مه در چاه مانده
نیارم تن به بستر سر به بالین
مرا هست این و آن هر دو نمد زین
گهی با دیو گردم در بیابان
گهی با شیر خسپم در نیستان
بدین گیتی ندیدم شادکامی
بدان گیتی نبینم نیک نامی
مرا ببرید تیغ مهربانی
ز کام اینجهانی و آنجهانی
همی تا دیگران نیکی سگالند
به توبه جان بدخواهان بمالند
من اندر چاه عشق و بند مهرم
تو پنداری که خود فرزند مهرم
دلا تا کی ز مهر آتش فروزی
مرا در بوتهٔ تیمار سوزی
دلا بی دانشی از حد ببردی
مرا کشتی به غمّ و خود نمردی
دلا از ناخوشی چون زهر گشتی
به مهر از دو جهان بی بهر گشتی
مبادا چون تو دل کس را به گیهان
که بس مستی و بیهوشی و نادان
چو رامین کرد با دل ساعتی جنگ
هم او از دل هزیمت کرد دلتنگ
دلش هرگه ازو پندی شنیدی
چو مرغ سربریده برتپیدی
چنان دلتنگ شد رامین در آن بزم
کزو بگریخت همچون بددل از رزم
فرود آمد ز تخت شاهوارش
بیاوردند رخش راهوارش
به پشت رخشِ کُه پیکر درآمد
تو گفتی رخش او را پر بر آمد
ز دروازه بشد چون ره شناسان
گرفته راه و هنجار خراسان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: رفیدا به گل خبر حال رامین را میدهد و از کینه و مهر او صحبت میکند. او میگوید رامین باید وفادار میبود و دل را با بیوفایی خود آزرده است. رامین، پس از بازگشت از شکار، دلش پر از غم و افسردگی است و در بزم شادمانی نمیتواند شادیکند. او از جدایی و حسرت سخن میگوید و به درد و رنجی که از فراق ویس میکشد، اشاره میکند. رامین در نهایت تصمیم میگیرد راهی دوستش شود و خود را از غم این جدایی رها کند، اگرچه در دلش رنج و تنهایی را حس میکند.
هوش مصنوعی: وقتی رفیدا از شکار برگشت، راز رامین را یکییکی برای گل آشکار کرد.
هوش مصنوعی: گفت که رامین کینه کاشت و با مهر وداع کرد و همان سرشتی را که در دل داشت نشان داد.
هوش مصنوعی: اگر او را همیشه بیازمایی و دلش را به دست آوری و با او نیکی کنی،
هوش مصنوعی: باز هم هنگام گزیدن همان مار است و هنگام دریدن همان گرگ؛ یعنی سرشتش عوض نمیشود.
هوش مصنوعی: درخت تلخ میوهٔ تلخ میدهد، حتی اگر آن را با آب شکر آبیاری کنیم.
هوش مصنوعی: اگر صد بار مس و روی را بگدازی و پاک کنی، با پالودن به زر تبدیل نمیشود.
هوش مصنوعی: و اگر صد بار قیر را بر آتش بگذاری، هرگز رنگ شیر نمیگیرد.
هوش مصنوعی: اگر رامین شایستهٔ کسی بود، با بانو ویس وفاداری میکرد.
هوش مصنوعی: وقتی رامین شایستهٔ ویس و موبد نبود، تو نیز نباید همسر او میشدی.
هوش مصنوعی: دل رامین همیشه زود سیر میشود و در ناسازگاری و بدخویی مانند شیر است.
هوش مصنوعی: چون رفتار او را با دیگران ندیده بودی، از روی نادانی دل به او بستی.
هوش مصنوعی: مهر و راستی جستن از رامین مانند کاشتن نسرین تازه در زمین شورهزار بیهوده است.
هوش مصنوعی: چرا با آدم بیوفا پیوند بستی و چرا از کسی که کردارش زهر است، قند و شیرینی خواستی؟
هوش مصنوعی: ولی چون تقدیر چنین بود و آنچه باید بشود شد، این سخنان بیهوده با تو چه سودی دارد؟
هوش مصنوعی: رامین هم از شکار برگشت، در حالی که مانند شکاری بود که تیر بر دلش خورده باشد.
هوش مصنوعی: میان ابروانش گره انداخته بود و چهرهاش را با اشک خونین شسته بود.
هوش مصنوعی: در مجلس بزم و بادهنوشی چنان بود که گویی کالبدی بیجان است.
هوش مصنوعی: گلِ خوشبو پیش او نشسته بود و با زیبایی چهرهاش بازار زیبارویان را از رونق انداخته بود.
هوش مصنوعی: قامتش مانند سرو جوان راست بود و گویی از آن سرو زبانهٔ آتش برخاسته بود.
هوش مصنوعی: اندامش مانند ماه شب چهاردهم زیبا بود و بر آن ماهِ چهره، لاله و سوسن شکفته بود.
هوش مصنوعی: چهرهاش بر هر دلی آتش میبارید و نوک غمزهاش مانند تیر آرش کارگر بود.
هوش مصنوعی: آن زیباروی پیش رامین چنان بود که گنج گوهر پیش مرده باشد؛ یعنی رامین هیچ بهره و لذتی از او نمیبرد.
هوش مصنوعی: تن رامین آنجا بود اما دلش جای دیگری بود و هر لحظه از عشق ویس آه و وای میگفت.
هوش مصنوعی: در دلش گمان میکرد که حالش از مردم پنهان مانده است.
هوش مصنوعی: در دل با اشتیاق و آرزوی یار زاری میکرد و پنهان از همه با دل خود چنین میگفت.
هوش مصنوعی: رامین با خود میگوید: چه چیزی خوشتر از بزم جوانان است که مهربانان شاد و خرم کنار هم نشستهاند؟
هوش مصنوعی: اما این بزم و این کاخ خرم برای دل من ناخوشایندتر از مجلس سوگواری است.
هوش مصنوعی: معشوقم (ویس) گمان میکند که من اکنون در شادی و خوشی به سر میبرم.
هوش مصنوعی: او از حال و روزگار من خبر ندارد که چه اندوهگین و دلخستهام.
هوش مصنوعی: بیگمان آن زیبارو اکنون میگوید که رامین از عشق من آسوده و فارغ شده است.
هوش مصنوعی: او از حال من در جدایی خبر ندارد؛ نمیداند که من از آشنایان بریده و تنها ماندهام.
هوش مصنوعی: آن دلبرم اکنون میگوید که آن یار بیوفا از کنار من رفت.
هوش مصنوعی: و میگوید که با معشوق دیگری به شادی نشست و رونق عشق من در دلش از میان رفت.
هوش مصنوعی: نمیداند که از هنگامی که از پیش او رفتهام، مانند حلقهٔ زلف مشکین او به خود میپیچم و بیقرارم.
هوش مصنوعی: گویی قضا چه چیزی بر سرنوشت من نوشته است و ستارهٔ بختم با من چه خواهد کرد؟
هوش مصنوعی: از آن معشوقِ سروقامتِ یاسمنبو و ماهروی خوشسخن چه رفتاری خواهم دید؟
هوش مصنوعی: در جهان کسی مانند او ستمگر نیست و بر روی زمین کسی مانند من ستمکش نیست.
هوش مصنوعی: از بس خواری کشیدهام مانند زمین پست و پایمال شدهام و از بس رنج دیدهام مانند آهن سخت و بردبار گشتهام.
هوش مصنوعی: از رنج و درد و اندوه فرسوده شدهام؛ من که خر نیستم که تا دم مرگ بار بکشم و دم نزنم.
هوش مصنوعی: میروم و گوهر را از کان خودش میجویم؛ یعنی درمان جانم را از همانجا که سرچشمهٔ آن است طلب میکنم.
هوش مصنوعی: درد من از ندیدن دوست پدید آمد و اکنون درمانم نیز دیدن اوست.
هوش مصنوعی: شگفتا! چه کسی در جهان دردی دیده است که چون آن را ببینی، خودش درمان شود؟
هوش مصنوعی: هم شادی و هم غم من از اوست، زیرا دیدارش برایم از جان شیرینتر است.
هوش مصنوعی: چرا اینقدر با بخت خود ستیزه کنم و از کار و سرنوشت خود بگریزم؟
هوش مصنوعی: چرا دردم را از طبیب خود (معشوق) پنهان کنم؟ هرچه بیشتر در پنهانکاری بکوشم، بلا بیشتر میشود.
هوش مصنوعی: دیگر بیش از این با دلم مدارا و خودداری نمیکنم و راز آن را در جهان آشکار میکنم.
هوش مصنوعی: آب جدایی از سرم گذشته است و در این حال، مدارا و صبر سزاوار نیست.
هوش مصنوعی: نزد دوست میروم و هرچه در دل دارم به او میگویم، شاید زنگار جفا را از دلم بشویم.
هوش مصنوعی: ولی من از بیماری عشق چنان حالی دارم که اگر روی او را نبینم زنده نمیمانم.
هوش مصنوعی: همین حالا راه شهر دوست را در پیش میگیرم، تا اگر بمیرم دستکم در راه دوست مرده باشم.
هوش مصنوعی: دستکم گورم را بر سر راه میگذارند و همهٔ جهان از حال من آگاه میشوند.
هوش مصنوعی: رامین میگوید: غریبانی که از کنار گورم بگذرند و خاکم را ببینند، لحظهای بر سر گورم خواهند نشست.
هوش مصنوعی: چون از سرگذشتم آگاه شوند، بر من دل میسوزانند و نامم را به نیکی بر زبان میآورند.
هوش مصنوعی: خواهند گفت: این غریبی بود که از درد جدایی کشته شد؛ خدا روانش را بیامرزد.
هوش مصنوعی: غریبان یاد غریبان دیگر را زنده نگه میدارند، چون یادگار و همدرد یکدیگرند.
هوش مصنوعی: غریبان در هر جا خوار و بیکساند و از همین روست که یار و پشتیبان یکدیگرند.
هوش مصنوعی: مرگ آنگاه برای من مایهٔ ننگ است که به دست دشمن کشته شوم.
هوش مصنوعی: اما اگر در حسرت و آرزوی دوست بمیرم، چنین مرگی برایم نامی بسیار نیک به جا میگذارد.
هوش مصنوعی: بسیار با فیل و شیر نبرد کردهام و در جنگ بر هر دو چیره شدهام.
هوش مصنوعی: چه بسیار لشکرها را از جا کنده و چه بسیار دشمنان را از پا درآوردهام.
هوش مصنوعی: آسمان در برابر لگام اسبم زمین را میبوسد و تقدیر در برابر نیزهام کمر خدمت میبندد؛ یعنی در دلیری بیهمتا هستم.
هوش مصنوعی: هر خواری و شکستی که من بر دشمنان روا داشتم، اکنون جدایی از دوست همان را بر سر من آورده است.
هوش مصنوعی: از چنگ کینهٔ دشمن رهایی یافتم، اما در دست مهر معشوق گرفتار و دربند شدم.
هوش مصنوعی: مرگ هرگز راهی به من نمییافت، اگر جدایی از او در کمین من ننشسته بود.
هوش مصنوعی: نمیدانم چگونه تنها از اینجا بروم، در حالی که نه سپاهی با خود میبرم و نه راهنمایی.
هوش مصنوعی: ناچار باید تنها از اینجا بروم، زیرا بردن لشکر با خود روا و درست نیست.
هوش مصنوعی: اگر در این راه لشکر همراه ببرم، شاه موبد از کار و حال من باخبر میشود.
هوش مصنوعی: آنگاه دوباره مرا خوار میکند و هیچ کامی از ویس برایم برآورده نمیشود.
هوش مصنوعی: و اگر تنها بروم، راهم پرخطر است، چون کوهها از برف مانند کان نقره سفید شدهاند.
هوش مصنوعی: از باران در دشتها رودها روان شده و از سرما جانوران اهلی و وحشی گرفتار بلا و هلاکتاند.
هوش مصنوعی: اکنون سرزمین مرو پر از برف است و هوا بر سر درختان سرو برفی سفید چون کافور میبارد.
هوش مصنوعی: در این هنگام دشوار و برفی و سرد نمیدانم چگونه تنها در راه بروم.
هوش مصنوعی: سختتر از این برف و راه دشوار آن است که آن زیباروی از من دلآزرده و رنجیده است.
هوش مصنوعی: نه مرا میبخشد و نه رویش را به من نشان میدهد؛ نه بر بام میآید و نه در را به رویم میگشاید.
هوش مصنوعی: نه هیچ رفتار مهربانانهای نشان میدهد و نه به هیچ سخنی از عذرخواهیام گوش میسپارد.
هوش مصنوعی: آنگاه دلخسته مانند حلقهٔ در، پشت در میمانم و جانم نومید میشود و رنجم بیحاصل میماند.
هوش مصنوعی: افسوس بر مردانگی و نامآوریام و بر کمان و تیر و شمشیر و کمندم که اکنون به کارم نمیآیند.
هوش مصنوعی: افسوس بر اسبان خوشرفتارم و افسوس بر دوستان بیشمارم.
هوش مصنوعی: افسوس بر تخت و کاخ و سپاهم و افسوس بر کشور و پادشاهی و جایگاهم.
هوش مصنوعی: روزگار گرفتاریای پیش رویم آورده که در آن نمیتوانم از هیچیک از اینها یاری بخواهم.
هوش مصنوعی: ترسم از نیزهٔ کوتاه و خنجر نیست و جنگم با پادشاه چین و روم نیست.
هوش مصنوعی: ترسم از آن چهرهٔ آفتابگونه است و جنگم با دلی پر از درد و رنج است.
هوش مصنوعی: نمیدانم چگونه در برابر دل هنرمندی نشان دهم و چگونه این در بسته را با زور و دلاوری باز کنم.
هوش مصنوعی: گاهی به دلم میگویم: ای دل، تا کی لجاجت میکنی و اشک از چشمم و آبروی مرا میریزی؟
هوش مصنوعی: همهٔ مردم از دلشان شادی و ناز میبینند، اما من از تو جز سوختن و گداختن نصیبی ندارم.
هوش مصنوعی: گاهی در آتشِ سوز هستم و گاهی در آبِ اشک؛ نه روزم شادی دارد و نه شب خواب.
هوش مصنوعی: نه باغ برایم خوشایند است و نه کاخ و ایوان، نه بالاخانه و خوابگاه و نه میدان.
هوش مصنوعی: نه همراه مردم در دشت اسب میتازم و نه با یاران در میدان چوگان بازی میکنم.
هوش مصنوعی: نه در جنگ سواران در پی نامآوریام و نه در بزم جوانان در پی کامرانی.
هوش مصنوعی: نه با بزرگان و آزادگان به شادی مینشینم و نه یکی از زیبارویان را برمیگزینم.
هوش مصنوعی: به جای آهنگها و نغمههای دلانگیز، شب و روز سرزنش به گوشم میرسد.
هوش مصنوعی: در کوهستان و خوزستان و کرمان، در طبرستان و گرگان و خراسان،
هوش مصنوعی: یاد من بر هر زبانی روان است و نامم در دهان همه افتاده است.
هوش مصنوعی: اگر گوش کنی، از هر دشت و کنار هر رودی دربارهٔ حال من سرودی میخوانند.
هوش مصنوعی: هم جوانانِ آگاه در شهر داستانم را میدانند و هم چوپانان در دشت آن را میخوانند.
هوش مصنوعی: زنان در خانه و مردان در بازار پیوسته سرود عشق و رسوایی مرا میخوانند.
هوش مصنوعی: موی سرم سفید شده، اما هنوز هیچ مژدهٔ خوشی به دلم نرسیده است.
هوش مصنوعی: تنها آن معشوقِ زیبا و حورچهره از من دور نیست، بلکه صبر و خواب و هوشم نیز از من دور شده است.
هوش مصنوعی: از شدت زردرویی به سکهٔ زر میمانم و از شدت ناتوانی به بیمار.
هوش مصنوعی: نه میتوانم پنجاه گام بدوم و نه حتی به اندازهٔ یک انگشت کمانم را بکشم.
هوش مصنوعی: هر روز که اسبم را میتازانم، گویی از ناتوانی کمرم از هم میگسلد.
هوش مصنوعی: گویی آن پشت محکمِ رویینتنم مانند موم نرم شده و آن مشتِ سنگینم مانند پشم سست گشته است.
هوش مصنوعی: اسب من که در دویدن از گورخر هم تندتر بود، اکنون مانند خودم در آخور بیزور و ناتوان شده است.
هوش مصنوعی: دیگر نه یوزپلنگها را به شکار میش کوهی میفرستم و نه بازها را به سوی کبکها پرواز میدهم.
هوش مصنوعی: نه با کشتیگیران زورآزمایی میکنم و نه در کنار بادهنوشان شادی و طرب را افزون میکنم.
هوش مصنوعی: همتایان و همسالانم همه به بخت خود مینازند؛ گاهی اسب میآرایند و گاهی به ناز و فخر میپردازند.
هوش مصنوعی: گروهی با زیبارویان در باغ خوش و خرماند و گروهی شادمان در دشت و صحرا میگردند.
هوش مصنوعی: گروهی گلزار و کاخ را میآرایند و گروهی باغ و بوستان را پیراسته و آباد میکنند.
هوش مصنوعی: گروهی چشم به راه دانش دوختهاند و گروهی دلشان در پی آرزو و خوشی و کامرانی است.
هوش مصنوعی: اما هرگونه آرزوی دنیایی از دل من رفته است و گویی دلم نیز مانند بختم به خواب رفته است.
هوش مصنوعی: مانند پیک، شب و روز در راه سرگردانم و مانند آب چاه، ماهها و سالها در ته چاه گرفتار ماندهام.
هوش مصنوعی: نمیتوانم تن را بر بستر و سر را بر بالین بگذارم؛ هم بستر و هم بالین من نمد زین اسب است.
هوش مصنوعی: گاهی با دیوان در بیابان سرگردانم و گاهی در نیزار کنار شیران میخوابم.
هوش مصنوعی: در این دنیا روی شادکامی ندیدم و در آن دنیا هم نیکنامی و رستگاری نخواهم یافت.
هوش مصنوعی: شمشیر عشق مرا از کامیابی هر دو جهان، این جهان و آن جهان، جدا کرده است.
هوش مصنوعی: در حالی که دیگران در اندیشهٔ نیکیاند و با توبه بدخواهان و دشمنان درون را درهم میکوبند،
هوش مصنوعی: من در چاه عشق و بند محبت گرفتارم؛ چنان که گویی خود فرزند عشقم و از آن جدایی ندارم.
هوش مصنوعی: ای دل، تا کی از عشق آتش برمیافروزی و مرا در بوتهٔ غم و اندوه میسوزانی؟
هوش مصنوعی: ای دل، نادانی را از اندازه گذراندی؛ مرا از غم کشتی ولی خودت نمردی.
هوش مصنوعی: ای دل، از ناخوشی مانند زهر تلخ شدی و به سبب عشق از هر دو جهان بیبهره ماندی.
هوش مصنوعی: هیچکس در جهان دلی مانند تو نداشته باشد، که بسیار مست و بیخرد و نادانی.
هوش مصنوعی: رامین ساعتی با دل خود ستیز کرد، اما سرانجام در برابر دل شکست خورد و دلتنگ شد.
هوش مصنوعی: هر بار که دلش از او پندی میشنید، مانند مرغ سربریده بیقرار میشد و میتپید.
هوش مصنوعی: رامین در آن مجلس بزم چنان دلتنگ شد که مانند ترسویی که از میدان جنگ بگریزد، از آن جا گریخت.
هوش مصنوعی: از تخت شاهانهاش پایین آمد و اسب رهوارش را برایش آوردند.
هوش مصنوعی: بر پشت اسبِ کوهپیکرش سوار شد، چنان تند تاخت که گویی اسبش بال درآورده بود.
هوش مصنوعی: مانند کسی که راه را خوب میشناسد از دروازه بیرون رفت و راه خراسان را در پیش گرفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.