برافکندی ز رخ تا پرده ظلمت از جهان گم شد
نمودی چهره تا خورشید را نام و نشان گم شد
به هنگام جواب ار ببینم خاموش معذورم
که چون گفتی سخن در کامم از حسرت زبان گم شد
نمیدانم دلم را خط به غارت برده یا خالش
همین دانم که ما بودیم و او دل در میان گم شد
به قصدم داشت ترکی در کمان تیری ندانستم
که بیرون رفت از دل ناوکش یا در نشان گم شد
به غربت کردهام خو، مرغ دستآموزِ صیادم
وطن کی میشناسم بیضهام در آشیان گم شد
بیابانی است مالامال دل تا خیمه لیلی
بسا مجنون سرگردان در این ریگ روان گم شد
ز خود گر میروی وقت است فرصت را غنیمت دان
که اینک در نظر قصاب گرد کاروان گم شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «گم شد» از ناپدید شدن همه چیز در برابر عشق و جمال معشوق سخن میگوید. با جلوهٔ چهرهٔ یار خورشید بینشان میشود، زبان عاشق از کار میافتد و دلش در میان خط و خال یار گم میشود. شاعر از غربت خود و از عاشقانی میگوید که در راه رسیدن به لیلی گم شدهاند. در پایان به خود هشدار میدهد که کاروان رفته است و باید فرصت از خود گذشتن را از دست ندهد.
هوش مصنوعی: چون پرده از چهره برداشتی، تاریکی از جهان رفت؛ و چون رخسارت را نشان دادی، خورشید در برابر تو بینام و نشان شد.
هوش مصنوعی: اگر هنگام پاسخ دادن خاموشم ببینی، مرا ببخش؛ زیرا وقتی تو سخن گفتی، از حسرت و حیرت زبان در دهانم گم شد و توان گفتن نداشتم.
هوش مصنوعی: نمیدانم دلم را خط چهرهٔ یار به یغما برد یا خال او؛ فقط میدانم که من بودم و او، و دل در این میان گم شد.
هوش مصنوعی: معشوقی ترکوار تیری در کمان داشت و آهنگ من کرده بود؛ نفهمیدم که تیرش از دلم گذشت و بیرون رفت یا در همان نشانه، یعنی دل من، فرو رفت و ناپدید شد.
هوش مصنوعی: به غربت خو گرفتهام و مانند پرندهای دستآموز در دست صیادم؛ وطن را چگونه بشناسم، وقتی تخمی که از آن بیرون آمدم در آشیانه گم شد و هیچ نشانی از اصل خود ندارم.
هوش مصنوعی: تا خیمهٔ لیلی بیابانی است که سراسر از دلهای عاشقان پر است؛ چه بسیار مجنونهای سرگردان که در ریگ روان این بیابان گم شدند.
هوش مصنوعی: ای قصاب، اگر میخواهی از خود بگذری و رهسپار شوی، اکنون وقت آن است و فرصت را غنیمت بدان؛ زیرا هماکنون گرد کاروان نیز از برابر چشم ناپدید شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد
گرفتم ناگهان نامش حدیثم در دهان گم شد
دل گم گشته را در هر خم زلفش همی جستم
که ناگه چشم بد خویش سوی جان رفت و جان گم شد
ندانم دی کی آمد، کی ز پیشم رفت، کان ساعت
[...]
ز بیداد تو حرف مهر را نام و نشان گم شد
کتاب حسن را جزو محبت از میان گم شد
ز جوش بوالهوس گرد دلت عاشق نمی گردد
طفیلی جمع شد چندان که جای میهمان گم شد
سحر بیتی مغنی می سرود از تو به یاد آمد
[...]
غبار غم ز ابر نوبهاری در جهان گم شد
قدح را بر زمین مگذار ساقی کآسمان گم شد
در آن زلف از ضعیفی می دهد آهم نشان از دل
که سوزن می شود پیدا چو شب با ریسمان گم شد
علاج داغ دل کردیم اما درد پنهان را
[...]
درآمد عشق از عقل را نام و نشان گم شد
چه دزد است اینکه تا گردیده پیدا پاسبان گم شد
کند ذوق حدیثت گنگ را گویا زهی قسمت
تو از من حال پرسیدی زبانم در دهان گم شد
ز دل نامد خبر تا سوی زلفت باز شد راهی
[...]
چه شد نایی که اندر نی تو را راه فغان گم شد
زدم سردی حدیث اشتیاقت در دهان گم شد
نمیدانم اسیر زلف شد یا کشته غمزه
همیدانم که مرغ دل ز سینه پرزنان گم شد
ز اشک و آه یعقوب و زلیخا اندرین وادی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.