سرم خوش است برآنم که از سر مستی
سری بر آورم از جیب و زاستین دستی
هوای سرکشی و لاف عاشقی حاشا
که سیل ره نبرد جز بجانب پستی
جمال روی تو راز دل منست مگر
که آشکار نشد تا که پرده بر بستی
زهی کریم و خداوند و کردگار حلیم
که از تو هر چه بریدم تو باز پیوستی
سر نیاز بر این آستان نهاده نشاط
مگر که باز بر آید ز آستین دستی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر نخست از سر مستی قصد میکند که سر از گریبان و دست از آستین بیرون آورد و خودی نشان دهد، اما زود این هوس گردنکشی را پس میزند و میگوید لطف مانند سیل تنها به سوی پستی و فروتنی میرود. سپس از کرم و بردباری خداوند سخن میگوید که هر پیوندی را که او بریده دوباره پیوسته است. در پایان، دستِ برآمده از آستین که در آغاز نشانهٔ جسارت خود او بود، به دست بخشش معشوق و خداوند بدل میشود که نشاط سر بر آستانش نهاده و چشم به آن دارد.
هوش مصنوعی: سرم از مستی خوش است و از سر همین مستی میخواهم سر از گریبان بیرون آورم و دست از آستین بیرون کنم؛ یعنی از گوشهنشینی درآیم و جسورانه کاری بکنم و خودی نشان دهم.
هوش مصنوعی: اما دور باد از من هوس گردنکشی و لاف عاشقی زدن؛ چون سیل جز به سوی زمین پست راه نمیبرد. یعنی لطف و عشق به سوی فروتنان میآید و عاشق باید افتاده باشد، نه خودنما.
هوش مصنوعی: زیبایی روی تو راز دل من است؛ گویی تا وقتی که چهره را در پرده پوشاندی آشکار نشد. یعنی جمال تو در پنهان بودن و در دل من جلوه کرده و رازی است که در نهان جای دارد.
هوش مصنوعی: آفرین بر تو ای بخشنده و پروردگار و آفریدگار بردبار، که هر بار من رشتهٔ پیوندم را از تو بریدم، تو دوباره آن را پیوند دادی.
هوش مصنوعی: نشاط سر نیاز و فروتنی بر این درگاه نهاده است، به امید آنکه بار دیگر دستی از آستین لطف و بخشش بیرون آید و او را دریابد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بیامدی صنما بر دو پای بنشستی
دلم ز دست برون کردی و بِدَر جستی
نه مست بودی و پنداشتم که چون مستان
همی به حیله شناسی بلندی از پستی
سه روز شد پس از آن تا ز درد فرقت تو
[...]
ز من گسستی و با دیگران بپیوستی
مرا درست شد اکنون که عهد بشکستی
به یاد مصطبه برخاستی معربدوار
بر آتشم بنشاندی و دور بنشستی
مرا به نیم کرشمه بکشتی ای کافر
[...]
رهید جان دوم از خودی و از هستی
شدهست صید شهنشاه خویش در مستی
زهی وجود که جان یافت در عدم ناگاه
زهی بلند که جان گشت در چنین پستی
درست گشت مرا آنچ من ندانستم
[...]
به قول دشمن پیمان دوست بشکستی
ببین که از که بریدی و با که پیوستی
حلال داشت عراقی نبید و شربش را
ولیک کفت حرامست باده و مستی
خلاف کرد حجازی و گفت هر دو یکیست
حلال دادن می ازین اختلاف تا هستی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.