به روم اندر ایدون شنیدم کنون

که بر بانگ او ساختند ارغنون

بیم آنست کز غم تو کنون

بدوم در جهان شوم مجنون

ماه روزه ز لوح پیروزه

گشت پیدا به شکل زرین نون

راست چون طاق ابروی لیلی

جفت با قامت کج مجنون

خواهم که به یاد عشق مجنون

رانی سخنی چو دُر مکنون

سیراب شوی چو دُر مکنون

از آب زلال عشق مجنون

لیلی چو بریده شد ز مجنون

می‌ریخت ز دیده در مکنون

دل‌بند هزار دُر مکنون

زنجیر بُر هزار مجنون

بیتی که ز حسب حال مجنون

خواندی به مثل چو دُر مکنون

شخصی غزلی چو دُرّ مکنون

می‌خواند ز گفته‌های مجنون

نوفل چو شنید حال مجنون

گفتا که ز مردمی است اکنون

بر نجد نشسته بود مجنون

چون بر سر تاج دُر مکنون

لیلی بودم ولیکن اکنون

مجنون‌ترم از هزار مجنون

مگر پرسید درویشی ز مجنون

که چندست ای پسر سن تو اکنون

زبان بگشاد پیش شیخ مجنون

که گر در بند دارم پای اکنون

خطاب آمد که ای جانهای مجنون

شما اینجا چه می‌خواهید اکنون

اگر راضی شدی از ما تو مجنون

رضای ما چرا جستی تو اکنون

مرا زن گفت ای شوریده مجنون

من از نزدیکِ لیلی آیم اکنون

نمی‌دانی مرا ای مردِ مجنون؟

که بر خاکت بریزم خون هم اکنون

یکی سوزن بلیلی داد مجنون

که از دو کَون این دارم من اکنون

چنین گفت آن زمان لیلی به مجنون

که این می‌جُستم از تو تا باکنون