گنجور

غزل شمارهٔ ۱۶

 
سلمان ساوجی
سلمان ساوجی » دیوان اشعار » غزلیات
 

یارب به آب این مژه اشکبار ما

کان سرو ناز را، بنشان در کنار ما

از ما غبار اگر چه بر انگیخت، درد او

گردی به دامنش مرصاد، از غبار ما

ای دل درین دیار، نشان و نامجوی

جز در دیار ما، مطلب، در دیار ما

آبی به روی کار من، آمد ز دیده باز

و آن نیز اگر چه باز نیاید، به کار ما

آب روان ما، ز گل ما، مکدر است

صافی شود چو پاک شود رهگذار ما

یا اختیار ماست ز گیتی، ولی چه سود

در دست ما چو نیست، کنون اختیار ما

غمهای عالم ار همه، بر ما شوند جمع

ما را چه غم چو یار بود، غمگسار ما

بهر غم تو داد به سلمان، که گوش دار

چندین هزار دانه در، یادگار ما

تا بر سوار مردمک دیده می‌نهد

مردم سواد این سخن آبدار ما



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ساوه‌سرا | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

محمود مهری نوشته:

با سلام
در مصرع دوم از بیت دوم ، ” مرصاد ” باید به صورت ” مرساد ” نوشته شود ، مقصود همان ” مرسد ” یا ” نرسد ” است

موفق باشید …

👆☹

مهرنوش نوشته:

بیت سوم مصرع اول: نامجوی–>نام مجوی
و در مصرع دوم همین بیت به جای ” مطلب، در دیار ما” ، ” مطلب دردِ یار ما” به نظر منطقی‌تر می‌رسه.

👆☹

روح اله مزارعی نوشته:

بین سوم را شاید بتوان این گونه نگاشت:
ای دل در این دیار، نشانِ «وفا» مجوی
جز «دردِ» یار ما، مطلب، در دیار ما

👆☹

اکبر خلیلی نوشته:

باسلام
به نظر می رسد در یک بیت مانده به آخر، واژه “بهر” باید “بحر” به معنی دریا نوشته می شد و دلیل و قرینه آن، واژه “در” به معنی مروارید است که در مصرع دوم و پرورده ی صدف است و جایگاه صدف هم دریا است.

👆☹

سید محسن نوشته:

در مورد مصرع اول بیت سوم عقلم بجائی نرسید—اما در مورد مصرع دوم با تصحیح فاصله کار درست میشود—جز-درد-یارما—مطلب—در–دیار ما—ودر بیت آخر—-پا بر سواد مردمک دیده می نهد—-درست است

👆☹

سید محسن نوشته:

بیت آخر مصرع دوم—-هر دم سواد این سخن آبدار ما—درست است

👆☹

شکرستان