هجوم غم رسید اندر دل و راه فغان گم شد
مران ای ساربان محمل که امشب کاروان گم شد
مگر مرغی رها گردید از کنج قفس دیگر
که از نالیدن او دست و پای باغبان گم شد
ترا گفتم مپیچ ای مرغ دل بر زرف پرچینش
ز من نشنیدی و روز تو شب شد آشیان گم شد
موخونم ریختی دیگر چرا کردی تو پا مالش
زدی بر هم صف مژگان و قاتل از میان گم شد
زدی تا بیرق بیداد را در ملک نیکویی
نشان مهر و بنیاد محبت از جهان گم شد
به منع بیدلان ناصح چرا بیهوده میکوشی
دلی گر بود ما را بر سر زلف بتان گم شد
ز بس میکرد (صامت) آرزوی راه گمنامی
کنون از بینشانیهای یار از وی نشان گم شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با ردیف «گم شد» از گمشدن هر چیز در اثر عشق سخن میگوید: راه فغان، کاروان، آشیانهٔ دل، قاتل در میان مژگان، مهر از جهان و دل در زلف بتان. شاعر دل را پرندهای میداند که اندرز او را نشنید و در زلف یار گرفتار شد، و به ناصح میگوید که دلی برای پند گرفتن نمانده است. در پایان، صامت که آرزوی گمنامی داشت، در جستوجوی یار بینشان خودش نیز بینشان میشود.
هوش مصنوعی: غم چنان یکباره به دلم هجوم آورد که حتی راه ناله و فریاد هم بسته شد. ای ساربان، کجاوه را نران، زیرا امشب کاروان راه را گم کرده و پراکنده شده است.
هوش مصنوعی: گویا باز پرندهای از گوشهٔ قفس آزاد شده است که از ناله و فریادش باغبان چنین سراسیمه و پریشان شده است.
هوش مصنوعی: ای پرندهٔ دل، به تو گفتم که در زلف پرپیچوتاب یار گرفتار نشو. سخنم را نشنیدی، روزت مانند آن زلف سیاه به شب بدل شد و آشیانهات را از دست دادی.
هوش مصنوعی: خونم را ریختی، دیگر چرا آن را لگدمال کردی؟ صف مژگانت را برهم زدی و قاتل در میان آن پنهان شد و پیدا نیست کدام مژه مرا کشت.
هوش مصنوعی: از وقتی که پرچم ستم را در قلمرو زیبایی برافراشتی، نشانی از مهربانی و پایهای از محبت در جهان باقی نماند.
هوش مصنوعی: ای نصیحتگر، چرا بیهوده میکوشی عاشقان دلباخته را از عشق بازداری؟ اگر ما دلی هم داشتیم، آن را در سر زلف زیبارویان گم کردهایم.
هوش مصنوعی: صامت چندان آرزوی گمنامی و بینشانی داشت که اکنون، در پی یار بینشان، خودش نیز نشانی از خود باقی نگذاشته و گم شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد
گرفتم ناگهان نامش حدیثم در دهان گم شد
دل گم گشته را در هر خم زلفش همی جستم
که ناگه چشم بد خویش سوی جان رفت و جان گم شد
ندانم دی کی آمد، کی ز پیشم رفت، کان ساعت
[...]
ز بیداد تو حرف مهر را نام و نشان گم شد
کتاب حسن را جزو محبت از میان گم شد
ز جوش بوالهوس گرد دلت عاشق نمی گردد
طفیلی جمع شد چندان که جای میهمان گم شد
سحر بیتی مغنی می سرود از تو به یاد آمد
[...]
غبار غم ز ابر نوبهاری در جهان گم شد
قدح را بر زمین مگذار ساقی کآسمان گم شد
در آن زلف از ضعیفی می دهد آهم نشان از دل
که سوزن می شود پیدا چو شب با ریسمان گم شد
علاج داغ دل کردیم اما درد پنهان را
[...]
برافکندی ز رخ تا پرده ظلمت از جهان گم شد
نمودی چهره تا خورشید را نام و نشان گم شد
به هنگام جواب ار ببینم خاموش معذورم
که چون گفتی سخن در کامم از حسرت زبان گم شد
نمیدانم دلم را خط به غارت برده یا خالش
[...]
درآمد عشق از عقل را نام و نشان گم شد
چه دزد است اینکه تا گردیده پیدا پاسبان گم شد
کند ذوق حدیثت گنگ را گویا زهی قسمت
تو از من حال پرسیدی زبانم در دهان گم شد
ز دل نامد خبر تا سوی زلفت باز شد راهی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.