شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را
چون با زنی برانی سستی دهد میان را
زیرا جماعِ مرده تن را کند فسرده
بنگر به اهل دنیا دریاب این نشان را
میران و خواجگانشان پژمرده است جانْشان
خاکِ سیاه بر سر، این نوع شاهدان را
دررو به عشق دینی تا شاهدان ببینی
پرنور کرده از رخ آفاقِ آسمان را
بخشد بتِ نهانی هر پیر را جوانی
زان آشیان جانی اینست ارغوان را
خامش کنی وگر نی بیرون شوم از این جا
کز شومیِ زبانت میپوشد او دهان را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل دو گونه عشق را مقایسه میکند: کامجویی با تنهای فانی که جان و تن را سست و افسرده میکند، و عشق به معشوق الهی که جان را صدچندان زنده و نیرومند میسازد. او دنیاداران و بزرگانشان را نمونهٔ جانهای پژمرده میداند و خواننده را به عشق معنوی فرامیخواند که زیبارویانش آسمان را روشن میکنند و پیران را جوان میسازند. در پایان خود را به خاموشی میخواند، چون پرگویی سبب میشود معشوق دهان فروبندد.
هوش مصنوعی: شور و خواهشی که با تو (معشوق الهی) به کار برده شود، جان را صدچندان نیرومند و پربار میکند؛ اما اگر همین شهوت را با زنی به کار ببری، کمر و تن را سست و ناتوان میسازد.
هوش مصنوعی: زیرا آمیزش با مرده (یعنی با تنها و چیزهای فانی و بیجان دنیا) تن را افسرده و بیروح میکند؛ به دنیاداران نگاه کن و این نشانه را دریاب.
هوش مصنوعی: امیران و بزرگان اهل دنیا جانشان پژمرده است؛ خاک سیاه بر سر چنین زیبارویان و معشوقانی باد که جان را میپژمرانند.
هوش مصنوعی: به عشق معنوی و دینی روی بیاور تا زیبارویانی را ببینی که با نور چهرهٔ خود سراسر آسمان را روشن کردهاند.
هوش مصنوعی: آن معشوق پنهان و غیبی به هر پیری جوانی میبخشد؛ سرخی و شکفتگی ارغوان نیز از همان آشیانهٔ جان سرچشمه میگیرد.
هوش مصنوعی: شاعر به خود خطاب میکند: خاموش باش وگرنه از اینجا بیرون میروم؛ زیرا معشوق از بدیُمنی زبان و پرگویی تو دهان خود را میپوشاند و رازش را نمیگوید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای میرآب بگشا آن چشمه روان را
تا چشمها گشاید ز اشکوفه بوستان را
آب حیات لطفت در ظلمت دو چشم است
زان مردمک چو دریا کردست دیدگان را
هرگز کسی نرقصد تا لطف تو نبیند
[...]
گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را
تو پیش چشم و آنگه جای گله زبان را
تا دل ز من ببردی از ناله شب نخفتم
ای دزد، بشنو آخر فریاد پاسبان را
بگذشت از نهایت بی خوابی من، آری
[...]
گر عاشقی فدا کن در ره عشق جان را
دانم که این دلیری نبود چو تو جبان را
خود چون تو بی بصارت نکند چنین تجارت
زیرا که آن حرارت نبود فسردگان را
ای شیخ گربه زاهد وز بهر نان مجاهد
[...]
ای چشم تو کشیده، ابروی چون کمان را
تیری که میگشایی، از ما طلب نشان را
آن دم که تیر غمزه، بر بیدلان گشایی
مرغ از هوا در آید، از بهر جان فشان را
من در میان جانت، چون نی کمر ببستم
[...]
از هر که گلبن بینند روی جان را
پنهان کجا توان کرد خورشید آسمانرا
اعیان ثابته هست اسمای حضرت حق
دیدم همه مسماست کردم عیان عیان را
روحی دمید در تن گفت او نفخته فیه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.