یکی فرهنگ دیگر نو برآر ای اصل دانایی
ببین تو چارهای از نو که الحق سخت بینایی
بسی دلها چو گوهرها ز نور لعل تو تابان
بسی طوطی که آموزند از قندت شکرخایی
زدی طعنه که دود تو ندارد آتش عاشق
گر آتش نیستش حقی وگر دارد چه فرمایی
برو ای جان دولت جو چه خواهم کرد دولت را
من و عشق و شب تیره نگار و باده پیمایی
بیا ای مونس روزم نگفتم دوش در گوشت
که عشرت در کمی خندد تو کم زن تا بیفزایی
دلا آخر نمیگویی کجا شد مکر و دستانت
چو جام از دست جان نوشی از آن بیدست و بیپایی
به هر شب شمس تبریزی چه گوهرها که میبیزی
چه سلطانی چه جان بخشی چه خورشیدی چه دریایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به جستجوی معنی و دانایی پرداخته و از معشوق خود میخواهد که فرهنگ و دانایی جدیدی بیاورد. او عشق را با تصویری از دلهای درخشان و گوهرین توصیف میکند و به زیبایی و شکرینی عشق اشاره میکند. در عین حال، به چالشهای عشق و دلتنگیهای خود اشاره دارد و از معشوق میخواهد که در لحظات سختی او را یاری کند. شاعر همچنین به یاد شمس تبریزی میافتد و به قدرت و جلال او در عالم عشق و رازهای زندگی اشاره دارد. در نهایت، او خواهان رشد و افزوده شدن عشق و زیبایی به زندگیاش است.
هوش مصنوعی: ای اصل دانایی، یک فرهنگی جدید و نو بساز و برای دیدهدانت، که به راستی دیدن کار سختی است، چارهای پیدا کن.
هوش مصنوعی: دلهای زیادی مانند گوهرها به روشنی نور لعل تو درخشان هستند و بسیاری از طوطیان که از شیرینی لعل تو میآموزند، شکر برایشان کم است.
هوش مصنوعی: تو به من طعنه زدی که دودی از عشق تو برنمیخیزد، اما اگر عاشق واقعی آتش درونش نیست، حقش باطل است و اگر هم آتش دارد، چه بهانهای میتوانی بیاوری؟
هوش مصنوعی: ای جان، به دنبال خوشبختی و سعادت برو، چون من دیگر نمیتوانم آن را جستجو کنم؛ من فقط عشق، و شبهای تار را با محبوبم و نوشیدن شراب را میخواهم.
هوش مصنوعی: ای همدم روزهای من، شب گذشته به تو نگفتم که خوشی در کمبود میخندد، بنابراین کمتر (مشغول غم و غصه) باش تا خوشیات بیشتر شود.
هوش مصنوعی: ای دل، چرا نمیگویی که مکر و نیرنگهایت کجا رفتهاند؟ مانند جامی که از دست جان مینوشم، تو چرا بیدست و بیپایی؟
هوش مصنوعی: در هر شب که شمس تبریزی میآید، چه گنجهایی که به دست میآوری، چه سلطنتهایی که به دست میآوری، چه روحی که به تو میدهد، و چه نوری که مانند خورشید و چه عمق و وسعتی که مانند دریا به تو میبخشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
بهار آمد من و هر روز نو باغی و نو جایی
به گشتن هر زمان عزمی به بودن هر زمان رایی
قدح پر باده رنگین به دست باده پیمایی
چو مرغ از گل به گل هر ساعتی دیگر تماشایی
نگاری با من و رویی نه رویی بلکه دیبایی
[...]
شبی تاری چو بیساحل دمان پر قیر دریائی
فلک چون پر ز نسرین برگ نیل اندوده صحرائی
نشیب و توده و بالا همه خاموش و بیجنبش
چو قومی هر یکی مدهوش و درمانده به سودائی
زمانه رخ به قطران شسته وز رفتن برآسوده
[...]
ایا بی حد و مانندی که بی مثلی و همتایی
تو آن بی مثل و بی شبهی که دور از دانش مایی
ز وهمی کز خرد خیزد تو زان وهم و خرد در وی
ز رایی کز هوا خیزد تو دور از چشم آن رایی
پشیمانست دل زیرا که تو اسرارها دانی
[...]
خرد را دوش میگفتم که ای اکسیر دانایی
همت بیمغز هشیاری همت بیدیده بینایی
چه گویی در وجود آن کیست کو شایستگی دارد
که تو با آب روی خویش خاک پای او شایی
کسی کاندر جهان بیهیچ استکمال از غیری
[...]
زهی اخلاق تو محمود همچون عقل و دانائی
زهی ایام تو مشکور همچون عهد برنائی
امام شرق رکن الدینکه سوی حضرتت دایم
خطاب انجم و چرخست مولانا و مولائی
اضافت با کف رادت ز گیتی گنج پردازی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.