کفن حله شد کرم بهرامه را

کز ابریشم جان کند جامه را

بدو داد پس نامور نامه را

پیام جهانجوی خودکامه را

چو الیاس بر خواند آن نامه را

به زهر آب در زد سر خامه را

بماند از پی پاسخ نامه را

بکشت آتش مرد بدکامه را

بروبر بخواندند پس نامه را

چو پیغام آن شاه خودکامه را

نویسنده بنهاد پس خامه را

چو اندر نوشت آن کیی نامه را

بر آن سان که برخوانده‌ای نامه را

تو دانی شهنشاه خودکامه را

چو برخوانم این پاسخ نامه را

ببینم دل مرد خود کامه را

وزان پس چو برخواند آن نامه را

سخنهای خاقان خود کامه را

زن چاره گر بستد آن نامه را

شنید آن سخنهای خود کامه را

بگسترد روز نو آن جامه را

ز شادی جداکرد خودکامه را

ولیکن من از بهر خود کامه را

که برخواند آن پهلوی نامه را

پسند آمدش شاه خودکامه را

بفرمود بنویسد این نامه را

بداد او به نوش‌آذر آن نامه را

برآمد ز جا مرد خودکامه را

به نام تو زان کردم این نامه را

که زرین کند نقش تو خامه را

کفن حله شد کرم بادامه را

که ابریشم از جان تند جامه را

چو پرداخت زین درج درخامه را

پذیرفت شاه آن خرد نامه را

به دود سیه درکشد خامه را

نویسد سوی مادرش نامه را

چو مادر فرو خواند غم‌نامه را

سیه کرد هم جام و هم جامه را

می‌کنم من ختم بی سر نامه را

می‌کنم آلوده در خون جامه را