من بدین ساعد سیمین که تو داری دانم
که اگر تیغ زنی از تو حذر نتوانم
اگرم تلخ فرستی به حلاوت نوشم
اگرم غیب نویسی به ارادت خوانم
اگرم تاج دهی چاکر این درگاهم
اگرم سر طلبی شاکر این فرمانم
دگر از غم نگریزم که تویی غمخوارم
دگر از درد ننالم که تویی درمانم
گر برانی تو یکی بند به پا، مسکینم
گر بخوانی تو یکی چشمهطلب، عطشانم
گر تو دهقان منی گلبن رنگارنگم
گر تو بستان منی بلبل خوش الحانم
ذوق دیدار تو بس هم دل و هم دلدارم
خاک در بار تو بس هم سر و هم سامانم
بروم تا به کجا لطمهی چوگان غمت
حالیا گویصفت بر سر این میدانم
سوی جانان چو نظر میفکنم، جز جان نیست
چون به جان مینگرم نیست بهجز جانانم
ناصح، از گفتن بیهوده مبر وقت نشاط
هر چه گویی تو چنانم من و سد چندانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل تسلیم کامل خود را در برابر معشوق بیان میکند. تلخی و بدگویی و راندن و حتی خواستن سرش را با رضا و سپاس میپذیرد و خود را گوی چوگان غم معشوق میداند. در اوج سخن، جان خود و معشوق را یکی میبیند. در پایان، ناصح را از پند دادن بازمیدارد و میگوید هر چه دربارهٔ او بگوید، صد چندان آن است.
هوش مصنوعی: با این ساعد سپید و نقرهگونی که تو داری، میدانم که اگر شمشیر بزنی نمیتوانم از ضربهات بگریزم و خود را حفظ کنم. زیبایی تو چنان است که عاشق در برابرش بیدفاع است.
هوش مصنوعی: اگر برایم چیزی تلخ بفرستی، آن را شیرین مینوشم. اگر دربارهٔ من بدگویی بنویسی، آن را با ارادت و دلبستگی میخوانم.
هوش مصنوعی: اگر به من تاج و سروری ببخشی، باز هم بندهٔ درگاه توام. اگر سرم را هم بخواهی، از این فرمان سپاسگزارم.
هوش مصنوعی: دیگر از غم نمیگریزم، چون تو غمخوار منی. دیگر از درد ناله نمیکنم، چون تو درمان منی.
هوش مصنوعی: اگر مرا از خود برانی، بیچارهایام که بند بر پا دارد و نمیتواند برود. اگر مرا بخوانی، تشنهایام که در جستوجوی چشمه است و شتابان میآیم.
هوش مصنوعی: اگر تو باغبان من باشی، من بوتهٔ گل رنگارنگ میشوم. اگر تو بوستان من باشی، من بلبل خوشآواز آن میشوم.
هوش مصنوعی: لذت دیدار تو برایم کافی است و هم دل من است و هم دلدار من. خاک درگاه تو نیز برایم بس است و هم سرم است و هم سر و سامان و داراییام.
هوش مصنوعی: نمیدانم ضربهٔ چوگان غم تو مرا تا کجا خواهد برد. اکنون مانند گوی در این میدان افتادهام و به اختیار تو میگردم.
هوش مصنوعی: وقتی به معشوق نگاه میکنم، جز جان خود چیزی نمیبینم. وقتی به جان خود مینگرم، جز معشوق چیزی در آن نیست. عاشق و معشوق چنان یکی شدهاند که از هم جدا نیستند.
هوش مصنوعی: ای اندرزگو، وقت نشاط را با سخنان بیهوده تلف نکن. هر عیبی که از عاشقی و دیوانگی به من نسبت میدهی، من همان هستم و صد برابر بیشتر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بس سفالین لب و خاکین رخ و سنگین جانم
آتشین آب و گلین رطل کند درمانم
دست بوسم که گلین رطل دهد یار مرا
گر دهد جام زرم دست بر او افشانم
منم از گل به گلین رطل خورم گلگون می
[...]
آن نه روی است که من وصف جمالش دانم
این حدیث از دگری پرس که من حیرانم
همه بینند نه این صنع که من میبینم
همه خوانند نه این نقش که من میخوانم
آن عجب نیست که سرگشته بود طالب دوست
[...]
جان برای تو که هم دردی و هم درمانم
سر فدای تو که هم جانی و هم جانانم
با تو چون قامت تو از دگران آزادم
بی تو چون وصل تو از بی نظران پنهانم
لوح سودای تو چون باد ز سر می گیرم
[...]
ناتوانم به غم عشق تو و نتوانم
که کنم ترک غم عشق تو تا بتوانم
تا به کی ز آتش عشق تو جهانی سوزد
کز غم هجر تو جانا به لب آمد جانم
تو طبیب دل پردرد من خسته دلی
[...]
فقر میگفت که: من خسرو جاویدانم
شاه میگفت که: من سایهٔ آن سلطانم
فقر می گفت: بهر حال منم شمس منیر
شاه میگفت: من اینجا قمری پنهانم
فقر میگفت که: بسیار تکبر مپسند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.