نی پای آن که از سر کویت سفر کنم
نی دست آنکه دست به زلف تو در کنم
چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش
ممکن نشد که لوح صبوری ز بر کنم
ماهی متاع صبر کنم جمع و ز آب چشم
در مجلس خیال تو یک روزتر کنم
خوابم نماند و خواب اجل هم خوش است، لیک
گر خشتی ز آستانه تو زیر سر کنم
عمری گذشت، هیچ نیامد زمان آنک
روزی به روی تو شب غم را سحر کنم
ذوق جفا و جور تو بر من حرام باد
گر من به جز وفای تو کاری دگر کنم
چشمت به خواب ناز و مرا قصه ای دراز
آمد شبم به روز، سخن مختصر کنم
هر کس به سوی حور رود، من به سوی تو
چون بامداد حشر سر از خواب بر کنم
روزی گذشته بود برای سوار و من
هر بامداد آیم و آن سو نظر کنم
دردش به از سر است و من سر بریده را
آن سر کجا که در سر آن درد سر کنم
یاران ز پند بس که ز خسرو رها نشد
آن دل که پیش تیر ملامت سپر کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهٔ عاشقی است که نه توان دل کندن از کوی معشوق را دارد و نه راهی به وصال او. شاعر از بیخوابی، ناتوانی در صبر و عمری انتظار بیحاصل میگوید و پیمان وفاداری میبندد. او مرگ بر آستان یار را آرزو میکند و حتی در قیامت هم به جای حور، یار را میجوید. در پایان از یاران میخواهد پند را رها کنند، زیرا دلی برایش نمانده که در برابر سرزنش سپر کند.
هوش مصنوعی: نه پای رفتن دارم که از کوی تو سفر کنم و دور شوم، و نه دستی که به زلف تو برسد. نه میتوانم از تو دل بکنم و نه به وصالت میرسم.
هوش مصنوعی: شبهای بسیاری در گوشهٔ ویران تنهاییام گذشت، اما نتوانستم درس صبر را از بر کنم و صبوری بیاموزم.
هوش مصنوعی: یک ماه سرمایهٔ صبر را گرد میآورم، اما در بزم خیال تو، در یک روز آن را با اشک چشم خیس و تباه میکنم. صبر یکماههام با گریهٔ یک روز بر باد میرود.
هوش مصنوعی: خواب از چشمم رفته است. خواب مرگ هم برایم خوش است، اما به این شرط که خشتی از آستانهٔ تو را زیر سرم بگذارم، یعنی بر درگاه تو بمیرم.
هوش مصنوعی: عمری گذشت و هرگز زمانی نرسید که روزی با دیدن روی تو شب غمم را به سحر برسانم.
هوش مصنوعی: اگر کاری جز وفاداری به تو کنم، لذت تحمل جفا و ستم تو بر من حرام باد.
هوش مصنوعی: چشم تو در خواب ناز است و من قصهای دراز از غم دارم. شبم به روز رسید، پس سخن را کوتاه میکنم.
هوش مصنوعی: در صبح قیامت که سر از خواب مرگ برمیدارم، هر کس به سوی حوریان بهشت میرود و من به سوی تو میآیم.
هوش مصنوعی: روزی آن سوار، یعنی معشوق، از این راه گذشته بود، و من از آن پس هر بامداد میآیم و به همان سو چشم میدوزم، به امید آنکه دوباره بگذرد.
هوش مصنوعی: درد عشق او از سر برایم عزیزتر است. اما من که سر خود را باختهام، کجا سری دارم که رنج و دردسر آن درد را بر آن تحمل کنم.
هوش مصنوعی: ای یاران، بس کنید از پند دادن؛ در خسرو دیگر دلی نمانده است که آن را در برابر تیر سرزنش سپر کنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
روزی من آخر این دل و جان را خطر کنم
گستاخوار بر سر کویش گذر کنم
لبیک عاشقی بزنم در میان کوه
وز حال خویش عالمیان را خبر کنم
جامه بدرم از وی و دعوی خون کنم
[...]
تاذکر همتت به جهان در سمر کنم
گوش فلک ز مدحت تو پر گهر کنم
روزی کزین سراچه سفلی گذر کنم
وانگه به سوی عالم علوی سفر کنم
کرّوبیان عرش و مقیمان قدس را
از درد خویش و حسن تو یک یک خبر کنم
از گریه فرش را همه در موج خون کشم
[...]
گفتم که یک شبی سوی جانان گذر کنم
دزدیده در جمال رخ او نظر کنم
دلبر اگرچه از من بیچاره غافلست
او را ز حال زار دل خود خبر کنم
باشد که پای بوس زنم افتد اتّفاق
[...]
حسرت فرو خورم چه به رویت نظر کنم
وانگه بگریه افتم و از دل به در کنم
مست از می خیال توام آنچنان که نیست
پروا که با تو نیز سخن یا نظر کنم
تو مست جام غیری و مهمان دیگری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.