ز بیداد تو حرف مهر را نام و نشان گم شد
کتاب حسن را جزو محبت از میان گم شد
ز جوش بوالهوس گرد دلت عاشق نمی گردد
طفیلی جمع شد چندان که جای میهمان گم شد
سحر بیتی مغنی می سرود از تو به یاد آمد
چنان شوری برآوردم که وقت دوستان گم شد
به نالش خواستم جا در دلت، افتادم از چشمت
گدا آمد که صدر قرب یابد، آستان گم شد
پس از عمری شدم عرضی کنم، چندان به پیش آمد
که مضمون سخن صدبار از دل تا زبان گم شد
متاعی دیر اگر داریم بر ما رد مکن زاهد
به عزم کعبه می رفتیم راه کاروان گم شد
هوش تا تافت رو از من مزاج کارها برگشت
طرب تابست در بر من کلید آسمان گم شد
هوس را در فراق مرحمت خواب گران بگرفت
طرب را در سراغ عافیت نام و نشان گم شد
اگر پرسد کسی حال «نظیری » را بگوییدش
که در دامست آن مرغی که شب از آشیان گم شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهٔ عاشقی از ستم و بیاعتنایی معشوق است. معشوق را بوالهوسان احاطه کردهاند و عاشق با ناله و عرض حال، به جای نزدیکی، حتی جای پیشین خود را هم از دست میدهد. در میانهٔ غزل، شاعر از زاهد میخواهد او را که به جای کعبه به دیر افتاده نراند. در پایان، نظیری خود را پرندهای میخواند که از آشیانه گم شده و در دام عشق گرفتار آمده است.
هوش مصنوعی: از ستم تو، نام و نشانی از مهربانی باقی نماند. گویی از کتاب زیبایی تو، بخش محبت گم شده و از آن بیرون افتاده است.
هوش مصنوعی: هوسبازان چنان دورِ دلت را گرفتهاند که عاشق راستین نمیتواند گرد آن بگردد. مهمانان ناخوانده چنان انبوه شدند که برای مهمانِ اصلی جایی نماند.
هوش مصنوعی: سحرگاه، خواننده بیتی میخواند که مرا به یاد تو انداخت. چنان شور و فریادی به پا کردم که حال خوش و بزم یاران به هم ریخت.
هوش مصنوعی: خواستم با ناله و زاری در دلت جایی بیابم، ولی از چشمت افتادم. مانند گدایی شدم که آمد تا در صدر مجلسِ نزدیکان بنشیند و حتی آستانهٔ در را هم از دست داد.
هوش مصنوعی: پس از عمری رفتم تا خواستهام را با تو در میان بگذارم. اما چنان پریشان و دستپاچه شدم که مضمون سخن صد بار میان دل و زبانم گم شد.
هوش مصنوعی: ای زاهد، اگر کالای ما از دیر و بتکده است، آن را رد مکن و ما را مران. ما قصد کعبه داشتیم، اما راه کاروان را گم کردیم و به آنجا افتادیم.
هوش مصنوعی: از وقتی هوش (یا هوس) از من روی برگرداند، کارهایم وارونه شد. وقتی شادی در را به روی من بست، گویی کلید آسمان هم گم شد و راهی به گشایش نماند.
هوش مصنوعی: هوس و آرزو در دوری از لطف و مهربانی به خواب سنگین فرو رفت. شادی هم در جستوجوی آرامش و سلامت چنان سرگردان شد که نام و نشانی از آن نماند.
هوش مصنوعی: اگر کسی حال نظیری را پرسید، به او بگویید آن پرندهای که شب از آشیانه گم شده بود، اکنون در دام گرفتار است. یعنی شاعر اسیر عشق شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد
گرفتم ناگهان نامش حدیثم در دهان گم شد
دل گم گشته را در هر خم زلفش همی جستم
که ناگه چشم بد خویش سوی جان رفت و جان گم شد
ندانم دی کی آمد، کی ز پیشم رفت، کان ساعت
[...]
غبار غم ز ابر نوبهاری در جهان گم شد
قدح را بر زمین مگذار ساقی کآسمان گم شد
در آن زلف از ضعیفی می دهد آهم نشان از دل
که سوزن می شود پیدا چو شب با ریسمان گم شد
علاج داغ دل کردیم اما درد پنهان را
[...]
برافکندی ز رخ تا پرده ظلمت از جهان گم شد
نمودی چهره تا خورشید را نام و نشان گم شد
به هنگام جواب ار ببینم خاموش معذورم
که چون گفتی سخن در کامم از حسرت زبان گم شد
نمیدانم دلم را خط به غارت برده یا خالش
[...]
درآمد عشق از عقل را نام و نشان گم شد
چه دزد است اینکه تا گردیده پیدا پاسبان گم شد
کند ذوق حدیثت گنگ را گویا زهی قسمت
تو از من حال پرسیدی زبانم در دهان گم شد
ز دل نامد خبر تا سوی زلفت باز شد راهی
[...]
چه شد نایی که اندر نی تو را راه فغان گم شد
زدم سردی حدیث اشتیاقت در دهان گم شد
نمیدانم اسیر زلف شد یا کشته غمزه
همیدانم که مرغ دل ز سینه پرزنان گم شد
ز اشک و آه یعقوب و زلیخا اندرین وادی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.