رفتیم بقیه را بقا باد
لابد برود هر آنک او زاد
پنگان فلک ندید هرگز
طشتی که ز بام درنیفتاد
چندین مدوید کاندر این خاک
شاگرد همان شدست کاستاد
ای خوب مناز کاندر آن گور
بس شیرینست لا چو فرهاد
آخر چه وفا کند بنایی
کاستون ویست پارهای باد
گر بد بودیم بد ببردیم
ور نیک بدیم یادتان باد
گر اوحد دهر خویش باشی
امروز روان شوی چو آحاد
تنها ماندن اگر نخواهی
از طاعت و خیر ساز اولاد
آن رشته نور غیب باقیست
کانست لباب روح اوتاد
آن جوهر عشق کان خلاصهست
آن باقی ماند تا به آباد
این ریگ روان چو بیقرارست
شکل دگر افکنند بنیاد
چون کشتی نوحم اندر این خشک
کان طوفانست ختم میعاد
زان خانه نوح کشتیی بود
کز غیب بدید موج مرصاد
خفتیم میانه خموشان
کز حد بردیم بانگ و فریاد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به مفهوم آنچه باقی میماند و در گذر زمان زایل نمیشود، پرداخته است. او به زندگی و مرگ اشاره میکند و از ناپایداری دنیا و سرنوشت انسانها سخن میگوید. همچنین، محبت و عشق الهی را به عنوان جوهر اصلی و باقیمانده خانوادگی معرفی میکند. او تاکید میکند که انسانها باید در این دنیا به دنبال ارزشهای پایدار باشند و به یاد داشته باشند که در نهایت، روح و عشق الهی همواره باقی خواهند ماند. غزل در نهایت به این نکته میرسد که در دل سختیها و بلاها، امید و نور وجود دارد.
هوش مصنوعی: در این بیت، گوینده به مفهوم زندگی و ادامهٔ آن اشاره میکند و میگوید که هر موجودی که زاده میشود، به ناچار باید برود و بقا یا زندهماندن را برای دیگران آرزو میکند.
هوش مصنوعی: فلک یا آسمان، هرگز ظرفی را ندیده که همچون طشت (ظرف بزرگی) از بام (سقف) نیفتاده باشد. این به معنی آن است که چیزهای بزرگ و مهم ممکن است به راحتی از دست بروند یا سقوط کنند.
هوش مصنوعی: مدتی است که در این زمین (دنیا) در حال گردش و حتی جنگ و جدل هستید، اما در واقع شما همانند شاگردی هستید که درس استاد را فراموش کرده است.
هوش مصنوعی: ای محبوب من، در آن گور که بسیار شیرین و لذتبخش است، مانند فرهاد، آزرم و مناز نکن.
هوش مصنوعی: آخر چه وفایی دارد بنایی که سازهاش از مصالح بیپایه و سست چون بادی کند که آن را نابود کند.
هوش مصنوعی: اگر ما بد بودیم، بدیهای ما از میان میرفت، ولی اگر نیکو بودیم، خوب بودنمان را به یاد داشته باشید.
هوش مصنوعی: اگر امروز به مقام و ارزش خود واقف باشی و خود را مثل دیگران ببینی، از این دنیای مادی جدا خواهی شد و به حقیقت و معنای والاتری خواهی رسید.
هوش مصنوعی: اگر نمیخواهی که تنها بمانی، باید از بندگی و کارهای نیک و همچنین برای فرزندان خود تلاش کنی.
هوش مصنوعی: آن رشته نور غیبی که باقی مانده، جوهر و اصل روح اوتاد (مؤمنان و بندگان خاص خدا) است.
هوش مصنوعی: آن عشق که اصل و بنای همه چیز است، تنها چیزی است که باقی میماند و تا ابد در جاهای خوب و آباد وجود خواهد داشت.
هوش مصنوعی: این شنهای روان همچنان که بیقرار و متغیر هستند، میتوانند پایه و اساس جدیدی را ایجاد کنند.
هوش مصنوعی: من همچون کشتی نوح در این خاک بیحاصلم که طوفانی در حال وقوع است و به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: از خانهٔ نوح، کشتیای بود که از عالم غیب، موج خطرناک و مرگبار را مشاهده کرد.
هوش مصنوعی: در میان ساکتها خوابیدهایم و از شدت هیجان و فریاد، از واقعیت فراتر رفتهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای خاصه شاه شرق فریاد
چرخم بکشد همی ز بیداد
نابسته دری ز محنت من
صد در ز بلا و رنج بگشاد
بیمحنت نیستم زمانی
[...]
ای زلف تو همچو شاخ شمشاد
وی قد تو همچو سرو آزاد
هر چند مرا زهر دو رنج است
بااین همه تا بود چنین باد
اشک من و روی خویشتن بین
[...]
از بس که کشیدم از تو بیداد
از دست تو آمدم به فریاد
فریاد از آن کنم که آمد
بر من ز تو ای نگار بیداد
داد از دل پر طمع چه دارم
[...]
از عشوه روزگار فریاد
کو خود ز وفا نمی کند یاد
آباد بر آن کسی که او هست
از بندگی زمانه آزاد
بر عمر مساز تکیه چون هست
[...]
تا چند کنم ز مرگ فریاد
چون مرگ ازوست مرگ من باد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.