بویی همیآید مرا، مانا که باشد یار من
بر یاد من پیمودْ مِی، آن باوفا خَمّار من
کِی یاد من رفت از دلش؟ ای در دل و جان منزلش
هر لحظه معجونی کُند، بَهرِ دلِ بیمارِ من
خاصه کنون از جوش او، زان جوش بی روپوش او
رحمت چو جیحون می رود، در قُلزَم اسرار من
پَردهْست بر احوال من، این گفتن و این قال من
ای ننگِ گلزارِ ضمیر، از فِکرتِ چون خار من
کو نعرهای یا بانِگی، اندر خور سودای من؟
کو آفِتابی یا مَهی، مانندهٔ اَنوار من؟
این را رها کن، قیصری، آمد ز روم اندر حَبَش
تا زنگ را برهم زند، در بردن زنگار من
نَظّاره کن کز بام او، هر لحظهای پیغام او
از روزن دل می رسد، در جان آتشخوار من
لافِ وصالش چون زنم؟ شرحِ جمالش چون کُنم؟
کان طوطیان سر میکشند از دام این گفتار من
اندرخور گفتارِ من، مَنگر به سوی یارِ من
سینای موسی را نگر، در سینهٔ اَفگارِ من
امشب در این گفتارها، رمزی از آن اسرارها
در پیش بیداران نهد، آن دولتِ بیدار من
آن پیل بیخواب ای عجب! چون دید هندُستان به شب؟
لیلی درآمد در طلب، در جان مجنون وار من
امشب ز سیلاب دلم، ویران شود آب و گلم
کآمد به میرابیِّ دل، سرچشمهٔ اَنهار من
بر گوشِ من زد غُرَّهای، زان مست شد هر ذرّهای
بانگ پَریدن میرسد، زان جعفرِ طَیّار من
یا رب به غیرِ این زبان، جان را زبانی دِه، روان
در قطع و وصلِ وحدتت، تا بسکلد زُنّارِ من
صبر از دل من بُردهای، مست و خرابم کردهای
کو علمِ من؟ کو حلمِ من؟ کو عقلِ زیرکسارِ من؟
این را بپوشان ای پسر، تا نشنود آن سیمبَر
ای هر چه غیرِ دادِ او، گر جان بُوَد، اَغیارِ من
ای دلبرِ بیجفتِ من، ای نامَده در گفتِ من
این گفت را زیبی ببخش، از زیور ای سَتّار من
ای طوطیِ همخوان ما، جز قندِ بیچونی مَخا
نی عین گو و نی عَرَض، نی نقش و نی آثار من
از کفر و از ایمان رَهَد، جان و دلم آن سو رود
دوزخ بُوَد گر غیر آن، باشد فَن و کردار من
ای طَبلهام پُر شِکَّرت، من طبلِ دیگر چون زنم؟
ای هر شِکن از زلف تو، صد نافه و عطّار من
مهمانیَم کن ای پسر، این پرده میزن تا سحر
این است لوت و پوت، من باغ و رز و دینار من
خفتهْدلم بیدار شد، مستِ شبم هشیار شد
برقی بزد بر جان من، زان ابرِ با مِدرارِ من
در اوّلین و آخرین، عشقی بِنَنْمود این چنین
اَبصار عبرت دیده را، ای عَبرةُ الاَبصار من
بس سنگ و بس گوهر شدم، بس مؤمن و کافر شدم
گَه پا شدم گَه سر شدم، در عودت و تکرار من
روزی برون آیم ز خَود، فارغ شوم از نیک و بد
گویم صفات آن صَمَد، با نُطقِ در انبار من
جانم نشد زینها خُنک، یا ذَاالسماء و الحبَک
ای گلرُخ و گلزار من، ای روضه و اَزهار من
امشب چه باشد؟ قرنها، ننشانَد آن نار و لَظی
من آب گشتم از حیا، ساکن نشد این نار من
هر دَم جوانتر میشوم، وز خود نهانتر میشوم
همواره آنتر میشوم، از دولت هموار من
چون جُزوِ جانم، کُل شوم، خار گُلم هم گُل شوم
گشتم سَمِعْنا، قُل شوم، در دورهٔ دَوّارِ من
ای کف زنم مُختَل مَشو، وی مطربم کاهِل مَشو
روزی بخواهد عذرِ تو، آن شاهِ باایثار من
روزی شوی سرمست او، روزی ببوسی دست او
روزی پریشانی کنی، در عشق، چون دستار من
کَردهْست امشب یاد او، جان مرا فرهاد او
فریاد از این قانون نو، کاشکست چَنگش تار من
مجنون که باشد پیش او؟ لیلی بُوَد دلْریشِ او
ناموس لِیلییّان بَرَد، لیلیِّ خوشهنجار من
دست پدر گیر ای پسر، با او وفا کن تا سحر
کِامشب منم اندر شَرَر، زان ابرِ آتشبارِ من
زان مِی حرام آمد که جان، بیصبر گردد در زمان
نحس زُحَل نَدْهَد رَهَش، در دید مَهْدیدارِ من
جان گر همیلرزد از او، صد لرزه را می ارزد او
کو دیدههای موجْ جو، در قُلزَم زخّار من
من تا قیامت گویَمَش، ای تاجدار پنج و شـَش
حیرت همی حیران شود، در مبعث و اِنشار من
خواهی بگو خواهی مگو، صبری ندارم من از او
ای روی او امسال من، ای زلف جَعدش پار من
خَلقان ز مرگ اندر حَذَر، پیشش مرا مُردن شکر
ای عمر بیاو مرگ من، وی فخر بیاو عار من
آه از مَهِ مُختل شده، وز اختر کاهل شده
از عقده من فارغ شده، بیدانش فَوّار من
بر قُطب گردم ای صَنَم، از اخترانْ خلوت کُنم
کو صبح مصبوحان من؟ کو حلقهٔ اَحرار من؟
پهلو بِنِه ای ذوالبَیان، با پهلوان کاهلان
بیزار گشتم زین زبان، وز قطعه و اشعار من
جز شمس تبریزی، مگو جز نصر و پیروزی مگو
جز عشق و دلسوزی مگو، جز این مَدان اِقرار من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و اشتیاق عمیق خود به معشوق سخن میگوید و حال و احوال درونیاش را بیان میکند. او با احساساتی سرشار از فراق و longing، درباره آتش عشق و دردهایش در غیبت معشوق ناله میکند. با اشاره به جلوههای معنوی و تجربیات عارفانه، شاعر به دنبال وصال یار و بیداری دل خود است و از نام و صفات معشوق، بهویژه شمس تبریزی، یاد میکند. غزل پر از تصاویری از شوق، حسرت و زخمهای روحی است که در نهایت به حقیقت عشق و ارتباط عمیق با معشوق میرسد.
هوش مصنوعی: بویی به مشامم میرسد که نشاندهندهٔ حضور یارم است. قطعاً او که با وفاست و همیشه به یاد من بوده، این عطر را به جا گذاشته است.
هوش مصنوعی: چطور ممکن است که یاد من از دل او برود؟ ای کسی که در دل و جان او سکونت داری، هر لحظه برای دل بیمار من، چارهای فراهم کن.
هوش مصنوعی: خاصه الآن که از عشق او درونم به شدت میجوشد و این شور و هیجان در پردهای پوشیده نیست، رحمت او همچون رود جیحون به سوی اسرار درونی من سرازیر میشود.
هوش مصنوعی: این گفتگو و این سخنان، پردهای است که بر مشکلات و وضعیت من کشیده شده است. ای شرم گلزار درونم، از فکر من که مانند خار زخمزاست.
هوش مصنوعی: کجا ناله یا فریادی است که به حال و هوای درون من پاسخ دهد؟ کجا خورشیدی یا ماهی است که مانند نورهای من بدرخشد؟
هوش مصنوعی: ترک کن این مقام را، ای قیصری، که از روم به سرزمین حبشه آمدهاست تا غبار و زنگ زادگی من را برطرف کند.
هوش مصنوعی: هر لحظه از بام آن محبوب، پیام او به من میرسد و این پیام در دل من که همچون آتشی میسوزد، تأثیر میگذارد.
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم از محبت او سخن بگویم و زیباییاش را شرح دهم؟ زیرا پرندههای خوشصدا از دام این گفتوگوها آزاد میشوند و میپرند.
هوش مصنوعی: به حرفهای من توجه نکن و به سوی محبوب من نگاه نکن، بلکه مانند کوه سینا که موسی به آنجا رفت، به قلب دلشکستهام توجه کن.
هوش مصنوعی: امشب در این گفتگوها، رازی از آن اسرار وجود دارد که به بیداران نشان داده میشود و این نشانهٔ خوشبختی و آگاهی من است.
هوش مصنوعی: چطور ممکن است آن فیل بزرگ و بیخواب (مجنون) وقتی شب را در هند میبیند، در پی لیلی بیفتد؟ این نشان میدهد که بیخوابی و شیدایی مجنون به خاطر عشق او به لیلی است.
هوش مصنوعی: امشب به خاطر غم و اندوه درونیم، دل و زندگیام خراب و ویران میشود. عشقم که مانند یک کشاورز است، به دل من آمده و سرچشمهٔ احساسات و عواطفم را جاری میکند.
هوش مصنوعی: صوتی در گوش من پیچید که باعث شد هر ذره از وجودم مست و سرشار شود. ندا و صدای پرواز را میشنوم که به خاطر جعفر طیار، پرندهای که در آسمان پرواز میکند، برمیخیزد.
هوش مصنوعی: خداوندا، به جز این زبان مادری، زبانی به جانم عطا کن تا بتوانم در ارتباط با تو در حال اتصال و جدایی از وحدت تو، از بار سنگین سختیهای خود رها شوم.
هوش مصنوعی: صبر را از دل من گرفتهای و من را دیوانه و ویران کردهای. حالا علم و فهم و هوش من کجا رفته است؟
هوش مصنوعی: این را بپوشان، ای پسر، تا سیمبر (کسی که به خوبی و زیبارویی شناخته شده) نشنود؛ زیرا هر چیزی جز انصاف او، حتی اگر جان باشد، برای من بیگانه است.
هوش مصنوعی: ای محبوب من که همدم و یار من نیستی، تو که در سخن من بیپاسخ هستی، لطفاً این گفته را زیبایی و جلوهای ببخش، چون تو خود مظهر زیبایی و ستایش هستی.
هوش مصنوعی: ای طوطی خوشزبان ما، جز شیرینی بدون شکر (که تو را خوشبو و دلپذیر نمیکند) سخن مگو. نه چیزی در حرف من وجود دارد و نه در درونم، نه تصویری هست و نه اثری از من.
هوش مصنوعی: جان و دلم به سوی آن حقیقت میرود که از کفر و ایمان فراتر است. اگر به جز این باشد، من جز به کارها و رفتارم اهمیتی نمیدهم، که آنها فقط در ظاهراند و ربطی به واقعیت ندارند.
هوش مصنوعی: ای پریچهرهٔ محبوب، من همچون طبل حاوی شکر هستم، پس چگونه میتوانم طبل دیگری بزنم؟ هر بار که زلف تو را میشکنی، برای من به اندازهٔ صد خوشبوکننده، عطر و رایحه دارد.
هوش مصنوعی: ای پسر، از من دعوت کن تا در جمع تو بگذرانم شب را؛ این زندگی و خوشی من همچون باغ و گل و ثروت است.
هوش مصنوعی: دل خفتهام بیدار شد و من که در شب حالت مستی داشتم، اکنون هوشیار شدهام. نوری از آسمان به جانم تابید، بهخاطر آن ابر که باران شوق را بر من ریزد.
هوش مصنوعی: در آغاز و انجام همه چیز، عشق به این شکل دیدهها را نمایان کرده است؛ ای عبرتی برای دیدههایی که از عبرت استفاده میکنند.
هوش مصنوعی: من بارها دچار تغییر و تحول شدم؛ همانطور که سنگ و گوهر میتوانند به هم تبدیل شوند، من هم گاهی مؤمن و گاهی کافر بودم. گاهی در اوج روحانیت و گاهی در پستی قرار گرفتم و این دگرگونیها نشاندهندهٔ سفرهای مکرر من در زندگیام است.
هوش مصنوعی: روزی از حالت خود خارج میشوم و از خوب و بد رها میشوم، آنگاه صفات خداوند را با کلامی که در درونم دارم، بیان میکنم.
هوش مصنوعی: روح من از این امور آسوده نشده است، ای صاحب آسمان و عالم محبت، ای چهره زیبا و باغ من، ای گلستان و گلهای من.
هوش مصنوعی: امشب چه بر سر من میآید؟ قرنها نمیتواند شعله و آتش عشق من را خاموش کند. من از شرم و حیا، چنان آب شدهام که این آتش درونم آرام نمیگیرد.
هوش مصنوعی: هر لحظه جوانتر میشوم و بیشتر از خودم پنهان میشوم. همیشه به مرتبهای بالاتر و والاتر میروم و از طریق نعمتهایی که دارم، به آرامش و ثبات میرسم.
هوش مصنوعی: چون جزء وجود من (روح) هستم، به کل وجود تبدیل میشوم و حتی خار هم به گل تبدیل میشود. من به سمع (شنوا) تبدیل میشوم و در این دوران متغیر، به قُل (غول) تبدیل میشوم.
هوش مصنوعی: ای کسی که حیات و زندگی من را با دستانت میکنی، به یادت باشد که خسته نشوی و تنبلی نکنی. روزی ممکن است آن شاه با بزرگواری و محبتت را ببخشد و عذر تو را قبول کند.
هوش مصنوعی: روزی فرامیرسد که مانند شخصی سرمست از عشق او خواهی شد، و روزی خواهی توانست دست او را ببوسی و در روزی دیگر به خیالات و پریشانی های عشق دچار خواهی شد، مانند من که همیشه دستار (دستمال یا پارچه روی سر) بر سر دارم.
هوش مصنوعی: امشب یاد او در دل من زندگی میکند و او فرهاد من است، کسی که برایم سختیها را تحمل میکند. از این قانون جدیدی که بر من حاکم شده مینالم، ای کاش چنگ (ساز) او را بشکنم، زیرا تار (رشته) من را در چنگ خود گرفته است.
هوش مصنوعی: مجنون در برابر او چه چیزی است؟ لیلی، عشق او است که دلش را آشفته کرده، و او با شور و شوق ناموس تمام لیلیهای زمان را به دست میآورد، اما لیلی من، خوشرفتار و با شخصیت است.
هوش مصنوعی: پدر را در آغوش بگیر و به او وفادار باش، زیرا من امشب در آتش عشق خود میسوزم، مانند ابری که پر از شعله است.
هوش مصنوعی: به دلیل اینکه می حرام است، جان آدمی در زمان بدی بیتاب میشود و در مسیر نحس زحل (که به بدبختی معروف است) به جلو نمیرود، در حالی که در آغوش مهدیدار من (که احتمالا اشاره به محبوب یا معشوق دارد) آرامش پیدا میکند.
هوش مصنوعی: اگر جان تو هم به خاطر او بلرزد، این لرزشها ارزشش را دارد، زیرا او که دارای چشمان همچون امواج دریا است، در برابر درد و غم من به مانند باران جاریست.
هوش مصنوعی: من تا قیامت آن کسی را میگویم که تاجدار است و مقام بلند دارد. این شخص، با دیدن من در حال حیرت و شگفتی دائم در روز قیامت و زمان دینی، به حیرت میافتد.
هوش مصنوعی: من هیچ صبری برای دوری از او ندارم. اگر بخواهی میگویم و اگر نخواهی نمیگویم؛ اما چهرهاش برای من سالهاست که مهم است و زلفهای پر پیچ و تابش همچون دانههای پارچه من را به خود جلب میکند.
هوش مصنوعی: مردم از مرگ میترسند، اما برای من مرگ در پیش او شیرین است. زندگی بدون او برای من مرگ است و افتخار بدون او برای من عار و ننگ است.
هوش مصنوعی: نَفَسِ پیری و نقصانهایی که به آن رسیدهام، من را آزار میدهد و از ستارهای که در حرکت و نشاط نیست، غصه میخورم. من از قید و بندهای دلم رها شدم، اما دانشی در من نیست که از این وضعیت رهایی یابم.
هوش مصنوعی: ای معشوق عزیزم، بر قطب (مرکز) عالم میچرخم و از ستارهها دور میشوم. کجاست صبحِ بیداران؟ کجاست حلقهٔ آزادگان که در آن جمع باشم؟
هوش مصنوعی: بر کنار بنشین ای کسی که خوب سخن میگویی، من از کسانی که بازیچهٔ دنیا هستند و اهل قدرت نیستند، دور شدم، و از این زبان و شعرهای خود بیزارم.
هوش مصنوعی: جز شمس تبریزی، هیچکس را نگو؛ جز پیروزی و موفقیت، صحبت نکن؛ و همچنین جز عشق و محبت، چیزی نگو. فقط این را به عنوان اعتراف من بپذیر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای دل شکایتها مکن تا نشنود دلدار من
ای دل نمیترسی مگر از یار بیزنهار من
ای دل مرو در خون من در اشک چون جیحون من
نشنیدهای شب تا سحر آن نالههای زار من
یادت نمیآید که او می کرد روزی گفت گو
[...]
ای بخت اگر حامی شوی سعیی کنی در کار من
باشد که هم یاری کند روزی دلِ نایار من
از جان چه دارم یک رمق وز دل چه گویم یک نفس
آه از دلِ بی جان من وای از دلِ بیکارِ من
آری نزاری خواندهای الصبر مفتاحالفرج
[...]
ماهی گذشت و شب نخفت این دیده بیدار من
یادی نکرد از دوستان یار فرامش کار من
فریاد شبهایم چنین کز درد می آرد خبر
بسیار دلها خون کند، این ناله های زار من
زین بخت بی فرمان خود در حیرت مرگم، دمی
[...]
بازم به نازی شاد کن ای نازنین دلدار من
مرهم ز زخم عشق نه بر سینه افکار من
ای آتش عشق خدا سوزان تن خاکی ما
وی صرصر وحدت بیا بر باد ده آثار من
در راه وحدت ای شمن زنار شد هستی من
[...]
ای مار زلفین سیه ای عقرب جرار من
تا کی زنی نیشم بدل تا کی کنی آزار من
دفتر بگیر و جام ده کام من بدنام ده
با آن چلیپا طره ات تبدیل کن زنار من
چشم تو خورده خون من چون من که خوردم خون دل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۷ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.