از پای آن که زیر خاکش کرد

چرخ را سنگسار بایستی

مشتری را برای کینه او

با زحل کارزار بایستی

پس از او بزم ساختن افسوس

[...]

گویان ز پی تو ما دل و دل

جویان ز تو نزد ما زر و زر

عشقت بره دو مادر آمد

هرگز نشود نزار و لاغر

جزو است زمانه ملک او کل

[...]

گر بخواهد نگار چهره تو

کار صد شهر چون نگار کند

پرده خوبی بساز امشب و بیرون خرام

زَهره زُهره بسوز زآن رخ چون مشتری

راد ابوالفضل بن ابوالقاسم

که ملک خلق و آدمی گهرند

نام و نان بر در تو مقصورند

بحر و کان با کف تو مختصرند

پسرانی که در هوای تواند

[...]

حسن تو با سپهر عنان در نمی‌کشد

تا در رکاب لعل شکربار می‌رود

بازم رهان ز عشوه بسیار چون مرا

با دهخدا حدیث تو بسیار می‌رود

زلفت ما را هلاک جان می‌خواهد

چشمت به موافقت همان می‌خواهد

عشق از تو کمان‌گری بیاموخت مرا

کز قد چو تیر من کمان می‌خواهد

زلفت کی به زیر سایه بدری دارد

هر تاره از وی دل صدری دارد

جز طره شب‌رنگ تو در عالم نیست

گر زآن که شبی هست که قدری دارد

ور برچکد به نفط سیه قطره‌ای از او

گردد ز بوی نفط سیه بوی سنبل خوار

شاهی که برون بام چرخ است درش

خاطر نرسد ؟ خطرش

جایی است کله گوشه قدرش که فلک

گر ؟ کله بیفتد ز سرش

آدمی را امید راحت و بیم

کمتر از یک نفس بود هم نیست

غلطی گر گمان بری که تو را

زیر سوری هزار ماتم نیست

ای همه رازها تو را معلوم

رای تو حاکم و فلک محکوم

زآرزوی نگین فرخ تو

زهره و مه شدند حاسد موم

تا نبودند دوست و دشمن تو

[...]

قمری که به گاه فرق نشناخت

از پهلوی شیر سینه شار

از شعر به فر تو برآورد

از شعله نار دانه نار

تیر فلک ز بیم ستونه کند چو تیر

چون عزم کامکار تو زه بر کمان نهد

تشویر می‌دهد خرد خرده‌بین مرا

نقش خرد به باده ز لوح دلم بشوی

به بیت عمادی جوابش بگفتم

چه گفتمش گفتم که ای روشنایی

(مرا از شکستن چنان باک ناید

که از ناکسان خواستن مومیایی)

لایق به حسب حال تو بیتی شنیده‌ام

از گفته عمادی بس نغز و دلگشای

(تشریف طغرلی است و گر نه بگفتمی

مصحف ز بند زر نشود مرتبت‌فزای)

نکویی کن و کسب کن نام نیکو

؟ مکن خواجه چون می‌توانی

به نان آب روی کرم تازه ماند

در این خاکدان کهنه باستانی

ثنا ذکر باقی دهد ؟ باشد

[...]

برون ز نام نکو چیست در زمانه بگو

ز کارنامه محمود و بارنامه سنجر

دندان طمع برکن و این مایه بدان

هر کام که هست جمله در ناکامی است