برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنی
با دل روشن تو محو آب و رنگ گلشنی
طور از برق تجلی شهر پرواز یافت
از گرانجانی تو پا بر جا چو کوه آهنی
تلخ می شد زندگی از نوحه دلمردگان
مرده دل را اگر می بود رسم شیونی
بی دل بینا فزاید پرده ای بر غفلتت
با مه کنعان اگر در زیر یک پیراهنی
غنچه با دست نگارین پوست را بر تن شکافت
تو ز سستی همچنان زندانی پیراهنی
گر نمی سازی خراب این خانه را چون عاشقان
باز کن چون عاقلان از چشم عبرت روزنی
وادی خونخوار سودا را چو مجنون دیده ام
جز دهان شیر در وی نیست دیگر مائمنی
حسن عالمسوز را مشاطه ای در کار نیست
می زند هر برگ گل بر آتش گل دامنی
گر نداری گوشه ای صائب در اقلیم رضا
از تو باشد گر همه روی زمین، بی مائمنی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سرزنشی است خطاب به انسان غافل و دلبستهٔ ظاهر جهان. شاعر او را با شبنم، کوه طور و غنچه مقایسه میکند که هر کدام از قید خود رها شدند، و نشان میدهد که بدون دل بینا حتی نزدیکی به یوسف هم سودی ندارد. سپس از سختی وادی عشق و بینیازی حسن از آرایش سخن میگوید. در پایان نتیجه میگیرد که تنها پناه واقعی، گوشهای در سرزمین رضاست.
هوش مصنوعی: شبنم با چشم روشن و بینای خود از باغ بیرون رفت و به سوی آسمان برخاست. اما تو با آنکه دلی روشن داری، هنوز شیفتهٔ آب و رنگ و ظاهر باغ دنیا ماندهای.
هوش مصنوعی: کوه طور از برق تجلی خداوند بال پرواز یافت و از جا کنده شد. اما تو از سنگینی جان و بیحسی، مانند کوهی آهنین سر جای خود ایستادهای و تکان نمیخوری («شهر پرواز» ظاهراً همان «شهپر پرواز» است).
هوش مصنوعی: اگر مردهدلان رسم سوگواری بر مرگ دل خود را داشتند، از ناله و زاری آنان زندگی بر همه تلخ میشد. یعنی بسیاری مردهدلاند و خود خبر ندارند.
هوش مصنوعی: اگر دل بینا نداشته باشی، حتی اگر با یوسف کنعانی زیر یک پیراهن باشی، این نزدیکی فقط پردهای بر غفلت تو میافزاید. اشاره است به پیراهن یوسف که چشم یعقوب را بینا کرد، اما از دل نابینا کاری برنمیآید.
هوش مصنوعی: غنچه با دست حنابستهٔ خود پوست تنش را شکافت و شکفت. اما تو از سستی همچنان زندانی پیراهن تن و تعلقات ماندهای.
هوش مصنوعی: اگر مانند عاشقان این خانهٔ تن و دنیا را ویران نمیکنی، دستکم مانند خردمندان با چشم عبرت روزنهای در آن باز کن.
هوش مصنوعی: من نیز مانند مجنون بیابان خونریز عشق و جنون را دیدهام. در آن هیچ پناهگاهی جز دهان شیر نیست، یعنی در این راه امانی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: زیبایی جهانسوز به آرایشگر نیازی ندارد. هر برگ گل خود بر آتش جلوهٔ گل دامن میزند و آن را شعلهورتر میکند.
هوش مصنوعی: صائب، اگر در سرزمین رضا و تسلیم گوشهای نداشته باشی، حتی اگر همهٔ روی زمین از آن تو باشد، باز بیپناه خواهی بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آنچه با من میکند از دوستی سیمین تنی
دشمنم نپسندد آنحالت بجای چون منی
هر مژه در چشم من خاریست بی برگ گلش
طالع من بین که خاری یافتم در گلشنی
داردش در خرمن مه خوشه پروین نظام
[...]
من کیم گفتی که گویم خاک نعلین منی
ماه من تا چند نعل باژگونه میزنی
گفته بودی دامنم روزی به دست افتد ترا
وعده افتادگان در پای تا کی افکنی
دم به دم آهنگ رفتن میکنی از پیش من
[...]
سینه روزن روزن است از ناوک صیدافکنی
خانه دل را فروغ دیگر از هر روزنی
دارم از اشک شفق گون دور ازان خورشید روی
همچو گردون هر نماز شام پر خون دامنی
نیست آن اندام نازک را مناسب هر لباس
[...]
گل شکفت و هر کسی دارد هوای گلشنی
ما و داغ آتشین رویی و کنج گلخنی
گشت بستان کن که بهر دیدن روی تو شد
هر گلی چشمی و هر چشمی چراغ روشنی
مست می آیی و در دلها تصرف می کنی
[...]
نزد این خلق از رواج باطل حق دشمنی
حرف حق گو، چون اناالحق گوی باشد کشتنی
بسکه در پای خیالت هر زمان سر مینهم
در جوانی چون هلالم گشته قامت منحنی
بر جرس این طعنه می آید که در راه طلب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.