از شش جهتم شکوه زند موج خموشم
در زهر زنم غوطه و سرچشمهٔ نوشم
سر تا به قدم عیبم و از دوستی خویش
عیبی نشناسم کزان پرده نپوشم
بر خلق نخواهم که زنم ناصیهٔ خویش
تا جمله بدانند که من بیهده کوشم
تزویر خرم بهر دو عالم به وکالت
هر گاه که در کوی ریا زهد فروشم
تا فتنهٔ فردای قیامت نشناسی
این مغبچه امروز ببین بر سر دوشم
از دردکشان شو که من غمزده، عرفی
تا بودم از آن جمع نه غم بود نه هوشم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عرفی در این غزل از تناقضهای درون خود سخن میگوید: خاموشی پرشکایت، عیبهای پوشیده با خودپسندی و زهدی که در بازار ریا فروخته میشود و جز تزویر حاصلی ندارد. سپس از زهد ریایی رو برمیگرداند و به مغبچه و میکده روی میآورد که فتنهای همچون قیامت دارد. در پایان دیگران را به همراهی با دردکشان فرا میخواند، چون در جمع آنان از غم و هوشیاری آزاد بوده است.
هوش مصنوعی: خاموشی من مانند دریایی است که از هر شش سو موج شکایت از آن برمیخیزد. در زهر غوطه میخورم و با این حال خودم سرچشمهٔ شیرینی و نوشم.
هوش مصنوعی: از سر تا پا عیب و نقصم، اما از بس خود را دوست دارم، هیچ عیبی در خود نمیبینم که آن را با پردهٔ خودپسندی نپوشانم.
هوش مصنوعی: نمیخواهم پیشانی و چهرهٔ خود را به مردم نشان دهم و خود را عرضه کنم، چون آنگاه همه میفهمند که تلاش من بیهوده و پوچ است.
هوش مصنوعی: هر بار که در کوی ریا زهد و پارسایی خود را میفروشم، گویی به نیابت از هر دو جهان فریب و نیرنگ میخرم؛ یعنی زهد ریایی جز اندوختن تزویر سودی ندارد.
هوش مصنوعی: اگر آشوب و هنگامهٔ روز قیامت را نمیشناسی، امروز این مغبچه (ساقی زیبای میکده) را بر دوش من ببین؛ آشوبی که او برپا میکند نمونهای از فتنهٔ قیامت است.
هوش مصنوعی: عرفی میگوید: به جمع دردکشان و بادهنوشان بپیوند، زیرا من غمزده تا وقتی در میان آنان بودم نه غمی داشتم و نه هوشیاری و پروایی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زین پس سر آن نیست که من زهد فروشم
ساقی، قدحی ده که به روی تو بنوشم
جایی که نیرزد به جوی دین درستم
این توبه صد جای شکسته چه فروشم؟
بس پیر خرابات که دیدم به شفاعت
[...]
عشقت چو ستم کرد و جفا بر تن و توشم
از ناله و زاری نتوان کرد خموشم
من عاشق آن گوشهٔ چشمم، به رفیقان
پیغام بده تا: ننشینند به گوشم
ساقی، بده آن جام و ز من جامه برافگن
[...]
تا چند بشادی می غمهای تو نوشم
از خلق جهان کسوت سودای تو پوشم
هر چند که زلفت دل من گوش ندارد
من سلسله ی زلف ترا حلقه بگوشم
عیبم مکن از دود دلم در جگر افتاد
[...]
شکر است که سجّاده درافتاد ز دوشم
تا من نتوانم که دگر زهد فروشم
دل هر نفسم پند همی داد که هش دار
المنّة لِلّه که نه دل ماند و نه هوشم
زین پس من و رندی و سر کوی خرابات
[...]
از تلخ زبانان نشود پست خروشم
طفلم، نتوان کرد به دشنام خموشم
نم در دل میخانه خمارم نگذارد
گر جلوه ساقی نشود رهزن هوشم
چیزی نشود بر دل آزاده من بار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.