گنجور » مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۶۴ - خدو انداختن خصم در روی امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه و انداختن امیرالمؤمنین علی شمشیر از دست

مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول »

بخش ۱۶۴ - خدو انداختن خصم در روی امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه و انداختن امیرالمؤمنین علی شمشیر از دست

از علی آموز اخلاص عمل

شیر حق را دان مُطهَّر از دغل

در غَزا بر پهلوانی دست یافت

زود شمشیری بر آورد و شتافت

او خَدو انداخت در روی علی

افتخار هر نبیّ و هر ولی

آن خدو زد بر رخی که روی ماه

سجده آرد پیش او در سجده‌گاه

در زمان انداخت شمشیرْ آن علی

کرد او اندر غزااَش کاهلی

گشت حیران آن مبارز، زین عمل

وز نمودن عفو و رحمتْ بی‌محل

گفت بر من تیغِ تیز افراشتی

از چه افکندی مرا بگذاشتی؟

آن چه دیدی بهتر از پیکار من؟

تا شدی تو سست در اشکار من

آن چه دیدی که چنین خشمت نشست

تا چنان برقی نمود و باز جست

آن چه دیدی که مرا زان عکس دید

در دل و جان شعله‌ای آمد پدید

آن چه دیدی برتر از کون و مکان

که بِهْ از جان بود و بخشیدیم جان

در شجاعت شیر رَبّانیستی

در مُروَّت خود که داند کیستی؟

در مُرُوَّت، اَبْر موسیّی به تیه

کآمد از وی خوان و نانِ بی‌شبیه

ابرها گندم دهد کان را بجهد

پخته و شیرین کند مردم چو شهد

ابر موسی پَرّ رحمت برگشاد

پخته و شیرین بی زحمت بداد

از برای پخته‌خواران کرم

رحمتش افراخت در عالم علم

تا چهل سال آن وظیفه و آن عطا

کم نشد یک روز زان اهل رجا

تا هم ایشان از خسیسی خاستند

گندنا و ترّه و خس خواستند

امت احمد که هستید از کرام

تا قیامت هست باقی آن طعام

چون اَبِیتُ عند ربّی فاش شد

یطعم و یسقی کنایت ز آش شد

هیچ بی‌تأویل این را درپذیر

تا درآید در گلو چون شهد و شیر

زانک تأویلست وا داد عطا

چونک بیند آن حقیقت را خطا

آن خطا دیدن ز ضعف عقل اوست

عقلِ کُل مغزست و عقل جزو پوست

خویش را تأویل کن نه اخبار را

مغز را بد گوی نه گلزار را

ای علی که جمله عقل و دیده‌ای

شمّه‌ای واگو از آنچ دیده‌ای

تیغ حلمت جان ما را چاک کرد

آب علمت خاک ما را پاک کرد

بازگو دانم که این اسرار هوست

زانک بی شمشیر کشتن کار اوست

صانع بی آلت و بی جارحه

واهب این هدیه‌های رابحه

صد هزاران می چشاند هوش را

که خبر نبود دو چشم و گوش را

باز گو ای بازِ عرش خوش‌شکار

تا چه دیدی این زمان از کردگار

چشم تو ادراک غیب آموخته

چشمهای حاضران بردوخته

آن یکی ماهی همی‌بیند عیان

وان یکی تاریک می‌بیند جهان

وان یکی سه ماه می‌بیند بهم

این سه کس بنشسته یک موضع نعم

چشم هر سه باز و گوش هر سه تیز

در تو آویزان و از من در گریز

سحر عین است این عجب لطف خفیست

بر تو نقش گرگ و بر من یوسفیست

عالم ار هجده هزارست و فزون

هر نظر را نیست این هجده زبون

راز بگشا ای علی مرتضی

ای پس سؤ القضا حسن القضا

یا تو واگو آنچ عقلت یافتست

یا بگویم آنچ برمن تافتست

از تو بر من تافت چون داری نهان

می‌فشانی نور چون مه بی زبان

لیک اگر در گفت آید قرص ماه

شب روان را زودتر آرد به راه

از غلط ایمن شوند و از ذهول

بانگ مه غالب شود بر بانگ غول

ماه بی گفتن چو باشد رهنما

چون بگوید شد ضیا اندر ضیا

چون تو بابی آن مدینهٔ علم را

چون شعاعی آفتاب حلم را

باز باش ای باب بر جویای باب

تا رسد از تو قشور اندر لباب

باز باش ای باب رحمت تا ابد

بارگاه ما له کفوا احد

هر هوا و ذره‌ای خود منظریست

نا گشاده کی گود کانجا دریست

تا بنگشاید دری را دیدبان

در درون هرگز نجنبد این گمان

چون گشاده شد دری حیران شود

مرغ اومید و طمع پران شود

غافلی ناگه به ویران گنج یافت

سوی هر ویران از آن پس می‌شتافت

تا ز درویشی نیابی تو گهر

کی گهر جویی ز درویشی دگر

سالها گر ظن دَوَد با پای خویش

نگذرد ز اشکاف بینیهای خویش

تا ببینی نایدت از غیب بو

غیر بینی هیچ می‌بینی بگو

حاشیه‌ها

با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

وزن:	فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
قالب شعری:	مثنوی
منبع اولیه:	ویکی‌درج
تعداد ابیات:	۵۲

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ یک مبارزه است که در آن خصم، علی (ع) را مجروح می‌کند و در لحظه‌ای که انتظار می‌رفت علی با شمشیرش پاسخ دهد، از تلافی خودداری می‌کند و به جای آن، به عفو و رحمت متوسل می‌شود. این عمل علی حیرت خصم را به همراه دارد و او را در تردید قرار می‌دهد که چه دلیلی وجود دارد که علی از جنگ منصرف شده است. شعر به بیان اساسیات شجاعت و مراتب اخلاقی می‌پردازد و در انتها به فراخوانی برای بررسی و انکشاف حقیقت و نور معرفت در زندگی اشاره می‌کند. نهایتاً، این اثر دعوتی است برای باز کردن درهای معرفت و دستیابی به حقیقت از طریق رحمت و علم.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# از علی آموز اخلاص عمل

شیر حق را دان مُطهَّر از دغل

هوش مصنوعی: از علی (علی بن ابی‌طالب) بیاموز اخلاص در عمل را، چون او شیر حق است و از نیرنگ و فریب پاک و منزه است.

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# در غَزا بر پهلوانی دست یافت

زود شمشیری بر آورد و شتافت

هوش مصنوعی: در میدان جنگ، به سرعت به پهلوانی نزدیک شد و شمشیری را بالا برد و به سمت او rushed.

# او خَدو انداخت در روی علی

افتخار هر نبیّ و هر ولی

دشمن بر صورت علی آب دهان انداخت.بر صورت آدمی که پیامبران به او افتخار میکردند

# آن خدو زد بر رخی که روی ماه

سجده آرد پیش او در سجده‌گاه

دشمن به صورت کسی خدشه وارد کرد که ماه به زیباییش سجده میکند

# در زمان انداخت شمشیرْ آن علی

کرد او اندر غزااَش کاهلی

علی در آن هنگام شمشیرش را انداخت و در انجام عمل مقداری مکث نمود

# گشت حیران آن مبارز، زین عمل

وز نمودن عفو و رحمتْ بی‌محل

هوش مصنوعی: مبارز از این کار عجیبی که علی انجام داد و بخشش و رحمتی که به خرج داد، شگفت‌زده و متعجب شد، چون این کار در آن موقعیت جایگاهی نداشت.

# گفت بر من تیغِ تیز افراشتی

از چه افکندی مرا بگذاشتی؟

هوش مصنوعی: مبارز به علی (علیه‌السلام) می‌گوید: تو که شمشیر تند و تیزی را بر سر من نگه داشته بودی، چرا اکنون مرا رها کردی و به من توجهی نمی‌کنی؟

# آن چه دیدی بهتر از پیکار من؟

تا شدی تو سست در اشکار من

در باورخود چه کاری بهتر از پیکار و شکست من احساس کردی که در کشتن من مردد و سست شدی؟

# آن چه دیدی که چنین خشمت نشست

تا چنان برقی نمود و باز جست

هوش مصنوعی: تو چه دیدی که اینقدر خشمگین شدی و ناگهان مانند رعد و برق تابناک ظاهر شدی و دوباره ناپدید گشتی؟

# آن چه دیدی که مرا زان عکس دید

در دل و جان شعله‌ای آمد پدید

هوش مصنوعی: آنچه تو دیدی که من را از آن تصویر (یا آن حالت) در دل و جان، دچار شعله و炎 (آتش) کرد، چیست؟

# آن چه دیدی برتر از کون و مکان

که بِهْ از جان بود و بخشیدیم جان

هوش مصنوعی: آنچه تو دیدی، چیزی فراتر از جهان و مکان است که ارزشش از جان هم بیشتر است و ما این را به دیگران بخشیدیم.

# در شجاعت شیر رَبّانیستی

در مُروَّت خود که داند کیستی؟

هوش مصنوعی: شجاعت تو از شیر هم بیشتر است و فقط کسی که دارای فضیلت انسانی و مروت باشد، می‌تواند بداند که تو چه کسی هستی.

# در مُرُوَّت، اَبْر موسیّی به تیه

کآمد از وی خوان و نانِ بی‌شبیه

هوش مصنوعی: در جوانمردی و مروّت (نیک‌رفتاری)، ابر موسی از بیابان به سرزمینی خشک و بی‌آب‌وعلف آمده که بر اثر آن، خوان برکت و نان بی‌مانند نازل می‌شود.

# ابرها گندم دهد کان را بجهد

پخته و شیرین کند مردم چو شهد

هوش مصنوعی: ابرها گندم می‌دهند که مردم با آن نان پخته و شیرین درست کنند، مانند شهد که خوشمزه و مطلوب است.

# ابر موسی پَرّ رحمت برگشاد

پخته و شیرین بی زحمت بداد

هوش مصنوعی: ابر موسی (که به رحمت خداوند اشاره دارد) به مانند برکتی است که گندم پخته و شیرین را بدون زحمت به مردم عطا می‌کند.

# از برای پخته‌خواران کرم

رحمتش افراخت در عالم علم

هوش مصنوعی: خداوند به خاطر انسان‌های با دانش و تجربه، رحمتی بزرگ را در جهان علم گسترش داده است.

# تا چهل سال آن وظیفه و آن عطا

کم نشد یک روز زان اهل رجا

هوش مصنوعی: به مدت چهل سال، آن وظیفه و آن عطا که از جانب علی (علیه‌السلام) به مردم داده می‌شد، هیچگاه کم نشد و حتی یک روز هم از اهل امیدوار کاهش نیافت.

# تا هم ایشان از خسیسی خاستند

گندنا و ترّه و خس خواستند

هوش مصنوعی: در دوره‌ای که مردم از راه خودخواهی و کم‌فکری دور شدند، به دنبال چیزهای بی‌ارزش و کم‌اهمیت مانند علف و سبزی‌های بی‌فایده افتادند.

# امت احمد که هستید از کرام

تا قیامت هست باقی آن طعام

هوش مصنوعی: امت پیامبر احمد (ص) که به خاطر کرامت و بزرگی‌تان تا قیامت باقی می‌مانید، این غذای روحانی و معنوی، همیشه در دسترس شما خواهد بود.

# چون اَبِیتُ عند ربّی فاش شد

یطعم و یسقی کنایت ز آش شد

هوش مصنوعی: زمانی که راز من، که در نزد پروردگارم هست، فاش شد، به معنای این است که او به من غذا و نوشیدنی می‌دهد؛ این به نوعی نشان‌دهنده حال و مقام من است.

# هیچ بی‌تأویل این را درپذیر

تا درآید در گلو چون شهد و شیر

هوش مصنوعی: هیچ‌گاه نمی‌توان این مطالب را بدون تأویل پذیرفت، زیرا اگر بدون درک و فهم درست وارد جان شود، مانند شهد و شیر به‌راحتی گزیده نمی‌شود.

# زانک تأویلست وا داد عطا

چونک بیند آن حقیقت را خطا

هوش مصنوعی: چون که حقیقتی را به درستی درک نکرده و خطا می‌بیند، تأویل آن چیز به نفهمی او برمی‌گردد. در واقع، بی‌توجهی به حقیقت باعث می‌شود که عطا و بخشندگی او نیز به اشتباه تفسیر شود.

# آن خطا دیدن ز ضعف عقل اوست

عقلِ کُل مغزست و عقل جزو پوست

هوش مصنوعی: خطا دیدن حقیقت به خاطر ضعف عقل فرد است، زیرا عقل کل همچون مغز است و عقل جزئی مانند پوسته، که درک واقعیات را محدود می‌کند.

# خویش را تأویل کن نه اخبار را

مغز را بد گوی نه گلزار را

هوش مصنوعی: صفات و ویژگی‌های خودت را با تفسیر و معنای درست در نظر بگیر، نه اینکه به اخبار و روایت‌ها بسنده کنی. در مورد باطن و حقیقت چیزها قضاوت نادرست نکن و به زیبایی‌ها و سادگی‌ها توجه کن.

# ای علی که جمله عقل و دیده‌ای

شمّه‌ای واگو از آنچ دیده‌ای

هوش مصنوعی: ای علی، تو نمونهٔ کامل عقل و بینایی هستی؛ لطفاً کمی از آنچه دیده‌ای را برای ما بگو.

# تیغ حلمت جان ما را چاک کرد

آب علمت خاک ما را پاک کرد

هوش مصنوعی: شمشیر بردباری‌ات جان ما را به شکاف آورد و دانش تو خاک وجود ما را پاک کرد.

# بازگو دانم که این اسرار هوست

زانک بی شمشیر کشتن کار اوست

هوش مصنوعی: می‌دانم که این اسرار ویژهٔ وجود توست، زیرا تو بدون نیاز به شمشیر توانایی کشتن و نابود کردن داری.

# صانع بی آلت و بی جارحه

واهب این هدیه‌های رابحه

هوش مصنوعی: خداوند، بدون نیاز به ابزار و اندام‌های فیزیکی، این نعمت‌های باارزش را به بندگانش عطا می‌کند.

# صد هزاران می چشاند هوش را

که خبر نبود دو چشم و گوش را

هوش مصنوعی: مولانا می‌گوید که هزاران راه برای تجربه و دیدن حقایق وجود دارد که فراتر از توانایی‌های بصری و شنیداری انسان است. در اینجا به قدرت خداوند و آگاهی الهی اشاره دارد که از فهم معمول ما فراتر است.

# باز گو ای بازِ عرش خوش‌شکار

تا چه دیدی این زمان از کردگار

هوش مصنوعی: ای پرنده‌ای که در آسمان‌های بلند به شکار می‌روی، به من بگو در این لحظه چه چیزی از خداوند دیده‌ای.

# چشم تو ادراک غیب آموخته

چشمهای حاضران بردوخته

هوش مصنوعی: چشمان تو توانایی درک چیزهای پنهان و غیبی را پیدا کرده و چشمانِ بقیه افراد فقط به دیدن آنچه در برابرشان است، مشغول هستند.

# آن یکی ماهی همی‌بیند عیان

وان یکی تاریک می‌بیند جهان

هوش مصنوعی: یکی از آن سه نفر (که یکی از آنها علی کرم الله وجهه است) می‌تواند عده‌ای را بی‌واسطه و واضح ببیند، در حالی که دیگری (شاید یک دشمن) دنیا را به صورت تاریک و ناواضح مشاهده می‌کند.

# وان یکی سه ماه می‌بیند بهم

این سه کس بنشسته یک موضع نعم

هوش مصنوعی: یکی از این افراد، سه ماه را به هم متصل می‌بیند و این سه نفر در یک جا نشسته‌اند و از یکدیگر بهره‌مند می‌شوند.

# چشم هر سه باز و گوش هر سه تیز

در تو آویزان و از من در گریز

هوش مصنوعی: چشمان هر سه نفر باز و گوش‌هایشان تیز است؛ آن‌ها به تو توجه دارند و از من دوری می‌کنند.

# سحر عین است این عجب لطف خفیست

بر تو نقش گرگ و بر من یوسفیست

هوش مصنوعی: سحر، یعنی جادو، واقعیت را به گونه‌ای عجیب به تصویر می‌کشد؛ طوری که در نگاه تو، ظاهری زیبا و موجه وجود دارد، در حالی که در واقعیت، من مثل یوسف هستم و تو به شکل گرگ درآمده‌ای.

# عالم ار هجده هزارست و فزون

هر نظر را نیست این هجده زبون

هوش مصنوعی: عالم اگر چه بسیار بزرگ و شامل هجده هزار دنیا و بیشتر است، اما هیچ یک از اینها در نظرِ من از بی‌ارزشی و ذلت بی‌بهره نیستند.

# راز بگشا ای علی مرتضی

ای پس سؤ القضا حسن القضا

هوش مصنوعی: ای علی مرتضی، راز را برای ما بگشا؛ تو که نتیجهٔ بدی‌ها و نداشته‌ها را به خوبی‌ها و خوبی‌ها تبدیل می‌کنی.

# یا تو واگو آنچ عقلت یافتست

یا بگویم آنچ برمن تافتست

هوش مصنوعی: ای علی، یا آنچه که تو از حکمت و دانش به دست آورده‌ای را بیان کن، یا آنچه که بر من روشن شده را بگویم.

# از تو بر من تافت چون داری نهان

می‌فشانی نور چون مه بی زبان

هوش مصنوعی: نور وجود تو به من می‌تابد و از آنجایی که تو پنهان‌کاری، این نور را بی‌زبان و بی‌صدا به من می‌رسی.

# لیک اگر در گفت آید قرص ماه

شب روان را زودتر آرد به راه

هوش مصنوعی: اما اگر در سخن بگوید که ماه کامل شب تابان، زودتر کسی را به راه هدایت می‌کند.

# از غلط ایمن شوند و از ذهول

بانگ مه غالب شود بر بانگ غول

هوش مصنوعی: آشفتگی‌ها و اشتباهات از بین می‌روند و زمانی که صدای ماه (معنای روشنایی و روشنی) بر صدای غول (معنای تاریکی و وحشت) غلبه کند، مردم در میان آن آرامش پیدا می‌کنند.

# ماه بی گفتن چو باشد رهنما

چون بگوید شد ضیا اندر ضیا

هوش مصنوعی: وقتی که ماه بدون صحبت کردن نمایان باشد، مانند یک راهنماست، و زمانی که شروع به سخن گفتن کند، نورش در نور دیگر نیز منتشر می‌شود.

# چون تو بابی آن مدینهٔ علم را

چون شعاعی آفتاب حلم را

هوش مصنوعی: تو مثل دروازه‌ای هستی که به شهر دانش و علم راه می‌دهد، مانند پرتو نور آفتاب که نماد حلم و شکیبایی است.

# باز باش ای باب بر جویای باب

تا رسد از تو قشور اندر لباب

هوش مصنوعی: ای درگاه علم و حکمت، برای کسانی که علم را جستجو می‌کنند باز بمان، تا از وجود تو معلومات و حقایق عمیق به آنها برسد.

# باز باش ای باب رحمت تا ابد

بارگاه ما له کفوا احد

هوش مصنوعی: ای باب رحمت، همیشه باز باش تا اینکه هیچ‌کس از ما از هر نعمت و رحمت بی‌نصیب نماند.

# هر هوا و ذره‌ای خود منظریست

نا گشاده کی گود کانجا دریست

هوش مصنوعی: هر نوعی از احساس یا ذره‌ای از وجود، نمایانگر دنیایی است که هنوز به آن دست نیافته‌ایم؛ هرگز فکر نکن که در اینجا، در این فضا، درب بسته‌ای وجود ندارد.

# تا بنگشاید دری را دیدبان

در درون هرگز نجنبد این گمان

هوش مصنوعی: تا وقتی که دربی باز نشود، مراقب (دیدبان) درون هرگز این تصور را ترک نمی‌کند که در واقع در اینجا دری وجود دارد.

# چون گشاده شد دری حیران شود

مرغ اومید و طمع پران شود

هوش مصنوعی: وقتی دری باز می‌شود، مرغ امید و آرزو شگفت‌زده می‌شود و از شادی پرواز می‌کند.

# غافلی ناگه به ویران گنج یافت

سوی هر ویران از آن پس می‌شتافت

هوش مصنوعی: چنانچه شخصی غافل باشد و ناگهان گنجی در ویرانی پیدا کند، از آن پس به سمت هر ویرانی می‌رود تا گنجی بیابد.

# تا ز درویشی نیابی تو گهر

کی گهر جویی ز درویشی دگر

هوش مصنوعی: تا وقتی که از مقام درویشی (پائین‌دستی و بی‌نیازی) چیزی نیابی، چگونه می‌توانی از درویشی دیگر گوهر و حقیقتی را جستجو کنی؟ در واقع، برای به دست آوردن ارزش و عمق معنوی، باید خود تجربه‌ای از درویشی یا تنگدستی داشته باشی.

# سالها گر ظن دَوَد با پای خویش

نگذرد ز اشکاف بینیهای خویش

هوش مصنوعی: اگر سال‌ها با فرض و گمان خود به دنبال چیزی باشی، اما واقعیت را با چشم خود نبینی، هیچ‌گاه به حقیقت دست نخواهی یافت و تنها در توهمات خود به سر خواهی برد.

# تا ببینی نایدت از غیب بو

غیر بینی هیچ می‌بینی بگو

هوش مصنوعی: تا زمانی که از طرف غیب (خدا) چیزی به تو نرسد، هرچه می‌بینی از خودت است و واقعیت ندارد. پس هر چیزی که می‌بینی، به خودت نسبت بده.

پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی

راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

بخش ۱۶۴ - خدو انداختن خصم در روی امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه و انداختن امیرالمؤمنین علی شمشیر از دست به خوانش بامشاد لطف آبادی
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

بخش ۱۶۴ - خدو انداختن خصم در روی امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه و انداختن امیرالمؤمنین علی شمشیر از دست به خوانش عندلیب

بخش ۱۶۴ - خدو انداختن خصم در روی امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه و انداختن امیرالمؤمنین علی شمشیر از دست به خوانش فاطمه زندی

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

پیشنهاد مشق شعر

معرفی ترانه‌های دیگر

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۵۷ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

ف-ش در ‫۱۸ سال و ۶ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۷، ساعت ۰۶:۴۵ نوشته:

ینام خدا
صفاتی که مولوی در ابیات فوق در باره علی (ع) برشمرده قابل دقت است خوب است گزیده ای چند ازابیا ت اوراکه حاوی صفاتی ازآن حضرت است در حاشیه تکرار کنیم:
ازعلی آموز اخلاص عمل
شیر حق را دان مطهر از دغل...
ای علی که جمله عقل ودیده ای
شمه ای واگو ازآنچه دیده ای
تیغ حلمت جان ما را چاک کرد
آب علمت خاک ما را پاک کرد
باز گو ای باز عرش خوش شکار
تا چه دیدی آنزمان از کردگار
چشم تو ادراک غیب آموخته
چشم های حاضران بر دوخته
راز بگشا ای علی مرتضی
ای پس از سؤالقضا حسن القضا...
اینها مدح وتعریف نیست معرفی یک شخصیتی است که روحش به آسمان آویخته ودر مصداق "من عرف نفسه فقدعرف ربه" است
مدح وتوصیف دو وجه دارد وجهی ازآن مطابق سنن وآداب صورت میگیرد ووجه دیگرازشناخت برمیآ ید وجه اول اگرچه لازم باشد اما امکان دارد که جانشین یاحجاب وجه دوم گردد وگمان میرود علی(ع) به همین دلیل از نظر ما کمترشناخته شده است اهل ولایت بودن مستلزم ولی شناسی است و مدح وتکریم خشک وخالی هرگز کافی نیست وجادارد وجه دوم بطور جدی در نظر باشد
مولوی در محیط تشیع پرورش نیافته اما چنانکه در خور یک عارف بزرگ است فرا فرقه ای میاند یشیده و اخلاص علی(ع)اورا سخت تکان دادده است کسی میتواند بزرگان دین را بشناسد که با آنها سنخیتی داشته باشد وپیداست که مولوی این سنخیت را داشته وگویا بهتر از اکثرقریب به اتفاق شیعیان علی را درک کرده ولذاقضاوت در باره او ازنظر فرقه ای بکلی منتفی است

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ناشناس در ‫۱۵ سال و ۶ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۰ فروردین ۱۳۹۰، ساعت ۰۷:۰۰ نوشته:

تو بیت پنجم "کرد او اندر غزایش کاهلی" درسته

عـلی در ‫۱۳ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲، ساعت ۱۲:۲۳ نوشته:

ای پسر تو بی نشانی از عــلـــی
ع و ل و ی ، بــدانی از عـــلـــی
.
بله جناب ( ف - ش ) ظاهر پرستان به ملوی خرده می‌گیرند که او درباره عمر (رض) نوشته است. اینان انتظار دارند که مولوی هم همانند خودشان به عمر دشنام‌گویی کند. در حالی که اگر قرار به بی احترامی و تفرقه‌افکنی بود، علی خود از همۀ ما فصیح‌تر و قوی‌تر بود. دقیقا همانند این است که گویند « شاه بخشد، شاه‌قلی نمی‌بخشد »
چــه گفــت خــداوند تـــنزیل وحـــی
خـــــداوند امـــر و خــــداوند نهـــی
.
که من شهر علمم، عـــلیم دراست
درست این سخن گفت پیغمبر است

امین کیخا در ‫۱۳ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۲، ساعت ۰۰:۰۱ نوشته:

خدا بیامرزد کسی را که اسانگیری کند همه إنسانیم ،

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، دوشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۲، ساعت ۰۱:۵۷ نوشته:

اخلاص می شود پاکدلی

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، دوشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۲، ساعت ۰۱:۵۸ نوشته:

صفا می شود یکدلگی

تاوتک در ‫۱۳ سال قبل، دوشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۰۲ نوشته:

غزا کارزار است

مصطفی هاشمی در ‫۳ سال و ۳ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۱۸:۰۲ پاسخ داده:

منظور از غزا کارزاری که پیامبر خود رهبری آن را بر عهده دارد می باشد

تاوتک در ‫۱۳ سال قبل، دوشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۰۶ نوشته:

تیه به معنی حیرت و سرگردانیست

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، دوشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۰۷ نوشته:

بیت 19 و 20 از برقراری خوراک اسمانی برای پیروان محمد ص تا روز رستاخیز سخن می راند و البته به سرسپرده اش سفارش می کند این جمله را بی گفتگو بپذیر و لغت تاویل یا گزاره و یا آزند را نیز اورده که خوب بر ریشه جانی این گفته پرده بردارد .

تاوتک در ‫۱۳ سال قبل، دوشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۰۹ نوشته:

پخته خوار زیباست یعنی آماده خور

ابراهیم در ‫۱۲ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۰ مهر ۱۳۹۳، ساعت ۱۴:۴۲ نوشته:

در بیت 12 یک اشتباه املایی دارد "در مروت خود کی داند کیستی" را باید به جای کی نوشت در مروت خود که داند کیستی"

ناشناس در ‫۱۲ سال قبل، پنجشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۳، ساعت ۱۴:۵۶ نوشته:

در بیت راز بگشا ای علی مرتضا ای پس از سوء القضا حسن القضا کاملا تشیع مولوی احساس می شه زیرا سوء القضا خلفا بوده اند و حسن القضا امیر المومنین علیه السلام و راز بگشا یعنی بگو چه اتفاقی افتاد در جای دیگه می گه کیست مولا آنکه آزادت کند بند رقیت ز پایت وا کند که بیان کننده حادثه غدیر است مضاف بر این که مدح خلفای سه گانه توسط مولوی به واسطه تقیه بوده که با مطالعه تاریخ این مطلب روشن می شه و میزان مدح خلفا نسبت به مدایح امیر المومنین علیه السلام اصلا قابل مقایسه نیست که خود موید تقیه ایشان است

اسد در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۲۶ نوشته:

سلام
محبت امیر المؤمنین نشانه تشیع نیست اما این تعبیر مولوی لا اقل طعنه به اهل سنت و خلفا هست که می‌گوید " ای پس از سوء القضا حسن القضا" یعنی خلافت سه خلیفه اول را به سوء القضا تعبیر می‌کند و از بد حادثه می‌داند.

معین در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۰:۰۵ نوشته:

جالب بود ممنون

ناشناس در ‫۱۱ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۲:۰۷ نوشته:

در بیت اول «منزه» به جای «مطهر» بهتر است.
با تشکر

حمیده در ‫۱۱ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۴، ساعت ۰۸:۵۲ نوشته:

سلام
بیت چهارم به نظر اینطوری درستتره
او خدو انداخت بر رویی که ماه
سجده آرد پیش او در سجده گاه
تاکید هم میکنم خدو انداخت بر ... نه خدو انداخت در ...

علی در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۱ مهر ۱۳۹۴، ساعت ۱۳:۱۶ نوشته:

راز بگشا ای علی مرتضی
ای پس از سوء القضا حسن القضا
گفته اند این بیت دلالت بر نفی خلفای سه گانه دارد. این وجه با ادامه داستان سازگار نیست زیرا عمر بن خطاب را تائب و مقبول دانسته است:
نه گناه عمّر و قصد رسول
می‌کشیدش تا بدرگاه قبول ...
این جمله از زبان پهلوان باشد یا خود مولوی؛ ظاهراً معنایش این است که نخست قضای بد این بود که آن مرد کافر باشد و با علی علیه السلام بجنگد و بر زمین بخورد؛ سپس قضای خوب این بود که علی علیه السلام از خون او بگذرد و هدایتش کند.

عبدالواحد قلندرزهی در ‫۱۰ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۲ اسفند ۱۳۹۴، ساعت ۱۸:۲۷ نوشته:

مثنوی معنوی القسط الرابع
مباراة سیدنا علی رضی الله عنه
مع بطل باسل یهودی (2)
تعجب المکافح البطل الباسل فی ساحة الحرب لإنسحاب علی دون أی دلیل و قال: یا علی ماذا رأیتَ افضل من قتلی وضرب عُنقی وسفک دمی وقد لمع غضبک وتلأ لأ غیظک لمعانَ البرق ثم اطفأ فی لحظة وبُرهة لا أعلم ماذا و لماذا؟
آن چه دیدی که چنین خشمت نشست
تا چنان برقی نمود و باز جست
لا أعلم ماذا رئیتَ ولکن من صورة ذلک الشئ دخلت جذوةٌ فی قلبی و جمرةٌ فی روعی وضُمرةٌ فی حیاتی.
آن چه دیدی که مرا زان عکس دید
در دل و جان شعله‌ای آمد پدید
نعم مارئیت من النفع والربح والثمرة من اطلاق سراحی کان خیرًا من الکون والمکان وکان خیرًا من الحیاة و بذلک الطائل العظیم منحتنی حیاةً جدیدة ًوطیبةً.
آن چه دیدی برتر از کون و مکان
که به از جان بود و بخشیدیم جان
یا علی إنک بلا ریب فی البطولة والحماسة والبَسَالَة والشکِیمَة أسد ربانیٌ لا یَعلمِ أحدٌ مروءتَک وکرمَک وجودَک وعطائَک وسماحتَک.
در شجاعت شیر ربانیستی
در مروت خود کی داند کیستی
إنک یا علی فی الکرم والعطآء کغیم وغیث موسی فی ساحة تیه جآءت به مائدةُ المنّ والسلوی وماکان لذلک الطعام ای شبیه ونظیر وتمثیل
در مروت ابر موسیی بتیه
کآمد از وی خوان و نان بی‌شبیه
یُعطی غیثُ السمآء القمحَ والخبز والرغیف الشهی اللذیذ کالعسل الحلو ولکن مع الجهد والسعی والعنا
ابرها گندم دهد کان را بجهد
پخته و شیرین کند مردم چو شهد
ولکن غیم موسی فَتَحَ جناحَ الرّحمةِ و رَفَدَ الطعامَ رغداً دون جهد وعناءٍ
ابر موسی پر رحمت بر گشاد
پخته و شیرین بی زحمت بداد
والرحمة رفرفت عَلَمَ العطاءِ والکرم للآکلین دون طبخ ومطبخٍ
از برای پخته‌خواران کرم
رحمتش افراخت در عالم علم
ما قَلّ تلک العطآء یوم من الإیّام إلی اربعین سنة و کانوا یرجون الفضل من الله تعالی
تا چهل سال آن وظیفه و آن عطا
کم نشد یک روز زان اهل رجا
ولکن أصحاب موسی من دَناءَتهم و مَهانَتهم سئلوا البقلَ والبصلَ و القسآءَ والفومَ والعدسَ.
تا هم ایشان از خسیسی خاستند
گندنا و تره و خس خواستند

جلال در ‫۱۰ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۷ تیر ۱۳۹۵، ساعت ۱۶:۳۷ نوشته:

شاید منظور مولوی از سوء القضاء آشوب هایی باشد که منجر به کشته شدن عثمان شد واز نظر اهل سنت وقایع شومی بود که جامعه اسلامی به آن دچار شد

محتبی احمدزاده در ‫۱۰ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۲۹ مرداد ۱۳۹۵، ساعت ۰۸:۵۷ نوشته:

با سلام به همگی.
درباره ی سوء القضاء که برخی از عالی جنابان میگویند مفرد است٬ پس به 3 خلیفه ی اول برنمیگردد٬ باید توجه شود که درواقع مولوی زمان بعد از پیامبر را به دو بخش تقسیم کرده است:
1. زمان 3 خلیفه ی اول / 2.زمان خلافت امام علی(علیه السلام)
گویی مراد از سوء القضا که مفرد است٬ زمان قبل از خلافت امام علیست و حسن القضاء٬ زمان خلافت ایشان است. در اینجا شخص مطرح نیست تا بگوییم چون سوء القضا مفرد است٬ پس نمیتواند راجع به 3 نفر باشد. بلکه درواقع سوء القضا٬ اشاره به زمان قبل از خلافت ظاهری حضرت علی علیه السلام دارد که یک چیز است نه 2 یا 3 یا ... چیز.
قرائن شعر هم میتواند گواه باشد بر این مسئله. چرا که قبل از این بیت درباره ی زمان بدبختی قوم حضرت موسی(علی نبینا و آله و علیه السلام) صحبت می کند که بعد از آن٬ ابری پر برکت بر آن ها انواع نعم را به ارمغان می آورد(ابر موسی پر رحمت بر گشاد/
پخته و شیرین بی زحمت بداد) و البته مولوی ابر امت احمد(صل الله علیه و آله) را علی مرتضی می نامد(در مروت ابر موسیی بتیه/
کآمد از وی خوان و نان بی‌شبیه) که برکاتش بی مانند و بی نظیر است و پس از زمان بدبختی قبل از خلافت علی علیه السلام٬ او با خلافتش همچون ابری پر برکت بر امت احمد بارید و البته تا ابد هم این رحمت ادامه دارد(امت احمد که هستید از کرام/
تا قیامت هست باقی آن طعام).
همگی پیروز باشید.

یاسر در ‫۹ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۰۰:۳۷ نوشته:

مولوی علی علیه السلام را به ماه تشبیه میکند که نور ان بدون هیچ صحبتی راهنمای رهروان است ( ماه بی گفت باشد رهنما ) اما در بیت دوم میگوید : علی ماهیست که علاوه بر نور صحبت هم میکن و این در اینجا اشاره دارد به ایه معروف سوره نور و او را نور علی نور معرفی میکند ( چون بگوید شد ضیا اندر ضیا)
اما به کسانی که خلفای سه گانه را هم ماه میشمارند می گوید :
وان یکی سه ماه می‌بیند بهم
این سه کس بنشسته یک موضع نعم
چشم هر سه باز و گوش هر سه تیز
در تو آویزان و از من در گریز

ناصر آذریان در ‫۹ سال و ۵ ماه قبل، چهارشنبه ۲۴ خرداد ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۵۹ نوشته:

سلام
در مورد مذهب مولوی من عقیده دارم که ایشان درویشی عاشق و عارفی شوریده بوده که به باور من تحت ولایت حضرت علی ع و اولاد معصومین ایشان قرارداشته است.
در حکایت موسی و شبان می فرماید که
ملت عشق از همه دینها جداست
عاشقان را ملت و مذهب خداست
و البته که ایشان همین ملت عشق را برگزیده بوده است
در جای دیگری می فرماید
آن طرف که عشق می‌افزود درد
بوحنیفه و شافعی درسی نکرد
مگر نه این که گفته می شود که مولوی مذهب حنفی داشته است پس به چه دلیل می فرماید که بوحنیفه ... درسی نکرد
خطبه ای از حضرت علی ع نقل است به نام خطبه البیان. که البته اغلب علمای شیعه آن را از آن حضرت نمی دانند و عقیده دارند که انتصاب این خطبه به مولی علی ع کار صوفیه است و صحت ندارد.
در این خطبه از حضرت علی ع نقل شده که فرموده اند: انالمیزان . . . یعنی ترازو من هستم و فرموده اند که تقسیم کننده بهشت و جهنم من هستم و ترازو من هستم و . . .
حال این نکته را مولوی در ادامه همان حکایت خدو انداختن خصم می فرماید
تو ترازوی احدخو بوده‌ای
بل زبانهٔ هر ترازو بوده‌ای

ناصر آذریان در ‫۹ سال و ۵ ماه قبل، چهارشنبه ۲۴ خرداد ۱۳۹۶، ساعت ۱۲:۲۵ نوشته:

سلام
راستش به باور من جای جای این شعر پر معنی حاکی از ارادت خاص بلکه بندگی جناب مولانا نسبت به حضرت مولی علی دارد. چقدر با احساس و با شکوه و پر معنی و واقعا غیر قابل توصیف
در همان بیت اول می فرماید
شیر حق را دان منزه از دغل
آیا این مصراع غیر از اعتراف به عصمت حضرت علی تعبیر می شود؟
البته هرگز نمی خواهم مفاهیم عمیق اشعار عارفانه این عارف شوریده تحت الشعاع مباحث فرقه گرایانه قرار گیرد
مولوی همان طور که خود در جایی فرموده، مطالبش به همه تعلق دارد که می فرماید
هین بگو که ناطقه جو می‌کند
تا به قرنی بعد ما آبی رسد
مولوی عاشق بود و خداجو

نادر.. در ‫۹ سال و ۵ ماه قبل، چهارشنبه ۲۴ خرداد ۱۳۹۶، ساعت ۱۲:۳۷ نوشته:

هر کس از مهره مهر تو به نقشی مشغول..

اکبر در ‫۹ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۱۵ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۴۷ نوشته:

همه ی شعر یک طرف و یک بیت آخر هم به یک طرف
تا ببینی نایدت از غیب بو
غیر بینی هیچ میبینی بگو
فقط باید اتصال بگیری .شاهد باشی و تسلیم

ملینا در ‫۸ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۵۱ نوشته:

به نام بی نام او
در بیت ای پس از سوءالقضا حسن القضا
ربطی به تشیع و تسنن نداره
قضا از قضاوت میاد پیش داوری خوب یا بد
طرف مقابل حضرت علی از پیش داوری مثبت و حسن ظن ایشون داره تعریف میکنه
هر کسی دیگه ای هم که در جنگ با حضرت علی بود شاید همین کار را میکرد یا بدتر
این شعر در واقع به من شیعه ی پیرو داره یاد میده حداقل یکم نوع دیدگاهمو عوض کنم
چشم ها را باید شست
جور دیگر باید دید
حضرت علی الگوی تغییر دیدگاه برای بنده البته
که خشمشونو به خوبی با تغییر دیدگاهشون کنترل میکنن
انسان در ذاتش ضعف ها و تیکهای شخصیتی زیادی داره که میتونه با تغییر نگرش و دیدگاهش اونا را تحت کنترل دربیاره و به تعادل برسونه
و اگه میخواد کاری انجام بده بدون تعصب باشهو همچنین سوار تعصب مردم نشه و بتازونه
موید باشید
در پناه حق
طلب خیر برای شما

ملینا حدادگراصفهانی در ‫۸ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۵۴ نوشته:

به نام او
در بیت ای پس از سوءالقضا حسن القضا
ربطی به تشیع و تسنن نداره
قضا از قضاوت میاد پیش داوری خوب یا بد
طرف مقابل حضرت علی از پیش داوری مثبت و حسن ظن ایشون داره تعریف میکنه
هر کسی دیگه ای هم که در جنگ با حضرت علی بود شاید همین کار را میکرد یا بدتر
این شعر در واقع به من شیعه ی پیرو داره یاد میده حداقل یکم نوع دیدگاهمو عوض کنم
چشم ها را باید شست
جور دیگر باید دید
حضرت علی الگوی تغییر دیدگاه برای بنده البته
که خشمشونو به خوبی با تغییر دیدگاهشون کنترل میکنن
انسان در ذاتش ضعف ها و تیکهای شخصیتی زیادی داره که میتونه با تغییر نگرش و دیدگاهش اونا را تحت کنترل دربیاره و به تعادل برسونه
و اگه میخواد کاری انجام بده بدون تعصب باشهو همچنین سوار تعصب مردم نشه و بتازونه
موید باشید
در پناه حق
طلب خیر برای شما

عباس در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۳۶ نوشته:

سلام
منظور از دغل در مصرع دوم چیست؟ چه دغلبازی و مکری در این جنگ رخ داده است؟

مفقود الاثر در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۵۷ نوشته:

سلام
دغلی رخ نداده , داره میگه علی رو از دغل پاک بدان,
اگه اشتباه نکنم این اتفاق تو غزوه ی خندق افتاده,کسی به اسم عمربن عبدود که پرید اون سمت خندق و از مسلمونا حریف طلبید, هیچکس جرات نداشت باهاش بجنگه تا علی پیش قدم شد ,
عمر شکست خورد و زمین افتاد , که وقتی علی بالای سرش اومد اون آب دهنش رو به صورت علی انداخت, علی بلند شد چند قدم راه رفت و بعد اگه اشتباه نکنم اون رو هلاک کرد,
بعد که ازش پرسیدن چرا بلند شدی چند قدم راه رفتی بعد اونو کشتی , گفت چون اون لحظه عصبانی شدم خواستم خشمم فروکش کنه , تا اون رو بخاطر خدا کشته باشم نه بخاطر خشم خودم

محسن.۲ در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۵۱ نوشته:

عباس جان
نقل به مضمون از تاریخ طبری
وقتی عمربن عبدود علی را پیاده دید از اسب پیاده شد و گفت از جوانمردی به دور است که با پیاده ای بجنگم،
علی فرمود : چرا تنها نیامدی
عمر گفت من تنها هستم
علی فرمود : اینها که پشت تواند ؟
عمر برگشت و نگاه به پشت سر کرد و علی بلافاصله ضربه ای به زانوی عمر زد که پای او قطع شد و افتاد ، علی روی سینه ی عمر نشست ، عمر به گفته ی مولوی آب دهان به روی علی انداخت و گفت: خدعه کردی، و علی گفت : الحربُ خدعَه} =جنگ فریب است.
و مولوی می گوید علی را فریب کار و دغل ندان

مفقودالاثر در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۳۷ نوشته:

عباس جان اگه نمیدونی اینو باید بهت بگم که طبری یه سننی مذهب متعصب بود و چندبار قلمش از تعصبش پیروی کرده
علی هیچ وقت به عمربن عبدود نگفت اینا کی هست پشت سرت
علی به عمرو گفت آیا جنگیدن با من کافی نبود که یاور آوردی ?
عمرو خودش برگشت و پشت سرش رو نگاه کرد !

محمدی در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۴۷ نوشته:

بعضی از دوستان جوری تعجب کردن از مدح علی توسط مولوی که انگار اهل سنت محب اهل بیت نیستند. نه دوستان، اشتباه به عرض شما رسوندن. اونها بیشتر از خیلی از ماها دوستدار اهل بیتند. اما به سر و سینه نمی زنند و قبور را نمی پرستند.

هژبر در ‫۷ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۰۱ نوشته:

خانم ملینا حدادگراصفهانی
برداشت شما منبعث از علایق شیعی شماست و به همین دلیل در مفهوم سوءالقضا و حسن القضا در این شعر دچار خطا شدید.
ظاهراً اصل ماجرا را که علی بن ابیطالب در نبرد خدعه کرد را نشنیده اید! ماجرا اینست: این دو ساعاتی جنگیدند و مرادی حاصل نشد ، پس علی رو کرد به عمرو (بخوانید عَمْرْ) و به او گفت : نگفتی که یار نیارم ؟!! (یعنی قرار بر این بود که جنگ من و تو تن به تن و بدون افراد دیگر باشد.) عمر گفت: آری مگر نه اینست؟ علی گفت : اینک پسرت به مدد تو آمد(_ به زبان ساده _ این پسرت که اومده کمکت !) عمرو سر چرخاند و علی ضربتی بر ران او زد و ران عمرو ببرید،(ادامه اش فعلا نیاز نیست). عده ای بخاطر این عمل علی او را دغلباز و اهل نیرنگ دانستند و مولانا این فرآیند را سوءالقضا برای علی میداند ، یعنی از بدِ روزگار این نسبت به علی داده شد. اما آن حرکت آخر علی در نبرد پس از خدو انداختن عمرو را باعث روسفیدی و حُسن القضا میداند.

علی سلماسی در ‫۷ سال و ۵ ماه قبل، یکشنبه ۵ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۵۳ نوشته:

سلام و عرض ادب. به عقیده بسیاری از علما این شعر از شاهکار های مولوی در وصف حضرت امیر المومنین علی علیه السلام که آیینه تمام نمای کمالات انسانی هست. به عبارتی مولوی علی علیه السلام را انسان کامل میداند که باعث نزول رحمت و برکات الهی ست . همان تمسک به ولایت علوی . اوج ارادت حضرت مولانا به علی علیه السلام در بیت : او در خدو انداخت بر رویی که ماه. سجده آرد پیش او در سجده گاه بیان شده . کنایه از تمسک تمام کائنات به ولایت علوی ست. امری که فراتر از زمین و زمینی هاست.

دکتر محمد ادیب نیا در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۱۵ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۱۵ نوشته:

آری؛ دیدگاه عرفانی و ولایی داشتن و نگاه باطنی و معنوی داشتن به اهلبیت عصمت و طهارت علیهم السلام، خصوصا اعتقاد به امامت و ولایت امیرالمومنین علی علیه السلام از اختصاصات و ویژگی های بارز تشیع است. لذا بلا شک جناب مولوی و بسیاری از شارحان آثار ایشان از بزرگان شیعه محسوب می شوند مولوی اصل امامت و ولایت و مراتب بودن ولایت و داشتن نور ولایی در اشخاص و بهره مندی هر کسی از مشکات نور ولی الهی زنده و حاضر پنهان (مهدی علیه السلام) را در ابیاتی این چنین خلاصه کرده است؛
پس به هر دوری ولی ای قائم است
تا قیامت آزمایش دائم است
هر که را خوی نکو باشد برست
هر کسی کو شیشه‌دل باشد شکست
پس امام حی قایم آن ولیست
خواه از نسل عمر خواه از علیست
مهدی و هادی ویست ای راه‌ جو
هم نهان و هم نشسته پیش رو
او چو نورست و خرد جبریل اوست
وان ولیّ کم ازو قندیل اوست
وانک زین قندیل کم مشکات ماست
نور را در مرتبه ترتیب هاست
والحمد لله رب العالمین علی کل حال

ناصر تولی در ‫۶ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۲۱ نوشته:

عرض ادب و احترام خدمت دوست داران شعر و ادب پارسی
اولین بیت این شعر دارای تضاد عجیب و معناداری است. شاعر
آگاهانه خواسته مطلبی را به خواننده منتقل نماید. بنده با مراجعه
به چندین کتاب مثنوی از انتشاراتی های مختلف سرانجام اتفاقی
کتابی بدستم رسید ار انتشارات فکر روز مربوط به سال هزار و سیصد و هشتاد و یک که مقدمه آن را کاظم برگ نیسی نگاشته است. مقدمه مشتمل بر چندین صفحه است. در یکی از صفحات در شرح این
مثنوی آمده در جنگ خندق یا همان جنگ احزاب زمانی که مولا
امیرالمومنین به مصاف عمربن‌عبدود پهلوان نامی و فارس مشهور عرب
میرود پس از رجزخوانی و درخواست عمر از علی علیه‌السلام جهت
ترک میدان نبرد به جهت جوانی حضرت و آشنایی که عمر با پدر حضرت امام علی ع جناب ابوطالب داشت نمود امام علی پاسخ رد به ایشان
میدهد و چون حضرت پیاده و عمر سواره بوده لذا عمر که جنگاور
بی همتایی است از اسب به زیر آمده و پیاده عزم میدان میکند.
ضربتی در ابتدا وارد می‌کند که سپر حصیری بافته از نی حضرت
امیر در زیر آن ضربت شمشیر تاب نیاورده تیغه شمشیر جراحتی
به حضرت وارد می‌سازد نکته اما از اینجا به بعد هست که طبق
نوشتار جناب برگ نیسی حضرت امیر رو به عمر نموده به ایشان
میگوید ای عمر خواهرت ترا میخواهد (منظور صدا می‌زند) عمر
در پی این گفته به ناگاه در کمال حیرت لشکریان خودی یعنی
مشرکین قریش و هم پیمانان ایشان روی به جانب لشکر بر می‌گرداند
در همین حین حضرت امیر ضربه‌ای بسیار شدید با پهنه‌ی شمشیر
که ناحیه‌ای حد واسط تیغه و دسته شمشیر باشد به عمر وارد
می‌کند که ضربه پس از برخورد با ران عمر ناحیه سفید ران را
بریده و به استخوان ران جراحت شدیدی وارد می‌گردد از اینجا
به بعد عمر به زمین افتاده جنگ مغلوبه می‌شود و صدای تکبیر
از جانب لشکر اسلام شنیده می‌شود. در پی این خدعه جنگی که
امری نچندان غیر طبیعی در آن دوران بوده است عمربن‌عبدود
عصبانی گشته و هنگامی که حضرت امیر جهت پایان دادن کار
او نزدیک می‌شود به صورت ایشان تف یا همان خدو می‌اندازد
و سپس ادامه ماجرا

A در ‫۶ سال و ۵ ماه قبل، جمعه ۲۳ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۹:۵۳ نوشته:

در جواب کامنت بالایی : دقیقا مولانا مخالف این اتفاق است که حضرت علی با آن وضع و با دغل عمر عبدود را به هلاکت رسانده . چون مولانا میگوید : شیر حق را دان مطهر از دغل . یعنی فکر نکن با دغل و کلک در میدان و آنگونه که میگویند جنگید و عمربن عبدود را شکست داده . پر واضح است دوست عزیز .

معین الدین در ‫۶ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۹ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۳۲ نوشته:

اقای a اگه این شعر مخالف علی (ع) است پس چرا در بیت بعد میاورد افتخار هر نبی و هر ولی؟

حسین در ‫۶ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۳۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۱۹ نوشته:

سلام بر مومنین بیت او خدو انداخت در روی علی افتخار هر نبی هر ولی .. بهتر است بدانیم (خدو) در عربی به معنای (گونه) است
چون اگر خدو به معنای تف بود باید از (بر) استفاده میشد
و چون از بر استفاده کرد تف در روی علی انداختن بیمعنا میشود
و این شاعر بزرگوار از فاخران و عالمان به زبان فارسی بودند پس بیت به این معنا میشود که او گونه انداخت در روی علی یعنی او صورتش را به زمین سایید در پیشگاه علی
و اما در بیت بعدی میگوید ان خدو زد بر رخی که روی ماه سجده آرد پیش او در سجده گاه که باز خدو زدن به رخی به این معنا میشود که رویی رو انداخت که روی ماه پیش او به خاک می افتد پس بزرگواران این خدو ان خدوی نیست مولانا علوی بوده و هیچ بیتی از ایشان در وصف خلفای سه گانه ندیدم و هر چه دبدم فحش و بد و بیرا به سن خلیفه ی اول بوده و هر کس خواست میتوانیم با هم در این مورد برسی های لازم رو به عمل بیاوریم
برای برسی بیشتر به جیمیل بنده مراجعه کنید و یا با جستجوی شاعر نمکی در گوگل میتوانید به بنده دسترسی پیدا کنید

حسین در ‫۶ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۳۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۲۸ نوشته:

سلام دوستانی که میگویند فلان بیت اینگونه بهتر است تزیزان توجه داشته باشند بله بهتر است اما دیگر معنی که مولوی میخواهد شعرش بدهد را نخواهد داد ... کلمه به کلمه ابیات مولوی بن رمز نگاشتن شده تو میگی اینطوری بهتره خجالت هم نمیکشن

A در ‫۶ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۱ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۴۴ نوشته:

در جواب آقای معید الدین : آقای معید الدین گویا منظور من را متوجه نشده اند . در ارادت ویژه ی مولانا به حضرت علی هیچ تردیدی نیست چه در مثنوی و چه در دیوان شمس . یکی از افرادی که در اینجا حاشیه گذاشته اند ( به نام محمد ادیب نیا) داستانی را نقل میکند ( که قطعا جعل و دروغ و تحریف تاریخ است ) که حضرت علی در ان جنگ به دشمن گفته خواهرت صدایت میزند و دشمن سرش را به عقب برمیگرداند و حواسش پرت میشود و حضرت در آن هنگام او را می کشد و به خاطر همین ان شخص خدو می اندازد . این قسمت غلط است و مولانا هم به خاطر همین اولین بیتی که در مورد حضرت علی می اورد میگوید ( شیر حق را دان مطهر از دغل ) یعنی کلک و دغلی در کار نبوده در کشتن دشمن. بیت بعدی هم دلیل می اورد که او پهلوان بود و این کار از پهلوانان به دور است که با کلک دشمن را بکشند . ( بالای کامنت قبلیه من این داستان جعلی رو اورده بود و من به او جواب دادم ). یاعلی

سمیه موسوی نهند در ‫۵ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۶ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۳۲ نوشته:

منظور از سو القضا همان فتنه های قبل از خلافت حضرت علی بوده که در زمان خلافت عثمان رض اتفاق افتاده

آب روان در ‫۵ سال و ۱۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۴۲ نوشته:

این حدیث من شهر علمم و علی درب آن است رازی است که پیامبر (ص) برای پویندگان راه حق فاش کرده و کارشون رو از گشتن زیاد راحت کرده. عین القضات در تمهیدات این نکته رو بیشتر باز می کنه و اهل دل رو از راه غیر اهل دل جدا می داند. عین القضات جای اهل دل رو در کعبه انا مدینه العلم و علی بابها می داند و همینطور می گه غیر اهل دل یا استعداد اینو داره که با واسطه پیری پخته بشنوه یا هر لحظه شربت قهر و کفر می نوشه.
فکر می کنم مولانا ابتدا با واسطه شمس می شنیده و یاد می گرفته تا اینکه خودش به کعبه عند ملیک مقتدر وارد می شه و از مستان خداوند می شه.

خسرو در ‫۵ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۸ دی ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۰۲ نوشته:

ادمین محتم و دوستان محترم: این شعر تحریف و در نامهای خداوند الحاد شده !؟ چون علی نام خداوند متعال است ، احمد نام حضرت موسی است که از خداست همچنین مَحمَد ، باب رحمت ، رحمت خدا ، شیر حق ، شمشیرخدا ، کلام حق و رخی که ماه به او سجده می کند : مسیح است که صورت و وجهه ای از خداست
علی مرتضی: احمد موسی است که مورد پسند و خشنودی خداوند متعال است
سه ماه : خداوند که روح القدس است و مسیح که روح خداست و موسی که روح الامین است
مدینهٔ علم : خدای زنده حقیقی است
برای هر کدام از این موارد اسناد و مدارک معتبر قابل ارائه می باشد

امیرمحمد در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۴۸ نوشته:

شعری بسیار عالی از مولانا در وصف امام علی (ع) است.

nabavar در ‫۵ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۵ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۱۶ نوشته:

گرامی مفقودالاثر
بنا به فرمایش شما درین نبرد علی حریفِ طرف مقابل نبوده و به خدعه { فریب و دغل } روی آورده. آیا چنین است؟

محمد باقر انصاری در ‫۵ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۲۴ تیر ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۳۷ نوشته:

مولوی در این ابیات برای حضرت علی (ع) سنگ تمام گذاشته. دختر من هم عاطفه یک تک بیتی در باره آن حضرت سرود که من ادامه آن را سرودم:

آنان که علی را خدا پندارند کفرش به کنار، عجب خدائی دارند

نام علی وصف خدای متعال او را که بود صفات جلال و جمال

او بنده حق بوَد و جلوه یار نورخدا، قلب عالم کون و مکان

حب علی همان حب الله است تربیت یافته دامن رسول الله است

علم نبی، بابش حیدر کرار است فضل علی چشمه جوشان یم قهار است

صهر پیامبر، باب حسنین است میراث نبوت، امام ثقلین است.

R Nik در ‫۳ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۹ بهمن ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۵۴ نوشته:

سلام خدمت دوستان فرهیخته

اگر بخوام نکته‌ ای رو اشاره بکنم که تکراری نباشه به نظرم ابیات ۲۶ و ۲۷ که درست در وسط شعر قرار گرفته یه جورایی مغز این شعر باشکوه جناب مولانا ست.

کاش ما هم جز کشتگان تیغ حلم امیر مؤمنان باشیم چرا که بی شمشیر کشتن کار اوست ...

کوروش در ‫۳ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۲، ساعت ۱۰:۲۶ نوشته:

هر هوا و ذره‌ای خود منظریست

نا گشاده کی گود کانجا دریست

یعنی چه ؟

رضا از کرمان در ‫۲ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۵:۳۴ پاسخ داده:

سلام

کی گود + کی(چه زمانی) به تو گوید ؟

شاد باشی

کوروش در ‫۳ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۲، ساعت ۱۰:۲۹ نوشته:

سالها گر ظن دود با پای خویش

نگذرد ز اشکاف بینیهای خویش

تا ببینی نایدت از غیب بو

غیر بینی هیچ می‌بینی بگو

یعنی چه ؟

امیر حسین استاد در ‫۲ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۲ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۰۶:۵۵ نوشته:

این شعر بی نظیر از حضرت مولانا، نشان دهنده عشق اهل سنت به حضرت علی نیز هست.

سید محسن در ‫۲ سال و ۱۰ ماه قبل، یکشنبه ۱۰ دی ۱۴۰۲، ساعت ۱۰:۳۳ نوشته:

این داستان از نظر روایی سند ضعیفی داشته و با توجه به اصمت معصومین از نظر اعتقادی هم با نظر شیعیان کاملا متفاوت بوده.شخصی که دارای اصمت الهی باشد حتی لحظه ای دچار خشم غیر الهی نمی شود.

محمدرضا زارعیان در ‫۲ سال و ۵ ماه قبل، چهارشنبه ۲ خرداد ۱۴۰۳، ساعت ۱۶:۱۷ نوشته:

گویند مولانا سنی مذهب بود و از علی چیزی نمیگفت اما این شعر مثنوی نشان میدهد که مولانا به خوبی علی را شناخته و پیروی از سنت مانع حمایتش از حق نشده است. شاید معلوم نباشد شعر امیر بی گزند برای که سروده شده اما از برای علی صدق میکند. من آرزو دارم مثل مولوی به چنین معرفتی برسم.

مرتضی کبیری در ‫۲ سال قبل، شنبه ۲۸ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۱۳:۰۸ نوشته:

مولوی نه سنی بود نه شیعه صوفی بود مثل علی مثل محمد مثل موسی و عیسی و.....شیعه و سنی و یهودی و مسیحی و هر مذهبی که وجود داره یک جوکه

رضا از کرمان در ‫۲ سال قبل، دوشنبه ۳۰ مهر ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۲۳ پاسخ داده:

آقا مرتضی سلام

با کلیت کلام شما هم عقیده هستم ولی چه دلیل داری که علی ، محمد،موسی وعیسی صوفی بودند واگه واقعاً صوفی بودند پس چرا رهبران دینی پیرو ایشان با تصوف مخالفند ؟

هاشم بهمن دار در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۵ آذر ۱۴۰۳، ساعت ۱۶:۴۴ نوشته:

در توصیف مقام علی علیه السلام، می توانم بگویم ، پر ارج ترین وصف است .

خصوصا بیت :

تو ترازوی احد خو بوده ای

بل زبانه هر ترازو بوده ای

یعنی وجود تو اصل و عین عدالت است و تو میزان عدالتی .

سید محمد حسینی در ‫۱ سال و ۷ ماه قبل، شنبه ۲ فروردین ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۵۸ نوشته:

دوستان اگر مقدور هست معنای این بیت مولانا را بفرمایید

باز باش ای باب رحمت تا ابد

بارگاه ما له کفوا احد

رضا از کرمان در ‫۱ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۳ فروردین ۱۴۰۴، ساعت ۰۸:۲۰ پاسخ داده:

درود بر شما

همیشه و تا ابد ای دروازه رحمت گشوده بمان ای بارگاهی که مانند وهمتایی برایش وجود ندارد

اشاره به آیه ۴ سوره توحید

علی رودگر در ‫۱ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۳ فروردین ۱۴۰۴، ساعت ۱۸:۴۵ نوشته:

با سلام

عرض کنم که محبت آهل بیت در دل همه شیعیان هست اما صرف محبت اهل بیت دلیل شیعه بودن نیست . شیعه کسی است که شهادت به ولایت علی علیه السلام بدهد و او را به عنوان جانشین پیغمبر بداند.

حضرت علی خلیفه چهارم اهل تسنن هست پس چیز عجیبی نیست که اهل تسنن از او تعریف و تمجید کنن .

هر شیعه اگر توهین و لعنت به سه خلیفه نکند حداقل از آنها تعریف و تمجید نمیکند ولی جناب مولوی در شروع فیه ما فیه به حمد و ثنای خلفا می پردازد و حتی غضبناک بودن حضرت علی نسبت به خلفا را انکار میکند .

شکی نیست که مولوی سنی است .حالا شعری زیبا در مدح کسی گفته که اتفاقا امام اول ماست و این گره ای از مولوی باز نمیکند .

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

بخش ۱۶۴ - خدو انداختن خصم در روی امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه و انداختن امیرالمؤمنین علی شمشیر از دست

تازه‌های نرم‌افزار گنجور