مرا دیوانه می خوانند و با دیوانه می مانم
ز خود بیگانه می دانند و هم من نیز می دانم
اگر با بت منم اینم وگر در کعبه بنشینم
نه مرد مذهب و دینم نه اهل کفر و ایمانم
چو در بت خانه افتادم ز دیگر خانه آزادم
به نقد امروز دل شادم که عشق آسوده می رانم
به رغبت عشق می بازم دگر شغلی نمی سازم
نه از جنت همی نازم نه از دوزخ هراسانم
قلم در حکم نیک و بد قضا در ما تقدم زد
ندانم مقبلم یا رد چه باید هم برین سانم
علم گشتم به نادانی چه باک ار جاهلم خوانی
چه گویم چون نمی دانی که از دانسته نادانم
عیان بی عیان گفتم نشان بی نشان گفتم
نزاری ترک جان گفتم کنون در بند جانانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل قلندرانه بیان حال عاشقی است که مردم او را دیوانه و بیگانه از خود میدانند و او هم این را میپذیرد. شاعر از دوگانهٔ بتخانه و کعبه، کفر و ایمان، و بهشت و دوزخ فراتر میرود و تنها به عشق مشغول است. سرنوشت خود را به قضای ازلی میسپارد و نادانیاش را نادانیِ آگاهانه میخواند. در پایان میگوید از جان گذشته و تنها در بند جانان است.
هوش مصنوعی: مردم مرا دیوانه مینامند و من هم با دیوانه (معشوق یا عشق دیوانهکننده) همدم هستم. مرا از خود بیگانه میدانند و خودم هم این را میدانم و میپذیرم.
هوش مصنوعی: چه در کنار بت باشم و چه در کعبه بنشینم، همین هستم که هستم. نه پایبند مذهب و دین ظاهریام و نه در بند کفر و ایمانم؛ از این دوگانگیها گذشتهام.
هوش مصنوعی: چون به بتخانهٔ عشق افتادم، از هر خانهٔ دیگری آزاد شدم. امروز به نقد شادمانم، زیرا با آسودگی در راه عشق پیش میروم.
هوش مصنوعی: با میل و رغبت عشق میورزم و به هیچ کار دیگری نمیپردازم. نه به امید بهشت مغرورم و نه از دوزخ میترسم.
هوش مصنوعی: قلم تقدیر از ازل دربارهٔ نیک و بد حکم کرده است. نمیدانم پذیرفتهام یا رانده؛ چاره چیست، باید به همین حال بمانم.
هوش مصنوعی: در نادانی سرشناس شدهام؛ اگر مرا جاهل بخوانی چه باک. چه بگویم، تو نمیدانی که من از سر دانستن خود را نادان کردهام و این نادانیِ آگاهانه است.
هوش مصنوعی: آشکار را بیآنکه آشکار کنم گفتم و نشانی از بینشان دادم. نزاری از جان خود دست کشیده و اکنون گرفتار و دلبستهٔ جانان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دگر بار ای مسلمانان ستمگر گشت جانانم
گهی رنجی نهد بر دل گهی بی جان کند جانم
به درد دل شدم خرسند که جز او نیست دلبندم
به رنج تن شدم راضی که جز او نیست جانانم
به بازی گفتمش روزی که دل بر کن کنون از من
[...]
ترا من دوست میدارم ندانم چیست درمانم
نه روی هجر میبینم نه راه وصل میدانم
نپرسی هرگز احوالم نسازی چارهٔ کارم
نه بگذاری که با هرکس بگویم راز پنهانم
دلم بردی و آنگاهی به پندم صبر فرمایی
[...]
درخت و آتشی دیدم ندا آمد که جانانم
مرا می خواند آن آتش مگر موسی عمرانم
دخلت التیه بالبلوی و ذقت المن و السلوی
چهل سال است چون موسی به گرد این بیابانم
مپرس از کشتی و دریا بیا بنگر عجایبها
[...]
اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم
قضای عهدِ ماضی را شبی دستی برافشانم
چنانت دوست میدارم که گر روزی فراق افتد
تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم
دلم صد بار میگوید که چشم از فتنه بر هم نِه
[...]
نگارا، عزم آن دارم که جان در پایت افشانم
به بوسه از لب شیرین تو انصاف بستانم
مرا تا داده ای رخصت که گه گه می گذر در ره
چنانم کشتی از شادی که ره رفتن نمی دانم
میسر نیست کز زلف تو سوی خود کشم مویی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.