از تلخ زبانان نشود پست خروشم
طفلم، نتوان کرد به دشنام خموشم
نم در دل میخانه خمارم نگذارد
گر جلوه ساقی نشود رهزن هوشم
چیزی نشود بر دل آزاده من بار
جز دست نوازش که گران است به دوشم
بینا ز نظر بازی دریاست حبابم
فانی شوم از بحر اگر چشم بپوشم
ریحان بهشت است مرا خواب پریشان
تا خط بناگوش ترا حلقه بگوشم
آب گهرم بسته یخ از سردی بازار
هر چند که یوسف به زر قلب فروشم
چون سیل مرا هست ز خود سلسله جنبان
موقوف به طوفان نبود جوش و خروشم
این آن غزل حاجی صوفی است که فرمود
آن روی نداری که ز تو چشم بپوشم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از خروش و شور درونی خود سخن میگوید که نه با دشنام فرو مینشیند و نه به عاملی بیرونی وابسته است، بلکه مانند سیل از خود او برمیخیزد. در میان، از آزادگیاش در برابر منت، وابستگی هستیاش به نظر داشتن به دریا، دلبستگی به خط یار و کسادی بازار هنرش میگوید. در پایان این غزل را استقبالی از غزل حاجی صوفی میخواند و مصراعی از او را تضمین میکند.
هوش مصنوعی: بدزبانان و تلخگویان نمیتوانند فریاد و نالهام را فرو بنشانند. مانند کودکی هستم که با دشنام و سرزنش ساکت نمیشود و بیشتر میخروشد.
هوش مصنوعی: اگر جلوهٔ ساقی هوش مرا نرباید و مستم نکند، خمار و تشنگیام چنان است که همهٔ شراب میخانه را مینوشم و قطرهای در آن باقی نمیگذارم.
هوش مصنوعی: هیچ سختی و باری بر دل آزادهٔ من سنگینی نمیکند، جز دست نوازش و منتِ لطف دیگران که بر دوشم گران است.
هوش مصنوعی: حباب وجود من بیناییاش از تماشای دریاست و اگر چشم از دریا بردارم نابود میشوم. یعنی هستی من به نظر داشتن به حقیقتِ کل وابسته است.
هوش مصنوعی: از وقتی بندهٔ خطِ کنار گوش تو شدهام، حتی خواب آشفته و پریشانم برایم همچون ریحان بهشت خوش و دلپذیر است. خط پریشانِ یار به ریحان مانند شده است.
هوش مصنوعی: از کسادی و سردی بازار، آب و درخشش گوهر من یخ بسته است؛ با اینکه یوسفی گرانبها را به سکهٔ قلب و ناچیز میفروشم، باز خریداری نیست.
هوش مصنوعی: مانند سیل، محرک و برانگیزانندهٔ من از درون خودم است و جوش و خروشم به توفانی از بیرون وابسته نیست.
هوش مصنوعی: این غزل به استقبال غزل حاجی صوفی است که گفته بود: تو آن روی را نداری که بتوان از آن چشم پوشید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زین پس سر آن نیست که من زهد فروشم
ساقی، قدحی ده که به روی تو بنوشم
جایی که نیرزد به جوی دین درستم
این توبه صد جای شکسته چه فروشم؟
بس پیر خرابات که دیدم به شفاعت
[...]
عشقت چو ستم کرد و جفا بر تن و توشم
از ناله و زاری نتوان کرد خموشم
من عاشق آن گوشهٔ چشمم، به رفیقان
پیغام بده تا: ننشینند به گوشم
ساقی، بده آن جام و ز من جامه برافگن
[...]
تا چند بشادی می غمهای تو نوشم
از خلق جهان کسوت سودای تو پوشم
هر چند که زلفت دل من گوش ندارد
من سلسله ی زلف ترا حلقه بگوشم
عیبم مکن از دود دلم در جگر افتاد
[...]
شکر است که سجّاده درافتاد ز دوشم
تا من نتوانم که دگر زهد فروشم
دل هر نفسم پند همی داد که هش دار
المنّة لِلّه که نه دل ماند و نه هوشم
زین پس من و رندی و سر کوی خرابات
[...]
از شش جهتم شکوه زند موج خموشم
در زهر زنم غوطه و سرچشمهٔ نوشم
سر تا به قدم عیبم و از دوستی خویش
عیبی نشناسم کزان پرده نپوشم
بر خلق نخواهم که زنم ناصیهٔ خویش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.