پس پشت شیدوش یل با درفش

زمین گشته از شیر پیکر بنفش

پس هر یک اندر دگرگون درفش

جهان گشته بد سرخ و زرد و بنفش

هوا سرخ و زرد و کبود و بنفش

ز تابیدن کاویانی درفش

بشد طوس با کاویانی درفش

بپای اندرون کرده زرینه کفش

کنارنگ وز هرک دارد درفش

خداوند گوپال و زرینه کفش

ز بس ترگ زرین و زرین درفش

ز گوپال زرین و زرینه کفش

بدو گفت کان پیل پیکر درفش

سواران و آن تیغهای بنفش

چو خورشید بر زد ز گردون درفش

دم شب شد از خنجر او بنفش

هوا سربسر سرخ و زرد و بنفش

ز بس نیزه و گونه‌گونه درفش

بشد طوس با کاویانی درفش

ز لشکر چهل مرد زرینه کفش

سپهدار و سالار زرینه کفش

تو می باش با کاویانی درفش

بیاورد طوس آن گرامی درفش

ابا کوس و پیلان و زرینه کفش

بماندند بر جای کوس و درفش

ز پیکارشان دیده‌ها شد بنفش

مگر خود فریبرز با آن درفش

بیاید کند روی دشمن بنفش

اگر تو نیایی مرا ده درفش

سواران و این تیغهای بنفش

یکی تیغ بگرفت بیژن بنفش

بزد ناگهان بر میان درفش

کشیدند گوپال و تیغ بنفش

به پیکار آن کاویانی درفش

سپاه اندر آمد بگرد درفش

هوا شد ز گرد سواران بنفش

ز بس جوشن و کاویانی درفش

شده روی گیتی سراسر بنفش

هوا تیره گشت از فروغ درفش

طبر خون و شبگون و زرد و بنفش