شبهه‌ای انگیزد آن شیطان دون

درفتند این جمله کوران سرنگون

از طمع هرگز نخوانم من فسون

این طمع را کرده‌ام من سرنگون

خاک را بر سیم و زر کردیم چون

تو چنینی با من ای جان را سکون

اشتباهی و گمانی را درون

رحمت حقست بهر رهنمون

چون شوم غمگین که غم شد سرنگون

غم شما بودیت ای قوم حرون

عشق شنگ بی‌قرار بی سکون

چون در آرد کل تن را در جنون

شو قلیل النوم مما یهجعون

باش در اسحار از یستغفرون

حاملی تو مر حواست را کنون

کند و مانده می‌شوی و سرنگون

گفت اغلالا فهم به مقمحون

نیست آن اغلال بر ما از برون

پیش معنی چیست صورت بس زبون

چرخ را معنیش می‌دارد نگون

خاصه، ای خواجه قیاس حس دون

اندر آن وحیی که شد از حَد فزون

گرچه هاروتید و ماروت و فزون

از همه بر بام نحن الصافون

عالم ار هجده هزارست و فزون

هر نظر را نیست این هجده زبون

فرقتی لو لم تکن فی ذا السکون

لم یقل انا الیه راجعون

نور باقی پهلوی دنیای دون

شیر صافی پهلوی جوهای خون

که سلام ما به قاضی بر، کنون

بازگو آزار ما زین مرد دون

گفت ایشان متهم باشند چون

می‌گریزند از تو می‌گریند خون

تا که موسی نبی ناید برون

کرد در گردن هزاران ظلم و خون

از یک اندیشه که آید در درون

صد جهان گردد به یک دم سرنگون

آب نیل از آب حیوان بُد فزون

لیک بر محروم و منکر بود خون