مانده شدهست گوش من از پی انتظار آن
کز طرفی صدای خوش دررسدی ز ناگهان
خوی شدهست گوش را گوش ترانه نوش را
کو شنود سماع خوش هم ز زمین هم آسمان
فرع سماع آسمان هست سماع این زمین
و آنک سماع تن بود فرع سماع عقل و جان
نعره رعد را نگر چه اثر است در شجر
چند شکوفه و ثمر سر زده اندر آن فغان
بانگ رسید در عدم گفت عدم بلی نعم
می نهم آن طرف قدم تازه و سبز و شادمان
مستمع الست شد پای دوان و مست شد
نیست بد او و هست شد لاله و بید و ضیمران



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از انتظار گوشش برای شنیدن نوایی خوش و ناگهانی سخن میگوید و سماع را دارای مراتب میداند: سماع زمین فرع سماع آسمان است و سماع تن فرع سماع عقل و جان. سپس با مثال رعد که درخت را به شکوفه و میوه وامیدارد، آفرینش را نیز نوعی سماع میشمارد. در پایان، عدم ندای «الست» را میشنود، «بلی» میگوید و مستانه به هستی میآید و به شکل گل و گیاه نمایان میشود.
هوش مصنوعی: گوش من از انتظار خسته شده است؛ چشمبهراه آنکه ناگهان از سویی آوازی خوش برسد.
هوش مصنوعی: گوشِ ترانهنوش من خو گرفته است که سماع و نوای خوش را هم از زمین بشنود و هم از آسمان.
هوش مصنوعی: سماع زمینی شاخه و پرتوی از سماع آسمانی است، و سماعی که تن به آن میرقصد فرع سماع عقل و جان است.
هوش مصنوعی: ببین غرش رعد چه اثری در درخت دارد؛ از آن بانگ و فغان چه بسیار شکوفه و میوه سر برآورده است.
هوش مصنوعی: بانگ آفرینش به عدم رسید و عدم پاسخ داد: آری، آری؛ من شاد و تازه و سبز به آن سو، یعنی به سوی هستی، گام میگذارم.
هوش مصنوعی: عدم شنوندهٔ ندای «الست» شد و مست و شتابان پیش دوید؛ نیست بود و هست شد و به صورت لاله و بید و ضیمران پدیدار گشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
قاعده ای نهاد خوش حسن تو باز در جهان
عشق تو زد سه نوبه ای بر در دار ملک جان
شعبده لب ترا از پی دلبری فلک
ماند به شکل حقه ای مهره مار در دهان
از تو من شکسته دل همچو پیاله در خطم
[...]
شاه جهان گشای را از شب و روز آن جهان
باد هزار سال عمر، اینت دعای راستین
ای جهان را، یادگار از طغرل و الب ارسلان
آسمان داد و دینی آفتاب دودمان
بوسه داده نعل یکران تو طوق ماه نو
سجده برده پیش دیوان تو، طاق ابروان
تا هزاران قرن دیگر هم، نیارد روزگار
[...]
فاتحهای چو آمدی بر سر خستهای بخوان
لب بگشا که میدهد لعل لبت به مرده جان
آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و میرود
گو نفسی که روح را میکنم از پِیَش روان
ای که طبیبِ خستهای، رویِ زبان من ببین
[...]
ناوک غمزه هر دمم می زند از کمین کمان
زین دو بلا کجا روم کشت مرا هم این هم آن
گفتمش از چه می کشد غمزه خونیت مرا
گفت که دردش این بود عادت او بدین بدان
عاشق خویش می کشد از ستم و جفای، او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.