ناوک غمزه هر دمم می زند از کمین کمان
زین دو بلا کجا روم کشت مرا هم این هم آن
گفتمش از چه می کشد غمزه خونیت مرا
گفت که دردش این بود عادت او بدین بدان
عاشق خویش می کشد از ستم و جفای، او
در صفتی که روز و شب کرده بدو قرین قران
جور و جفای او بجز عاشق او نمی کشد
گویی از این جهت کمر پوشیده در زمین زمان
از غم او جفا کشد عاشق مبتلای او
ورنه چه غم گرش رسد هر بد و نیک از این و آن
بهره بهر بهر او مردم چشم مردم است
مردمی میکن و تو هم در نظرش نشین نشان
درد و غمش نسیمیا! چون به تو برفشانده است
غم مخور و قبول کن به صفا بچین به جان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل گلایهٔ عاشق از غمزه و ابروی یار است که مانند تیر و کمان او را میکشند. وقتی عاشق علت این ستم را میپرسد، پاسخ میشنود که عادت یار همین است و تنها عاشق تاب جفای او را دارد. در پایان، شاعر به خود سفارش میکند که درد و غمی را که یار بر او افشانده با صفا و از جان بپذیرد. غزل سرشار از بازیهای لفظی و جناس در قافیه است.
هوش مصنوعی: تیر غمزهٔ یار هر لحظه از کمینِ کمانِ ابرویش به من میخورد. از این دو بلا، یعنی غمزه و ابرو، به کجا بگریزم؟ هم این مرا کشت و هم آن.
هوش مصنوعی: به او گفتم چرا غمزهٔ خونریزت مرا میکشد؟ گفت درد و کار او همین است و عادتش چنین و چنان است.
هوش مصنوعی: یار عاشق خود را با ستم و جفا میکشد. این صفت چنان در او جای گرفته که گویی روز و شب همدم و همنشین اوست.
هوش مصنوعی: جور و جفای یار را کسی جز عاشق او تحمل نمیکند. گویی به همین سبب زمانه برای خدمت در جهان کمر بسته است.
هوش مصنوعی: عاشقِ گرفتار بهخاطر غم عشق یار جفا را تحمل میکند. وگرنه اگر هر خوب و بدی از این و آن به او برسد، برایش غمی نیست.
هوش مصنوعی: بهرهمند از دیدار او مردمکِ چشمِ مردم است. تو نیز مردمی و جوانمردی پیشه کن تا مانند مردمک در نظر او بنشینی و جای بگیری. شاعر میان «مردم» به معنای مردمک چشم و «مردمی» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: ای نسیمی، اکنون که یار درد و غم خود را بر تو افشانده است، غصه مخور. آن را بپذیر و با صفا و از جان برچین.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
قاعده ای نهاد خوش حسن تو باز در جهان
عشق تو زد سه نوبه ای بر در دار ملک جان
شعبده لب ترا از پی دلبری فلک
ماند به شکل حقه ای مهره مار در دهان
از تو من شکسته دل همچو پیاله در خطم
[...]
شاه جهان گشای را از شب و روز آن جهان
باد هزار سال عمر، اینت دعای راستین
ای جهان را، یادگار از طغرل و الب ارسلان
آسمان داد و دینی آفتاب دودمان
بوسه داده نعل یکران تو طوق ماه نو
سجده برده پیش دیوان تو، طاق ابروان
تا هزاران قرن دیگر هم، نیارد روزگار
[...]
مانده شدهست گوش من از پی انتظار آن
کز طرفی صدای خوش دررسدی ز ناگهان
خوی شدهست گوش را گوش ترانه نوش را
کو شنود سماع خوش هم ز زمین هم آسمان
فرع سماع آسمان هست سماع این زمین
[...]
فاتحهای چو آمدی بر سر خستهای بخوان
لب بگشا که میدهد لعل لبت به مرده جان
آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و میرود
گو نفسی که روح را میکنم از پِیَش روان
ای که طبیبِ خستهای، رویِ زبان من ببین
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.