گردن خر گیر و سوی راه کش

سوی ره‌بانان و ره‌دانان خوش

جمله حیوان را پی انسان بکش

جمله انسان را بکش از بهر هُش

اصل آب نطفه اسپیدست و خوش

لیک عکس جان رومی و حبش

بندگی در غیب آید خوب و گش

حفظ غیب آید در استعباد خوش

باز آمد کای علی زودم بکش

تا نبینم آن دم و وقت ترش

وام‌داران گشته نومید و ترش

درد دلها یار شد با درد شش

گفت آن را جمله می‌گفتند خوش

مر مرا هم ذوق آمد گفتنش

عکس چندان باید از یاران خوش

که شوی از بحر بی‌عکس آب‌کش

هست آن آهن، فقیرِ سخت‌کش

زیر پتک و آتش است او سرخ و خوش

این صفت کردن عرض باشد خمش

سایهٔ بز را پی قربان مکش

آن فلان خانه که ما دیدیم خوش

بود موزون صفه و سقف و درش

تاسهٔ تو شد نشان آن کشش

بر تو بی کاری بود چون جان‌کنش

کی کند دل خوش به حیلت‌های گش

آنک بیند حیلهٔ حق بر سرش

گاو نفس خویش را زوتر بکش

تا شود روح خفی زنده و بهش

خواجهٔ لقمان بظاهر خواجه‌وش

در حقیقت بنده لقمان خواجه‌اش

اندرو نه حیله ماند نه روش

پس کنم ناگفته‌تان من پرورش

این رئیسان یار دین گردند خوش

بر عرب اینها سرند و بر حبش

آنک بیدارست و بیند خواب خوش

عارفست او خاک او در دیده‌کش

جنس را بین نوع گشته در روش

غیبها بین عین گشته در رهش

همچو آن اصحاب فیل اندر حبش

کعبه‌ای کردند حق آتش زدش