راد ابوالفضل بن ابوالقاسم
که ملک خلق و آدمی گهرند
نام و نان بر در تو مقصورند
بحر و کان با کف تو مختصرند
پسرانی که در هوای تواند
شادمانه به خانه پدرند
دست و کلک تو بخت را تیغند
چون نکوتر نگه کنی سپرند
ابیات دیگر این شعر در قصیده شماره 12 ذیل در گنجور قرار دارند.



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه چند بیت پراکنده از قصیدهای در ستایش ابوالفضل فرزند ابوالقاسم است. شاعر بخشندگی او را برتر از دریا و معدن میداند و درگاهش را جای نام و نان مردم میشمارد. هواداران او را مانند فرزندانی آسوده در خانهٔ پدر وصف میکند و دست و قلمش را هم شمشیر و هم سپر بخت میخواند.
هوش مصنوعی: ممدوح، ابوالفضل جوانمرد فرزند ابوالقاسم است؛ او و پدرش در رفتار مانند فرشتهاند و در گوهر و نژاد آدمیاند.
هوش مصنوعی: نام نیک و روزی مردم فقط بر درگاه تو یافت میشود. دریا و معدن در برابر دست بخشندهٔ تو کوچک و ناچیزند.
هوش مصنوعی: کسانی که هوادار و دوستدار تو هستند، مانند فرزندانی که در خانهٔ پدر آسودهاند، شاد و در امان زندگی میکنند.
هوش مصنوعی: دست و قلم تو برای بخت و دولت مانند شمشیرند، و اگر دقیقتر بنگری سپر نگهدارندهٔ آن نیز هستند؛ یعنی هم دشمن را میرانند و هم بخت را پاس میدارند.
هوش مصنوعی: یادداشت ویراستار است: بیتهای دیگر این شعر در قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ آمده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.