چو ویس دلبر آذین را گسی کرد
به درد و داغ دل مویه بسی کرد
مر آن مردی که این مویه بخواند
اگر با دل بود بی دل بماند
کجا شد آن خجسته روزگارم
که بودی آفتاب اندر کنارم
مرا کز آفتاب آمد جدایی
چگونه پیشم آید روشنایی
برانم زین دو چشم تیره دو رود
که ماه و آفتابم کرد پدرود
اگر نه آفتاب از من جدا شد
جهان بر چشم من تیره چرا شد
منم بیمار و نالان در شب تار
که در شب بیش باشد درد بیمار
نکردم بد به کس تا بد نبینم
چرا اکنون ز بد روزی چنینم
ز بخت بد دلم را هر زمانی
تو پنداری در آید کاروانی
بدرّد این دل از بس غم که در اوست
بدرّد نار چون پر گرددش پوست
دلی بسته به چندین گونه بیداد
نه تابد خور درو و نه وزد باد
همیشه در دل من ابر دارد
ازیرا زین دو چشمم سیل بارد
ببندد ابر و آنگه برگشاید
چرا ابر دلم چندین بپاید
ازیرا شد رخم همرنگ دینار
که گردد کشت زرد از ابر بسیار
بیامختهست عشق من دبیری
بدین پژمرده رخسار زریری
به خون من نویسد گونه گونه
حروف غم به خطهای نمونه
چه رویست این که رنگش چون زریرست
چه بختست این که عشق او را دبیرست
مرا عشق آتشی در دل برافروخت
دلم با هر چه در دل بد همه سوخت
مرا بر دل همیشه رحمت آید
ز بس کز عشق وی را محنت آید
اگر بی دانشی کرد این دل ریش
چنین شد لاجرم از کردهٔ خویش
بدا کارا که بود این مهربانی
ببرد از من دل و جان و جوانی
گر او را خود من آوردم به گیهان
جزای من بسست این داغ هجران
چنین داغی کزو تا جاودانی
بماند بر روان من نشانی
کجایی ای نگار تیر بالا
مرا بین چون کمانی گشته دو تا
تو تیری من کمانم در جدایی
چو رفتی نیز با زی من نیایی
بپیچم چون به یاد آرم جفایت
چو آن شمشادگون زلف دو تایت
بلرزم چون بیندیشم ز هجران
چو گنجشگی که تر گردد ز باران
دلی دارم به دستت زینهاری
ندید از تو مگر زنهارخواری
دلت چون داد آزارش فزودن
قرارش بردن و دردش نمودن
نه بر تو همچو مادر مهربان بود
نه مهرت را همیشه دایگان بود
نه گیتی را به چشم تو همی دید
ز چشم بد همی بر تو بترسید
نه دیدار تو بودش کام و امید
نه رخسار تو بودش ماه و خورشید
نه بالای تو بودش سرو و شمشاد
نه زین شمشاد بودی جان او شاد
بنفشه بر دو زلفت کی گزیدی
طبرزد با لبانت کس مزیدی
چرا با جان من چندین ستیزی
چرا بیهوده خون من بریزی
نه من آنم که بودم دلفروزت
رخم ماه شب و خورشید روزت
نه مهرت بود هموراه ندیمم
نه بویت بود همواره نسیمم
نه روی من ز عشقت بود زرین
نه اشک من ز جورت بود خونین
نه رود از هجر تو بر رخ گشادم
نه سنگ از مهر تو بر دل نهادم
نه جز تو نیست در گیتی مرا کس
درین گیتی هوای من توی بس
مرا دیدی ز پیش مهربانی
کنون گر بینیم گویی نه آنی
نه آنم که تو دیدهستی نه آنم
در آنگه تیر و اکنون چون کمانم
زدم بر رخ دو دست خویش چندان
که نیلوفر شد آن گلنار خندان
دهم آبش همی زین چشم بی خواب
که نیلوفر نباشد تازه بی آب
بنام تا بنالد زیر بر مل
ببارم تا ببارد ابر بر گل
دو چشم من ز سرخی مثل لاله ست
برو بر اشک من مانند ژاله ست
درخت رنج من گشست بی بر
تن امید من ماندست بی سر
مرا دل دشمنست ای وای بر من
چرا چاره همی جویم ز دشمن
چه نادانم که از دل چاره جویم
که خودیکباره دل برد آب رویم
دل من گر نبودی دشمن من
چنین عاصی نبودی در تن من
پر آتش شد دلم چون گشت سرکش
بلی باشد سزای سرکش آتش
بنال ای دل که ارزانی بدینی
که هم در این جهان دوزخ ببینی
قضا ما را چنین کردهست روزی
که من گریم همه ساله تو سوزی
بدین سان زندگانی چون بود خوش
که من باشد در آب و تو در آتش
جهان دریا کنم از دیدگانم
پس آنگه کشتی اندر وی برانم
ز خونین جامه سازم بادبانم
به باد سرد خود کشتی برانم
چو باد از من بود دریا هم از من
نباشد کشتیم را موج دشمن
عدیل ماهیان باشم به دریاب
که خود چون ماهیم همواره در آب
فرستادم به نزد دوست نامه
برو پیچیده خون آلوده جامه
بخواند نامهٔ من یا نخواند
بداند زاری من یا نداند
ببخشاید مرا از مهر گویی
کند با من به پاسخ مهر جویی
نباشد عاشقان را زین بتر روز
که چشم نامهای دارند هر روز
بشد روز وصال و روز خوشی
که من با دوست کردم ناز و گشّی
کنون با او به نامه گشت گفتار
و گر خسپم بود در خواب دیدار
بماندم تا چنین روزی بدیدم
وزان پایه بدین پایه رسیدم
چرا زهر گزاینده نخوردم
چرا روزی به بهروزی نبردم
اگر مرگ من آنگه در رسیدی
مگر چشمم چنین روزی ندیدی
روان را مرگ روز کامرانی
بسی خوشتر ز چونین زندگانی
جهانا خود ترا اینست پیشه
که با بی دل کنی خواری همیشه
همان ابری که باری درد و زاری
ازو بر بیدلانت سنگ باری
همان بادی که آرد بود گلزار
همی نادر به من بوی تن یار
چه بد کردم که او با من چنینست
مگرباد تو با من هم به کینست
بهار خاک را بینم شکفته
زمین را در گل و دیبا گرفته
بهار من ز من مهجور مانده
چو جان پاک از تن دور مانده
همانا خاک در گیتی ز من به
که او را نوبهارست و مرا نه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ویس در این بخش از شعر، به شدت درباره جدایی از رامین مویه میکند و درد و عذاب ناشی از دوری را به تصویر میکشد. او به یاد روزهای خوشی میافتد که در کنار رامین بوده و اکنون به خاطر جدایی احساس تنهایی و ناامیدی میکند. ویس احساس میکند که عشقش، مانند آتشی در دلش شعلهور شده و غم جدایی او را به شدت رنج میدهد. او دلتنگی و غم خود را با تصاویری سمبلیک از طبیعت و عشق ابراز میکند، و در نهایت از بیرحمی زمان و سرنوشت گلایه دارد و آرزو میکند که این درد برای همیشه از بین برود.
هوش مصنوعی: وقتی ویسِ دلربا آذین را (با نامهها نزد رامین) روانه کرد، با دردِ دل و داغ بسیار مویه و زاری کرد.
هوش مصنوعی: هر مردی که این مویه را بخواند، اگر دلی داشته باشد، دلش از دست میرود و بیقرار میشود.
هوش مصنوعی: ویس میگوید: کجا رفت آن روزگار فرخندهام که خورشید (رامین) در آغوشم بود؟
هوش مصنوعی: من که از خورشیدم جدا شدهام، چگونه ممکن است روشنایی به سراغم بیاید؟
هوش مصنوعی: از این دو چشمِ تیرهام دو رود اشک روان میکنم، چون ماه و خورشیدم با من وداع کرد.
هوش مصنوعی: اگر خورشیدم از من جدا نشده، پس چرا جهان در چشمم تاریک شده است؟
هوش مصنوعی: من در شب تاریک بیمار و نالانم، و درد بیمار در شب بیشتر است.
هوش مصنوعی: به کسی بدی نکردم که سزای بد ببینم؛ پس چرا اکنون چنین بدروز و بدبختم؟
هوش مصنوعی: از بخت بد، هر لحظه گویی کاروانی از غم به دلم وارد میشود.
هوش مصنوعی: این دل از فراوانی غمی که در آن است میترکد، همانگونه که انار وقتی پر شود پوستش میترکد.
هوش مصنوعی: دلی دارم که با این همه ستم بسته و گرفته است؛ نه خورشید در آن میتابد و نه بادی در آن میوزد.
هوش مصنوعی: دلم همیشه ابری است؛ از همین روست که از دو چشمم سیل اشک میبارد.
هوش مصنوعی: ابر معمولاً میآید و سپس باز میشود و میرود؛ پس چرا ابر دل من اینقدر پایدار مانده است؟
هوش مصنوعی: به همین سبب چهرهام به رنگ دینار زرد شده است، چنانکه کشتزار از باران بسیار زرد میشود.
هوش مصنوعی: عشقم بر این چهرهٔ پژمرده و زردِ چون زریر، نویسندگی آموخته است.
هوش مصنوعی: عشق با خون من (اشک خونین) گونهگون حروف غم را با خطی نمونه و زیبا بر چهرهام مینویسد.
هوش مصنوعی: این چه چهرهای است که رنگش چون زریر زرد است، و این چه بختی است که عشق دبیر و نویسندهٔ آن شده است!
هوش مصنوعی: عشق آتشی در دلم برافروخت و دلم با هرچه در آن بود یکسره سوخت.
هوش مصنوعی: همیشه بر دلم دلسوزی میکنم، چون از عشق آن (یار) اینهمه رنج به آن میرسد.
هوش مصنوعی: اگر این دلِ زخمی نادانی کرد، ناچار به سبب کردهٔ خودش به این روز افتاد.
هوش مصنوعی: چه کار بدی بود این مهرورزی که دل و جان و جوانیام را از من گرفت.
هوش مصنوعی: اگر خودم او (رامین) را به این جهان (به زندگی و عشق خود) آوردم، سزای من همین داغ جدایی بس است.
هوش مصنوعی: داغی چنان که نشانهاش تا ابد بر روانم باقی میماند.
هوش مصنوعی: ای نگارِ بلندقامتِ چون تیر، کجایی؟ مرا ببین که چون کمان خمیده و دوتا شدهام.
هوش مصنوعی: در جدایی تو تیری و من کمانم؛ چون تیر رفتی و دیگر به سوی من بازنمیگردی.
هوش مصنوعی: هرگاه ستم تو را به یاد میآورم، مانند آن زلف خمیده و شمشادگون تو به خود میپیچم.
هوش مصنوعی: وقتی به جدایی از تو فکر میکنم، مانند گنجشکی که زیر باران خیس شده باشد میلرزم.
هوش مصنوعی: دلی دارم که آن را به رسم امانت به دست تو سپردهام، اما از تو جز امانتشکنی و پیمانشکنی ندید.
هوش مصنوعی: دلت چگونه راضی شد که آزار این دل را بیشتر کنی، آرامش را از آن بگیری و درد به آن بچشانی؟
هوش مصنوعی: مگر این دل مانند مادر با تو مهربان نبود و مثل دایه همیشه از عشق تو نگهداری و پرستاری نمیکرد؟
هوش مصنوعی: مگر دنیا را از چشم تو نمیدید و همیشه از چشمزخم بدخواهان برای تو نگران نبود؟
هوش مصنوعی: مگر دیدن تو تنها آرزو و امیدش نبود و چهرهٔ تو برایش به جای ماه و خورشید نبود؟
هوش مصنوعی: مگر قامت تو برایش سرو و شمشاد نبود و جانش از این قامت شمشادگون شاد نمیشد؟
هوش مصنوعی: دل من هرگز بنفشه را بر دو زلف تو برتری نمیداد و در کنار لبان تو هیچکس شکر را نمیچشید؛ یعنی زلف و لب تو را از هر زیبایی و شیرینی بهتر میدانست.
هوش مصنوعی: پس چرا اینهمه با جان من دشمنی میکنی و بیدلیل خون مرا میریزی؟
هوش مصنوعی: مگر من همان کسی نیستم که مایهٔ شادی دلت بودم و چهرهام برای تو ماه شب و خورشید روز بود؟
هوش مصنوعی: مگر مهر تو همیشه همدم من نبود و بوی تو همواره نسیم جانم نبود؟
هوش مصنوعی: مگر چهرهام از عشق تو زرد نشد و اشکم از ستم تو خونین نگشت؟
هوش مصنوعی: مگر در جدایی تو رودی از اشک بر چهرهام روان نکردم و به خاطر عشق تو سنگ صبر بر دلم ننهادم؟
هوش مصنوعی: مگر جز تو کسی در دنیا ندارم؟ در این جهان تنها آرزوی من تو هستی.
هوش مصنوعی: پیشتر مرا مهربان و شاداب دیده بودی، اما اکنون اگر مرا ببینی میگویی این همان کس نیست.
هوش مصنوعی: من دیگر آن کسی نیستم که دیده بودی؛ آن زمان مانند تیر راستقامت بودم و اکنون از غم مانند کمان خمیدهام.
هوش مصنوعی: آنقدر با دو دستم بر صورتم کوبیدم که گونهٔ سرخ و شادابم مانند گل انار، کبود و نیلوفری شد.
هوش مصنوعی: این نیلوفر کبودِ چهره را با اشک چشم بیخوابم آب میدهم، چون نیلوفر بیآب تازه نمیماند.
هوش مصنوعی: چنان مینالم که سیم زیر ساز در بزم شراب مینالد، و چنان اشک میبارم که ابر بر گل میبارد.
هوش مصنوعی: دو چشمم از سرخی مانند لاله شده و اشکم بر آن مانند ژاله بر لاله است.
هوش مصنوعی: درخت رنج من بیثمر مانده و پیکر امیدم بیسر و نابود شده است؛ رنجهایم هیچ حاصلی نداشته است.
هوش مصنوعی: وای بر من که دلم دشمن من است؛ پس چرا از دشمن چاره و درمان میخواهم؟
هوش مصنوعی: چه نادانم که از دل چاره میجویم، در حالی که همین دل یکباره آبرویم را برده است.
هوش مصنوعی: اگر دلم دشمن من نبود، اینچنین در تنم نافرمانی و سرکشی نمیکرد.
هوش مصنوعی: دلم چون نافرمانی کرد پر از آتش شد؛ آری، سزای نافرمان آتش است.
هوش مصنوعی: ای دل، ناله کن که سزاوار همین هستی که در همین دنیا دوزخ را ببینی.
هوش مصنوعی: تقدیر بهرهٔ ما را چنین قرار داده است که من همیشه بگریم و تو ای دل همیشه بسوزی.
هوش مصنوعی: با چنین حالی زندگی چگونه خوش باشد، وقتی من در آب اشک باشم و تو در آتش؟
هوش مصنوعی: از اشک چشمانم جهان را دریا میکنم و آنگاه در آن کشتی میرانم.
هوش مصنوعی: از جامهٔ خونآلودم بادبان میسازم و با آه سردم کشتی را پیش میبرم.
هوش مصنوعی: چون هم باد از من است و هم دریا، موج با کشتی من دشمنی نمیکند.
هوش مصنوعی: در آن دریا همدم ماهیان میشوم، زیرا خود مانند ماهی همیشه در آب اشکم.
هوش مصنوعی: برای یارم نامهای فرستادم و جامهای خونآلود را به دور آن پیچیدم.
هوش مصنوعی: نمیدانم نامهام را میخواند یا نه، و از زاری من آگاه میشود یا نه.
هوش مصنوعی: آیا از سر مهر بر من رحم میکند و در پاسخ با من مهربانی نشان میدهد؟
هوش مصنوعی: برای عاشقان روزی بدتر از این نیست که هر روز چشمبهراه نامهای باشند.
هوش مصنوعی: روزگار وصال و شادی گذشت؛ روزهایی که با یارم ناز و خرامش میکردم.
هوش مصنوعی: اکنون سخن گفتنم با او تنها از راه نامه است و اگر بخوابم، دیدارش را فقط در خواب میبینم.
هوش مصنوعی: زنده ماندم تا چنین روزی را دیدم و از آن جایگاه بلند به این حال پست رسیدم.
هوش مصنوعی: چرا زهر کشنده نخوردم و چرا در روزگار خوشبختی جان ندادم؟
هوش مصنوعی: اگر مرگم در آن هنگام فرا رسیده بود، چشمم چنین روزی را نمیدید.
هوش مصنوعی: برای جان، مردن در روز کامیابی بسیار خوشتر از چنین زندگیای است.
هوش مصنوعی: ای جهان، کار همیشگی تو این است که عاشق دلباخته را خوار کنی.
هوش مصنوعی: همان ابری که بر دیگران باران میبارد، بر عاشقان تو سنگ درد و زاری میباراند.
هوش مصنوعی: همان بادی که بوی گلزار را میآورد، بوی تن یار را به من نمیرساند.
هوش مصنوعی: چه بدی کردهام که یار با من چنین است؟ گویا باد تو نیز با من کینه دارد.
هوش مصنوعی: میبینم که بهار خاک شکفته و زمین را گل و سبزهای چون دیبا پوشانده است.
هوش مصنوعی: اما بهار من، یعنی یارم، از من دور مانده است، مانند جان پاکی که از تن جدا شده باشد.
هوش مصنوعی: بهراستی خاک در این جهان از من خوشبختتر است، زیرا او بهار دارد و من ندارم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.